Алікудзі

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Алікудзі
У параметры «Нацыянальная назва» парушаны сінтаксіс: яго дакладнае запаўненне: «код мовы/назва/код другой мовы/назва». Калі ласка, выпраўце гэтую памылку!
Isola Alicudi by Figiu.jpg
Знешні выгляд
Характарыстыкі
Плошча5,1 км²
Насельніцтва105 чал.
Шчыльнасць насельніцтва20,59 чал./км²
Размяшчэнне
38°32′43,80″ пн. ш. 14°21′04,80″ у. д.HGЯO
АкваторыяТырэнскае мора
Краіна
Алікудзі (Італія)
Алікудзі
Алікудзі
Лагатып Вікісховішча Аўдыё, фота і відэа на Вікісховішчы

Аліку́дзі (італ.: Isola Alicudi) — востраў у групе Ліпарскіх астравоў. Уваходзіць у склад Італіі. Агульная плошча — 5,10 км². Насельніцтва (2001 г.) — 105 чалавек.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Востраў Алікудзі — самы заходні з усіх Ліпарскіх астравоў. Месціцца ў 95 км на паўночны ўсход ад Палерма. Мае амаль круглявую форму. Даўжыня з поўначы на поўдзень — 2,58 км. Найбольшая шырыня з захаду на ўсход — 2,26 км.

Востраў мае вулканічнае паходжанне. Лічыцца, што вулкан Алікудзі пачаў вывяргацца каля 150 тысяч гадоў таму. У нашы дні кальдэра займае цэнтральную частку. Яе схілы ўзвышаюцца да 675 м над узроўнем мора.

Паўднёвыя схілы часткова тэрасаваны штучнымі насыпамі камянёў. Дзякуючы гэтаму мясцовыя насельнікі маюць магчымасць будаваць дамы на роўнай паверхні і займацца сельскай гаспадаркай.

У заходняй частцы ёсць пячора, скалістыя берагі прыдатны для нырання з аквалангам.

Клімат міжземнаморскі са спякотным сухім летам і сталымі вятрамі.

Прырода[правіць | правіць зыходнік]

Большая частка паверхні вострава камяністая. На тэрасах сустракаюцца зараснікі травы, хмызнякоў, алівы, фісташкі, ражковага дрэва, верасовых. На востраве стала жывуць дзікія трусы, кажаны, сапсаны, крумкачы, шызыя галубы, крыжанкі. Сезонна спыняюцца пеліканы, шэрая і чырвоная чаплі, фламінга.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Касцёл Сан-Бартола (пачатак XIX ст.)

Першыя людзі з'явіліся на востраве ў бронзавым веку. Археолагі выявілі ў цэнтральнай частцы артэфакты, застаўленыя ў XVII - XVI стст. да н. э. Цікавасць таксама ўяўляе саркафаг IV ст. да н. э. Старажытныя насельнікі займаліся земляробствам і рыбалоўствам. Алікудзі з'яўляўся важным марскім транзітным пунктам паміж Апенінскім паўвостравам і Сіцыліяй.

Частыя напады піратаў вымушалі мясцовых жыхароў сяліцца на ўзвышшы і будаваць часавыя сховішчы ў найбольш непрыдатнай для перасоўвання зоне. На Алікудзі захаваліся прыклады старой традыцыйнай архітэктуры, у тым ліку каменныя жытлы і прыстанкі для авечак з конусападобнымі дахамі. Да канца XVII ст. з-за частых рэйдаў востраў спусцеў. Зноў быў населены пасля 1600 г.

У XX ст. з-за эканамічных праблем назіралася эміграцыя тубыльцаў у Аўстралію і ЗША. Асновай сучаснай эканамічнай дзейнасці з'яўляюцца земляробства і аблугоўванне турыстаў. Алікудцы вырошчваюць на продаж масліны, вінаград і каперсы.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]