Эрнеста Кардэналь

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эрнэста Кардэналь Марцінес
ісп.: Ernesto Cardenal Martínez
Ernesto Cardenal Poet by Patty Mooney.jpg
Дата нараджэння: 20 студзеня 1925(1925-01-20)[1] (94 гады)
Месца нараджэння:
Грамадзянства:
Адукацыя:
Веравызнанне: каталіцызм
Партыя: Сандзінісцкі фронт нацыянальнага вызвалення
Член у:
Асноўныя ідэі: хрысціянскі сацыялізм, тэалогія вызвалення
Род дзейнасці: паэт, ксёндз, скульптар, мастак, багаслоў, перакладчык, палітык
Узнагароды:
Аўтограф Аўтограф
Commons-logo.svg Эрнэста Кардэналь Марцінес на Вікісховішчы

Эрнэста Кардэналь Марцінес (ісп.: Ernesto Cardenal Martínez, нар. 20 студзеня 1925, Гранада) — нікарагуанскі рэвалюцыянер, палітычны і дзяржаўны дзеяч, пісьменнік, каталiцкi святар, буйны тэарэтык тэалогіі вызвалення, член СФНВ[2][3]. Лаўрэат Ібера-амерыканскай прэміі паэзіі імя каралевы Сафіі 2012 года[4].

Бiяграфiя[правіць | правіць зыходнік]

Выхадзец з багатай арыстакратычнай сям’і гандляра. Атрымаў філасофскае і філалагічную адукацыю ў Мехіка і ЗША, дзе вывучаў амерыканскую літаратуру ў аспірантуры Калумбійскага універсітэта; шмат падарожнічаў па краінах Лацінскай Амерыкі і Еўропы.

Вярнуўшыся на радзіму ў 1949 годзе, быў уцягнуты ў палітычную дзейнасць, удзельнічаючы ў падпольнай барацьбе супраць дыктатуры Самосы. Сцвярджае, што хоць яму ніколі не давялося выкарыстоўваць зброю, ён быў гатовы да гэтага, так як кіруецца ідэяй Махатмы Гандзі, што негвалтоўнасць лепш гвалту, а гвалт лепш баязлівасці і здрады.

У 1954 годзе прыняў удзел у арганізацыі спробы ўзброенага звяржэння дыктатуры Самосы. Паўстанне правалілася, і Кардэналь вымушаны быў эміграваць у ЗША, дзе стаў каталіцкім манахам. Ён сышоў у манастыр у штаце Кентукі, дзе сустрэў Томаса Мертона — таксама манаха-паэта, чые вершы Кардэналь раней перакладаў на іспанскую. Мертон заахвоціў калегу ня адмаўляцца ад сацыяльных і палітычных праблем свайго народа і працягнуць сваю грамадскую дзейнасць.

У 1965 прыняў сан святара ордэна езуітаў і з 1965 па 1977 год кіраваў заснаваным ім на востраве пасярод возера Нікарагуа мястэчкам-камунай, дзе немаёмныя сяляне (пераважна індзейскага паходжання) навучаліся грамаце, малявалі карціны ў стылі прымітывізму, займаліся народнымі промысламі і вывучалі марксізм.

Калі ўлады даведаліся пра сувязі Кардэналя і сандзінісцкix партызан, урадавыя войскі (Нацыянальная гвардыя) разбурылі камуну, спалілі бібліятэку і знішчылі створаны на востраве Музей народнай творчасці[5]. Па патрабаванні СФНВ Кардэналь схаваўся ў партызан; абвінавачаны ў падбухторванні да нападу на казарму ў Сан-Карласе, ён быў завочна асуджаны да 18 гадоў турэмнага зняволення.

Ён эміграваў у Коста-Рыку, і сандзінісцкаму фронт ўпаўнаважыў яго ў якасці міжнароднага эмісара развіваць сетку міжнароднай салідарнасці з Нікарагуа; сярод людзей, якія па патрабаванні Кардэналя зрабілі ахвяраванні на карысць сандыністам, быў Габрыэль Гарсія Маркес.

Міністр культуры ва ўрадзе сандыністаў з моманту яго заснавання ў выніку перамогі сандзінісцкай рэвалюцыі ў 1979 годзе і да 1987 года, калі міністэрства было распушчаны з-за праблем з фінансамі. Яго брат Фернанда быў прызначаны міністрам адукацыі ў тым жа ўрадзе.

