Асноўны закон ФРГ
Асноўны закон ФРГ (ням.: Grundgesetz fur die Bundesrepublik Deutschland) — канстытуцыя Германіі, у якой замацаваны асновы прававой і палітычнай сістэмы краіны. Асобае значэнне ў Галоўным законе краіны, якая перажыла вопыт нацыянал-сацыялізму, набылі асноўныя грамадзянскія правы.
Асноўны закон ФРГ набыў моц 24 мая 1949 года толькі на тэрыторыі заходніх акупацыйных зон, і першапачаткова прадугледжваўся яго часовы характар[1]: чакалася, што савецкая зона акупацыі Германіі неўзабаве аб'яднаецца з іншымі, чым і тлумачыцца такая назва канстытуцыі[2]. У Асноўны закон ФРГ у 1949 г. былі інкарпараваны артыкулы 136, 137, 138, 139 і 141 Веймарскай канстытуцыі, якія дзейнічаюць да цяперашняга часу. Іншыя нормы Веймарскай канстытуцыі, якія не супярэчыць Асноўнаму закону, дзейнічалі ў якасці звычайнага права ФРГ да 60-х гадоў. У 1957 годзе ў склад ФРГ на правах зямлі ўвайшоў Саар, і Асноўны закон стаў дзейнічаць і там. Тэрыторыя Заходняга Берліна ўвайшла ў Федэратыўную Рэспубліку адначасова з усходнімі землямі. Аб'яднанне краіны адбылося толькі 3 кастрычніка 1990 года, і з гэтага года Асноўны закон ФРГ стаў канстытуцыяй усяго нямецкага народа.[3][4]. Прэамбула Закона ўтрымлівала ўказанне на яго часовы характар да аб'яднання Германіі і прыняцця новай Канстытуцыі. Канстытуцыйная камісія, якая прыступіла да працы пасля далучэння ГДР да ФРГ у 1990 годзе, прыйшла да высновы, што неабходнасць прыняцця новай канстытуцыі адсутнічае, і становішча пра часавы характар Асноўнага закона было выдалена з прэамбулы.
Зноскі
- ↑ Основной закон ФРГ — 60-летний юбилей | Европа и Россия | Deutsche Welle
- ↑ Bericht über den Verfassungskonvent auf Herrenchiemsee, in: Deutscher Bundestag und Bundesarchiv (Hrsg.): Der Parlamentarische Rat 1948—1949. Akten und Protokolle, Bd. II: Der Verfassungskonvent auf Herrenchiemsee, Boppard am Rhein 1981, S. 507. ISBN 3-7646-1671-7
- ↑ Maunz/Dürig-Scholz, Kommentar zum Grundgesetz, Art. 23, Rn. 71 ff.
- ↑ Европа-Экспресс :: Статьи :: Продиктован победителями, подтвержден жизнью
Спасылкі [правіць]
 |
Гэта пачатак артыкула пра права і юрыспрудэнцыю. Вы можаце дапамагчы праекту, выправіўшы і дапоўніўшы яго. |
| Краіны Еўропы: Канстытуцыя | |
|---|---|
|
Аўстрыя | Азербайджан¹ | Албанія | Андора | Беларусь | Бельгія | Балгарыя | Боснія і Герцагавіна | Ватыкан | Вялікабрытанія | Венгрыя | Германія | Грэцыя | Грузія | Данія | Ірландыя | Ісландыя | Іспанія | Італія | Казахстан² | Кіпр¹ | Латвія | Літва | Ліхтэнштэйн | Люксембург | Македонія | Мальта | Малдовы | Манака | Нідэрланды | Нарвегія | Польшча | Партугалія | Расія² | Румынія | Сан-Марына | Сербія | Славакія | Славенія | Турцыя² | Украіна | Фінляндыя | Францыя | Харватыя | Чарнагорыя | Чэхія | Швейцарыя | Швецыя | Эстонія |
|
| Залежныя тэрыторыі | |
|
| Азорскія астравы | Аландскія астравы | Гернсі | Гібралтар | Джэрсі | Востраў Мэн | Фарэрскія астравы | Шпіцберген | Ян-Маен
|
|
| Непрызнаныя і часткова прызнаныя дзяржавы | |
| ¹ Часткова або цалкам у Азіі, у залежнасці ад праведзенай мяжы (en) ² У асноўным у Азіі |
