Аляксандр I Карагеоргіевіч

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Аляксандр I Карагеоргіевіч
Александар I Карађорђевић
Kralj aleksandar1.jpg
сцяг
2-і Кароль сербаў, харватаў і славенцаў
16 жніўня 1921 — 3 кастрычніка 1929
Папярэднік: Пётр I Карагеоргіевіч
Пераемнік: скасаванне тытула
сцяг
1-ы Кароль Югаславіі
3 кастрычніка 1929 — 9 кастрычніка 1934
Папярэднік: пасада заснавана
Пераемнік: Пётр ІІ Карагеоргіевіч
 
Дзейнасць: суверэн
Веравызнанне: Сербская праваслаўная царква
Нараджэнне: 16 снежня 1888(1888-12-16)
Цэцінэ, Чарнагорыя
Смерць: 9 кастрычніка 1934(1934-10-09) (45 гадоў)
Марсель, Францыя
Пахаванне: каралеўскі маўзалей у Аплянаке[d]
Дынастыя: Карагеоргіевічы
Бацька: Пётр I Карагеоргіевіч
Маці: Зорка Пятровіч-Негаш
Жонка: Марыя Гогенцолерн-Зігмарэнген
Дзеці: Пётр, Таміслаў, Андрэй.
 
Аўтограф: Alexander I of Yugoslavia - signature.png
Манаграма: Манаграма
 
Узнагароды:

Аляксандр I Карагеоргіевіч (сербск.: Александар I Карађорђевић) (16 снежня 1888, Цэцінэ, Чарнагорыя9 кастрычніка 1934, Марсель, Францыя) — кароль сербаў, харватаў і славенцаў (1921 - 1929), кароль Югаславіі (1929 - 1934). Ваявода.

Сын Пятра I Карагеоргіевіча. У 1904 скончыў Пажскі корпус у Санкт-Пецярбургу.

Падчас Першай Балканскай вайны і Другой Балканскай вайны камандаваў 1-й сербскай арміяй.

У 1913 годзе ўзнагароджаны ордэнам Святога апостала Андрэя Першазванага.[1][2]

C 8 ліпеня 1914 года ў сувязі з хваробай Пятра I Карагеоргіевіча быў прызначаны прынцам-рэгентам Сербскага каралеўства.

Падчас Першай сусветнай вайны быў вярхоўным галоўнакамандуючым сербскай арміі.

5 верасня 1914 года расійскі імператар Мікалай II узнагародзіў яго ордэнам Святога Георгія 4-й ступені, а ў 1915 годзе гэтым жа ордэнам 3-й ступені.[3]

Са снежня 1918 года — прынц-рэгент Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 16 жніўня 1921 года — кароль Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, з 3 кастрычніка 1929 года — кароль Югаславіі.

З 1929 года ўстанавіў ваенна-манархічную дыктатуру, заснаваную на прынцыпах карпаратывізму і сербскага нацыяналізму. У вонкавай палітыцы арыентаваўся на Францыю. Быў заступнікам рускай белай эміграцыі.

9 кастрычніка 1934 года Аляксандр Карагеоргіевіч і французскі міністр замежных спраў Луі Барту былі застрэлены ў Марселі Улада Чарназемскім, баявіком балгарскай тэрарыстычнай арганізацыі УМОРА, звязанай з харвацкімі тэрарыстамі-ўсташамі.

Зноскі



Шаблон:Карагеоргіевічы Шаблон:Главы Югаславіі