Эрнэста Карналь выступаў за «рэвалюцыю без помсты», але яго багаслоўскія погляды былі публічна падвергнуты абструкцыі папам Янам Паўлам II падчас візіту апошняга ў Нікарагуа ў 1983 годзе. Быў выключаны з ордэна езуітаў, 4 лютага 1984 года адлучаны ад царквы рашэннем рымскай курыі з прычыны несумяшчальнасці сану святара з заняткам дзяржаўных пасад згодна з Правіламі святых апосталаў[3]. На справе рашэнне адносна Эрнэста Карналя, як і яго брата Фернанда, было накіравана супраць тэалогіі вызвалення. Рашэнне аб вывяржэнні яго з сану было адменена папам рымскім Францыскам 4 жніўня 2014 года.

У 1994 годзе пакінуў СФНВ з-за рознагалоссяў з кіраўніцтвам Фронту, затым далучыўся да Руху за сандзінісцкае абнаўленне. Уз’яднаўся з царквой і аднавіў пастырскае служэнне, уступіўшы ў ордэн трапістаў.

Погляды[правіць | правіць зыходнік]

Сябе прызнае камуністам і хрысціянінам, настойваючы, што раннія хрысціяне былі і першымі камуністамі. Працягвае з леварадыкальных пазіцый крытыкаваць цяперашняе кіраўніцтва СФНВ за аўтарытарызм, культ асобы, здрада рэвалюцыі і прымірэнне з капіталізмам. Называе прэзідэнта Даніэля Артэгу злыднем, а ўлада ў Нікарагуа — сямейнай дыктатурай[2][6].

Літаратурная творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Яшчэ ў 1950 годзе напісаў паэму «Уокер ў Нікарагуа» аб паўночнаамерыканскім авантурыстк Уільяме Уокеру, якi праводзіць інтэрвенцыі ў лацінаамерыкансках краінах з мэтай іх падпарадкавання. Літаратурную вядомасць Кардэналю прынеслі паэтычныя зборнікі «Час "0"» (1960), «Эпіграмы» (1961), «Псальмы» (1969), «Хвала амерыканскім індзейцам» (1969), «Малітва за Мэрылін Манро і іншыя вершы» (1965), «Жыццё ў каханні» (1970), а таксама палітызаваная публіцыстыка: «На Кубе» (1972), «Евангелле на Салентынаме» (1975) і іншыя творы. Зрэшты, яго лірыка таксама канцэнтруецца на грамадзянскіх і палітычных матывах: адна з самых вядомых яго паэм, «Час "0"», прысвечана нацыянальнаму герою Нікарагуа Сесара Аўгуста Сандзіна, а «Эпіграмы» высмейваюць рэжым Самоса.

Прызнанне[правіць | правіць зыходнік]

Лаўрэат прэміі Свету нямецкіх кнігагандляроў (1981). Быў намінаваны на Нобелеўскую прэмію па літаратуры (2005), таксама узнагароджаны ордэнам Рубена Дарыё[7]. У 2012 годзе атрымаў Ібера-амерыканскую прэмію паэзіі каралевы Сафіі. У тым жа годзе яму прысвоілі ступень Honoris causa універсітэта Уэльва[8].

Зноскі

  1. Ernesto Cardenal // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Эрнесто Карденаль Мартинес. О Царствии Небесном и Латинской Америке. http://9e-maya.com/index.php?page=2061
  3. 3,0 3,1 Станислав Минин. Священники-марксисты и новый Томас Мор. Независимая газета. 06.12.2006 http://www.ng.ru/ng_religii/2006-12-06/4_nikaragua.html
  4. Испания по-русски: Эрнесто Карденаль награждён Премией Поэзии Королевы Софии 2012
  5. Эрнесто Карденаль http://poeti.biz
  6. В Никарагуа разгорается конфликт между президентом Даниэлем Ортегой и известным поэтом, священником Эрнесто Карденалем
  7. Карденаль, Эрнесто. poeti.biz. Архівавана з першакрыніцы 21 лістапада 2012. Праверана 16 лістапада 2012.
  8. Investidura como Doctores Honoris Causa de Pelechano, Cardenal y Sternberg. uhu (1 чэрвеня 2012). Архівавана з першакрыніцы 21 лістапада 2012. Праверана 16 лістапада 2012.

Спасылкi[правіць | правіць зыходнік]