Fiat 124

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Fiat 124-Sedan Front-view.JPG

Fiat 124 — аўтамабіль сярэдняга класа кампаніі Fiat. Выпускаўся з 1966 па 1974 год.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Fiat 124 Familiare

Распрацоўка мадэлі Fiat 124 вялася з другой чвэрці шасцідзесятых гадоў. Спраектаваны пад кіраўніцтвам Дантэ Джакозы(італ.) бел.[1]. У 1966 годзе аўтамабіль быў паказаны на Парыжскім аўтасалоне. У наступным годзе лінейка папоўнілася ўніверсалам — Fiat 124 Familiare.

У 1967 годзе Fiat 124 заваяваў тытул «Еўрапейскі аўтамабіль года»[2].

У маі 1966 быў падпісаны дагавор, згодна з якім італьянцы аказваюць дапамогу СССР у будаўніцтве новага аўтазавода ў Тальяці і перадаюць дакументацыю на Fiat 124, які павінен на гэтым заводзе выпускацца. Пры адаптацыі машыны да расійскіх умоў былі выяўлены слабыя месцы канструкцыі, і шэраг паляпшэнняў італьянцы прыстасавалі таксама і да свайго варыянту аўтамабіля, у прыватнасці, больш сучасную заднюю падвеску. Дапрацаваны Fiat 124 дэбютаваў у 1968-м годзе.

{{{box_caption}}}
{{{box_caption}}}
Fiat 124S

Акрамя базавай мадэлі, прапаноўвалася мадыфікацыя Speciale з маторам аб’ёмам 1438 см³ і магутнасцю 70 к.с. (150 км / г). Знешне «спецыяльная» версія пазнаваліся па здвоеных фарах і ручках дзвярэй пад ніжні ўхоп. Яшчэ праз два гады Speciale цалкам перарабілі насавую частку, акружыўшы фары квадратнымі «акулярамі» і замяніўшы старую эмблему новай з чатырох сініх ромбаў.

Акрамя Speciale, з 1970-га года выпускаўся Speciale T, які меў рухавік з двума размеркавальнымі валамі магутнасцю 80 к.с. і дазваляў дасягнуць 160 км / г.

Fiat 124 (1972—1974)

Чарговае абнаўленне адбылося ў 1972 годзе. Зноў памянялі радыятарную рашотку. Траўмабяспечныя дзвярныя ручкі ў стылі Speciale цяпер атрымалі ўсе без выключэння мадыфікацыі. Магутнасць матораў аб’ёмам 1,2 і 1,43 літра павялічылася на 5 к.с. Speciale T цяпер абсталёўваўся цалкам новым двухвальным рухавіком.

Зборка седанаў і ўніверсалаў Fiat 124 у Італіі працягвалася яшчэ два гады. Колькасць сабраных асобнікаў перавысіла паўтара мільёна. На змену прыйшоў Fiat 131 Mirafiori.

Канструкцыя[правіць | правіць зыходнік]

Аўтарам тэхнічнага праекта рухавіка быў Аўрэліё Лампрэдзі, а Дантэ Джакоза выступаў як кіраўнік тэхнічнага праекта. Аўтарам распрацоўкі аўтамабіля FIAT 124 (уключаючы дызайн) розныя крыніцы называюць Адольфа Мэссоры[3] ці Оскара Монтабоне[4].

Fiat 124 канструктыўна быў досыць кансерватыўным і меў класічную кампаноўку: рухавік размешчаны спераду, а вядучымі з’яўляюцца заднія колы. Прывад перадаецца праз чатырохступеністую скрынку перадач. Канструкцыя задняй падвескі ўзятая з мадэлі 1400 1950 года[5] — дзве падоўжныя штангі, адна папярочная і жорсткая бэлька маста. Праз два гады яе замянілі на больш складаную з чатырма падоўжнымі рычагамі і цягай Панара[5]. Тармазная сістэма з дыскавымі тормазамі на ўсіх чатырох колах (упершыню ў сваім класе).

