Луі дэ Бройль

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луі дэ Бройль
фр.: Louis de Broglie
Broglie Big.jpg
Дата нараджэння:

15 жніўня 1892({{padleft:1892|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:15|2|0}})

Месца нараджэння:

Дзьеп, Францыя

Дата смерці:

19 сакавіка 1987({{padleft:1987|4|0}}-{{padleft:3|2|0}}-{{padleft:19|2|0}}) (94 гады)

Месца смерці:

Лувесьен, Францыя

Краіна:

Францыя

Навуковая сфера:

Тэарэтычная фізіка

Месца працы:

Сарбона

Альма-матэр:

Сарбона

Навуковы кіраўнік:

Поль Ланжэвен

Вядомы як:

адзін з заснавальнікаў квантавай механікі

Узнагароды і прэміі


Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па фізіцы (1929)

Подпіс

Подпіс

Луі дэ Бройль на ВікіСховішчы

Луі дэ БРОЙЛЬ (15 жніўня 1892 — 19 сакавіка 1987) — французскі фізік, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіцы (1929), за адкрыццё хвалістай прыроды электрона. Член і часовы сакратар Французскай акадэміі навук.

Жыццяпіс[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў дваранскай сям'і, насіўшай тытул герцагаў. Вывучаў гісторыю, затым звярнуўся да матэматыкі і фізіцы. Падчас вайны, 4 гады, служыў салдатам у радыёсувязі. Пасля, працягваў даследаванні ў агульнай фізіцы.

Дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

Дзякуючы тлумачэнням Эйнштэйна — фотаэфекта і тлумачэнню эфекту выпраменьвання абсалютна чорнага цела Макса Планка, дэ Бройль у сваёй доктарскай дысертацыі ў 1924 г. прадставіў гіпотэзу электронных хваль і выказаў здагадку, што да руху электрона трэба далучыць яшчэ адну ўласцівасць — уласцівасць хваль. Гэтая здагадка спачатку выклікала ў навуковай грамадскасці насмешак, аднак яго тэорыя была пацверджана Цэймерам і Клінтанам Дэвісанам у 1927 г. У эксперыменце, які даказаў дыфракцыі электронаў у крышталях, дзе дыфракцыйны малюнак сведчыў пра хвалепадобную прыроду электронаў. З-за гэтае адкрыццё дэ Бройлю была прысуджана Нобелеўская прэмія

Таксама гіпотэза дэ Бройля стала адной з асноўных пастулатаў новай квантавай механікі.

Бройлева хваля[правіць | правіць зыходнік]

Даўжыня хвалі дэ Бройля

\lambda = \frac{h}{p} = \frac {h}{\gamma mv} = \frac {h}{mv} \sqrt{1 - \frac{v^2}{c^2}}

дзе \lambda даўжыня хвалі, h сталая Планка, p — імпульс, m — маса супакою часціцы, c — хуткасць святла, v — хуткасць часціцы, γ — фактар Лорэнца.

Публікацыі[правіць | правіць зыходнік]

  • Recherches sur la théorie des quanta (Researches on the quantum theory), Thesis, Paris, 1924.
  • Ondes et mouvements (Waves and Motions). Paris: Gauthier-Villars, 1926.
  • Rapport au 5e Conseil de Physique Solvay. Brussels, 1927.
  • La mécanique ondulatoire (Wave Mechanics). Paris: Gauthier-Villars, 1928.
  • Matière et lumière (Matter and Light). Paris: Albin Michel, 1937.
  • Une tentative d'interprétation causale et non linéaire de la mécanique ondulatoire: la théorie de la double solution. Paris: Gauthier-Villars, 1956.
    • English translation: Non-linear Wave Mechanics: A Causal Interpretation. Amsterdam: Elsevier, 1960.
  • Sur les sentiers de la science (On the Paths of Science).
  • Introduction à la nouvelle théorie des particules de M. Jean-Pierre Vigier et de ses collaborateurs. Paris: Gauthier-Villars, 1961. Paris: Albin Michel, 1960.
    • English translation: Introduction to the Vigier Theory of elementary particles. Amsterdam: Elsevier, 1963.
  • Étude critique des bases de l'interprétation actuelle de la mécanique ondulatoire. Paris: Gauthier-Villars, 1963.
    • English translation: The Current Interpretation of Wave Mechanics: A Critical Study. Amsterdam, Elsevier, 1964.
  • Certitudes et incertitudes de la science (Certitudes and Incertitudes of Science). Paris: Albin Michel, 1966.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Луј де Број и физика честица и поља, Зборник радова са Научног скупа псовећеног стогодишњици рођења Луја де Броја, Свеске физичких наука, VI(1) 1-182, Београд, 1993., Институт за теоријску физику Београд.

У Сеціве[правіць | правіць зыходнік]