Пржэмысл Отакар I

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Пржэмысл Отакар I
чэшск.: Přemysl Otakar I.
ням.: Ottokar I.
Пржэмысл Отакар I
Пржэмысл Отакар I.
Мініяцюра XIII стагоддзя з Псалтыры Германа Цюрынгскага
князь Чэхіі
1192 — 1193
Папярэднік: Вацлаў II
Пераемнік: Генрых (Індржых) Бржэціслаў
князь Чэхіі
1197 — 1198
Папярэднік: Уладзіслаў Генрых (Індржых)
Пераемнік: Чэхія ператворана ў каралеўства
кароль Чэхіі
15 жніўня 1198 — 15 снежня 1230
Каранацыя: 15 жніўня 1198, Майнц
Суправіцель: Вацлаў I (1228 — 1230)
Пераемнік: Вацлаў I
князь Оламаўца
1179 — 1182
Папярэднік: Вацлаў II
Пераемнік: Конрад I Ота
 
Нараджэнне: 1155/1170
Смерць: 15 снежня 1230(1230-12-15)
Пахаваны: Сабор Святога Віта, Прага
Род: Пржэмысловічы
Бацька: Уладзіслаў II
Маці: Юта Цюрынгская
Жонка: 1-я жонка: Адэльгейда Мейсенская
2-я жонка: Канстанцыя Венгерская
Дзеці: ад 1-га шлюбу
сын: Ураціслаў
дочкі: Маргарыта (Дагмар), Бажыслава, Гедвіга
ад 2-га шлюбу
сыны: Ураціслаў, Вацлаў I, Уладзіслаў, Пржэмысл
дочкі: Ганна, Агнэс, Блажэна, Анежка

Пржэ́мысл О́такар I (чэшск.: Premysl Otakar I., ням.: Ottokar I.; паміж 1155[1] і 1170[2] — 15 снежня 1230) — князь Оламаўца ў 11791182 гадах, князь Чэхіі ў 11921193, 11971198 гадах, кароль Чэхіі (Багеміі) з 1198 года. Паходзіў з дынастыі Пржэмысловічаў, быў сынам караля Чэхіі Уладзіслава II ад другога шлюбу з Ютай Цюрынгскай.

Падчас пачатку кіравання Пржэмысла Отакара ў Чэхіі ішлі міжусобныя войны за ўладу паміж рознымі лініямі дынастыі Пржэмысловічаў. Пераможцам з іх выйшаў Пржэмысл Отакар — яму ўдалося дамагчыся міру, умацаваць цэнтральную ўладу і прыслабіць палітычную самастойнасць буйной знаці[3]. Умела выкарыстоўваючы барацьбу за тытул імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі паміж Вельфамі і Гогенштаўфенамі, Пржэмысл Отакар дамогся прызнання за сабой спадчыннага каралеўскага тытула і права праводзіць незалежную ад імперыі палітыку. Гэтыя правы былі замацаваны ў дакуменце, які атрымаў назва «Залатая сіцылійская була»[4][5]. Падчас кіравання Пржэмысла Отакара вырас міжнародны прэстыж Чэшскага каралеўства, а біскупы і духавенства атрымалі значныя правы і прывілеі[6][7].

Шлюб і дзеці[правіць | правіць зыходнік]

1-я жонка: з 1178 (развод 1198/1199) Адэльгейда (Адлета) Мейсенская (пам. 1 лютага 1211), дачка маркграфа Мейсена Атона Багатага і Гедвігі Брадэнбургскай. Дзеці:

2-я жонка: з каля 1198/1199 Канстанцыя Венгерская (каля 1180 — 6 снежня 1240), дачка караля Венгрыі Белы III і Агнэс (Ганны) дэ Шаціён-сюр-Луан. Дзеці:

Зноскі

  1. Hertel Jacek. Imiennictwo dynastii piastowskiej we wczesnym średniowieczu. — P. 173.
  2. PŘEMYSL OTAKAR of Bohemia: Foundation for Medieval Genealogy.
  3. Советская историческая энциклопедия Т. 11, столб. 552.
  4. Томек В. История Чешского королевства — С. 156—168.
  5. Любавский М. К. История западных славян — С. 126—127.
  6. Пржэмысл (руск.)  — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі (3-е выданне)
  7. Пичета В. И. История Чехии — С. 40—44.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]