Аньес Варда

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аньес Варда
фр.: Agnès Varda
Agnès Varda (Berlinale 2019) (cropped).jpg
Дата нараджэння: 30 мая 1928(1928-05-30)[1][2][…]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 29 сакавіка 2019(2019-03-29)[6][7] (90 гадоў)
Месца смерці:
Месца пахавання:
Грамадзянства:
Муж: Жак Дэмі
Дзеці: Mathieu Demy[d] і Rosalie Varda[d]
Адукацыя:
Месца працы:
Прафесія: кінарэжысёр
Узнагароды:
вялікі афіцэр ордэна Ганаровага легіёна Grand Cross of the National Order of Merit

Konrad Wolf Prize[d] (2001)

César Award for Best short documentary[d] (1984)

Залаты леў (1985)

прэмія «Сезар» за выдатныя заслугі ў кінематографе[d] (2001)

René Clair Award[d] (2002)

César Award for Best Documentary Film[d] (2009)

Carrosse d'or[d] (2010)

Leopard of Honour[d] (2014)

Q1321674? (2015)

Honorary doctor of the University of Liège[d] (2010)

прыз Луі Дэлюка[d] (1964)

Los Angeles Film Critics Association Award for Best Foreign Language Film[d] (1986)

European Film Award for Best Documentary[d] (2000)

National Society of Film Critics Award for Best Non-Fiction Film[d] (2001)

National Society of Film Critics Award for Best Non-Fiction Film[d] (2009)

Max Beckmann prize[d] (2016)

прэмія «Даностыя»[d] (2017)

honorary doctor of the University of Gothenburg[d] (2008)

прэмія «Оскар» за выбітныя заслугі ў кінематографе[d] (11 лістапада 2017)

L'Œil d'or[d] (2017)

IMDb: nm0889513
cine-tamaris.com/agnes-v…
Commons-logo.svg Аньес Варда на ВікіСховішчы

Анье́с Варда́, імя пры нараджэнні Арле́т Варда́ (фр.: Agnès Varda, Arlette Varda; 30 мая 1928, Іксель, Брусель, Бельгія — 29 сакавіка 2019, Парыж, Францыя) — французскі кінарэжысёр, сцэнарыст і прадзюсар мастацкага і дакументальнага кіно, а таксама вядомы фатограф.

Кінематаграфічны стыль Варда адрозніваюць дакументальны рэалізм, цікавасць да сацыяльных пытанняў і тэмы фемінізму, а таксама ярка выражаны эксперыментальны падыход. Па словах крытыка Элісан Сміт, кар’ера Аньес Варда — гэта важны і часта недаацэньваемы голас у сучасным французскім кіно. Яе праца апярэдзіла з’яўленне Новай хвалі, а фільм 1955 года «Пуэнт-курт» змяшчае шматлікія характэрныя для гэтага руху элементы, дзякуючы якім ён стаў вядомым[9]. Нягледзячы на цесную сувязь з Французскай новай хваляй, больш дакладна будзе сказаць, што Варда належыць да роднаснай Новай хвалі групе кінарэжысёраў Левага берага. Гэтую групу адрознівала «любоў да багемнага жыцця, высокая ступень уцягнутасці ў літаратуру і пластычныя мастацтвы, і як вынік, цікавасць да эксперыментальнага кінематографу, а таксама атаясамліванне з левай палітыкай»[10]. Вядучымі рэжысёрамі Групы Левага берага былі Крыс Маркер, Ален Рэнэ і сама Аньес Варда[10], да яе прымыкалі Жан-П’ер Мельвіль, Ален Роб-Грые і Маргерыт Дзюрас[11], а таксама прадстаўнікі літаратурнага руху Новы раман.

За свою працу ў кіно Варда была ўдастоена Сярэбранага мядзведзя Берлінскага кінафестывалю (за фільм «Шчасце»), Залатога льва Венецыянскага фестывалю (за фільм «Без даху, па-за законам»), двух прэмій Сезар за дакументальныя працы і ганаровага Сезара ў 2001 годзе. У 2015 годзе на Канскім кінафестывалі была удастоена Ганаровай «Залатой пальмавай галіны». Уладальніца ганаровай прэміі «Оскар» за ўклад у кінамастацтва.

Зноскі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Alison Smith. Agnes Varda — Manchester University Press, 1998. — 213 p. — (French Film Directors).