Пад капотам падоўжна ўсталяваны чатырохцыліндравы рухавік аб’ёмам 1197 см³ з ніжнім размяшчэннем размеркавальнага вала, 60 к.с. Ступень сціску 8.8:1 дапускае выкарыстанне паліва з нізкім актанавым лікам. Максімальны крутоўны момант складае 94 Нм пры 3200 аб / хв.

На розныя мадыфікацыі аўтамабіля таксама ўсталёўвалі рухавікі аб’ёмам 1438 см³ і 1592 см³.

Мадыфікацыя Аб’ём: Магутнасць: Гады выпуску:
1200 1197 см³ 60 PS (44 кВт; 59 к.с.)
66 PS (49 кВт; 65 к.с.)
1966-1974
1400 1438 см³ 70 PS (51 кВт; 69 к.с.)
75 PS (55 кВт; 74 к.с.)
1968-1974
1400 Special T 1438 см³ 80 PS (59 кВт; 79 к.с.) 1968-1972
1600 Special T 1592 см³ 95 PS (70 кВт; 94 к.с.) 1973-1974
Abarth Rally 1756 см³ 128 PS (94 кВт; 126 к.с.) 1972-1973

Cabriolet C4 (Carrozzeria Touring)[правіць | правіць зыходнік]

На Турынскім аўтасалоне 1966 года дэбютаваў чатырохмесны кабрыялет Fiat 124 Cabriolet C4, які пабудавала міланскае атэлье Carrozzeria Touring(англ.) бел.. Каб знізіць сабекошт, была захаваная большасць стандартных дэталяў кузава, але пры гэтым кабрыялет меў і шэраг адрозненняў. Рамка лабавога шкла дзеля дынамічнага сілуэту атрымала нахіл. Дзверы не толькі сталі шырэй, але і змянілася іх форма. Для надання кузаву жорсткасці вышыню парогаў нарасцілі ўдвая.

Фінансавыя цяжкасці не дазволілі кампаніі наладзіць выпуск, і ў тым жа 1966 годзе атэлье зачынілася. Выставачная машына валошкавага колеру з 60-моцным маторам 1,2 л засталася ў адзіным экземпляры. Захаваны аўтамабіль знаходзіцца ў музеі Банфанці (Басана-дэль-Грапа, Італія)[6].

Ліцэнзійная вытворчасць[правіць | правіць зыходнік]

Вытворчасць мадэлі доўгі час працягвалася за межамі Італіі — па ліцэнзіі аўтамабіль выпускала вялікая колькасць фірмаў у Іспаніі (SEAT 124), Паўднёвай Карэі (Fiat-KIA 124), Індыі (Premier 118NE), Турцыі (TOFAŞ Murat 124) і СССР (ВАЗ-2101). Акрамя таго, зборка мадэлі з італьянскіх камплектаў дэталяў ажыццяўлялася ў Балгарыі і Югаславіі. Па ўсім свеце было пабудавана звыш 15 мільёнаў ліцэнзійных копій і вытворных мадэляў.

Fiat 124, яго ліцэнзійныя варыянты і нашчадкі
Вытворца 1960-я 1970-я 1980-я 1990-я 2000-я 2010-я
6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0 1 2 3 4 5
FIAT Сцяг Італіі Fiat 124 / Fiat 124 Special
Fiat 124 Familiare
NSU-Fiat Сцяг Германіі Fiat 124
Pirin-Fiat Сцяг Балгарыі (1971-1991) Fiat 124
SEAT Сцяг Іспаніі Seat 124
Seat 1430
Asia Motors Сцяг Карэі Asia-Fiat 124
Tofaş Сцяг Турцыі Murat 124 «Serçe»
Premier Сцяг Індыі Premier 118 NE
Premier 137D
ВАЗ Сцяг СССР / Сцяг Расіі ВАЗ-2101 / 21011 / 21013
ВАЗ-2102
ВАЗ-2103
ВАЗ-2106
ВАЗ-2105
ВАЗ-2107
ВАЗ-2104

СССР / Расія[правіць | правіць зыходнік]

ВАЗ-2101, ВАЗ-2102, ВАЗ-2103

У маі 1966 быў падпісаны дагавор, згодна з якім італьянцы аказваюць дапамогу СССР у будаўніцтве новага аўтазавода ў Тальяці і перадаюць дакументацыю на Fiat 124. Падрыхтаваны для СССР аўтамабіль атрымаў індэкс FIAT 124R (Russo). Усяго ў канструкцыю аўтамабіля было ўнесена больш за 800 зменаў.

У 1970 годзе завод пачаў вытворчасць ВАЗ-2101 «Жыгулі» (прадаваўся на экспартных рынках як Lada 1200). Праз год да седану дадаўся ўніверсал 2102, а ў 72-м — люксавая мадэль 2103.

Выпуск ВАЗ-2101 (Fiat 124R) спынілі ў 1982 годзе, яго мадэрнізаваную версію ВАЗ-21013 — у 1988-м, а вытворчасць прамых нашчадкаў працягвалася больш за 30 гадоў — мадэлі ВАЗ-2105 (вытворчасць спынена ў снежні 2010 года), ВАЗ-2104 і ВАЗ-2107 (вырабляліся да 2012 года).

Іспанія[правіць | правіць зыходнік]

SEAT 124

У межах ліцэнзійнай дамовы паміж SEAT і Fiat, выпускаўся з 1968 у Іспаніі пад імем SEAT 124.

Пад імем SEAT 124 Sport была наладжана зборка купэ. Таксама невялікімі тыражамі выпускаліся мадыфікацыі седанаў для аматарскіх ралі.

У 1976-м аўтамабіль быў сур’ёзна мадэрнізаваны (SEAT 124 D Pamplona).

Вытворчасць 124-х у Іспаніі працягвалася да 1980 года.

Індыя[правіць | правіць зыходнік]

Premier 118 NE

З 1986 па 2001 год прадпрыемства Premier выпускала свой ​​варыянт пад назвай Premier 118NE. На аўтамабіль усталёўваўся рухавік Nissan A12 (1171 см³/52 к.с.), разам з каробкай перадач.

У канцы ў супрацоўніцтве з Peugeot у вытворчасць была выпушчана ўдасканаленая мадэль пад назвай Viceroy.

Вытворчасць была спынена ў 2001 годзе.

Турцыя[правіць | правіць зыходнік]

Tofaş Serçe
Tofaş Murat 124

Fiat 124 таксама выпускаўся прадпрыемствам Tofaş у горадзе Бурса (Турцыя), пад назвай Murat 124. Пасля мадэрнізацыі мадэль перайменавалі ў Tofaş Serçe, што азначае «верабей».

У перыяд паміж 1971 і 1994 было выраблена 134,867 аўтамабіляў Murat 124 / Tofaş Serçe.

Іншыя[правіць | правіць зыходнік]

З 1967 па 1971 у горадзе Ловеч (Балгарыя) ажыццяўлялася CKD-зборка аўтамабіля Fiat 124 пад назвай Pirin-Fiat.

У 1970—1975 фірмай Asia Motors выпускаўся у Паўднёвай Карэі як Fiat-KIA 124.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. http://auto-school.by/test-drive_Fiat-124.html
  2. Previous Winners: Car of the Year — 1967 // caroftheyear.org (англ.) 
  3. http://tltgorod.ru/vaz/?theme=81&page=1&vaz=2530 Загадкі FIAT 124
  4. «Fiat 124». Autocar 124 (nbr 3664) : pages 915—919. date 6 May 1966.
  5. 5,0 5,1 FIAT 124: Триумф простоты // Quattroruote : часопіс. — 2006. — № 10.(руск.) 
  6. О каких родственниках «Копейки» не подозревали советские автолюбители // motor.ru (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]