Бернарда Берталучы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Бернарда Берталучы
Bernardo Bertolucci
Bernardo Bertolucci.jpg
Імя пры нараджэнні: Bernardo Bertolucci
Дата нараджэння: 16 сакавіка 1941(1941-03-16)[1][2][3]
Месца нараджэння:
Дата смерці: 26 лістапада 2018(2018-11-26)[6][3] (77 гадоў)
Месца смерці:
Грамадзянства:
Бацька: Attilio Bertolucci[d]
Жонка: Adriana Asti[d], Maria Paola Maino[d] і Clare Peploe[d]
Адукацыя:
Прафесія:
Узнагароды:
Grand Officer of the Order of Merit of the Italian Republic

прэмія «Оскар» за лепшую рэжысуру (1987)

прэмія «Оскар» за найлепшы адаптаваны сцэнарый[d] (1987)

Sutherland Trophy[d] (1970)

National Society of Film Critics Award for Best Director[d] (1971)

Golden Globe Award for Best Screenplay[d] (1987)

Golden Globe Award for Best Director[d] (1987)

Directors Guild of America Award for Outstanding Directing – Feature Film[d] (1987)

David di Donatello for Best Director[d] (1988)

David di Donatello for Best Film[d] (1988)

César Award for Best Foreign Film[d] (1988)

BAFTA Award for Best Film[d] (1989)

Прэмія еўрапейскай кінаакадэміі за прыжыццёвыя дасягненні (2012)

Leopard of Honour[d] (1997)

Gold Medal of Merit in the Fine Arts (Spain)

European Film Academy Special Jury Award[d] (1988)

IMDb: nm0000934
Commons-logo.svg Бернарда Берталучы на ВікіСховішчы

Берна́рда Берталу́чы (італ.: Bernardo Bertolucci; нар. 16 сакавіка 1940, Парма, Італія26 лістапада 2018) — італьянскі кінарэжысёр, драматург і паэт. У 1960-я гады выступаў як паслядоўнік Гадара і Пазаліні, захапляўся камунізмам і фрэйдызмам, тонка пераплятаў у сваіх фільмах сацыяльнае з інтымным. У шматлікіх стужках звяртаўся да табуяваных формаў чалавечай сексуальнасці — інцэсту, трыялізму, гомасексуальнасці. Увесь час супрацоўнічае з аператарам Выторыё Старара, празваным італьянскімі крытыкамі «богам святлацені».

Пасля трыўмфальнага поспеху фільмаў «Канфарміст» (1970) і «Апошняе танга ў Парыжы» (1972) працаваў па-за межамі Італіі, у тым ліку на будыйскім Усходзе, завучы сябе «скептычным будыстам-аматарам».[7] Апошнія восем гадоў не здымае.

Фільмаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Берталучы лічыць сваім лепшым аператарам Выторыё Старара (італ.: Vittorio Storaro), які ўмее здымаць не толькі рамантычныя сцэны, але і ядзерныя выбухі.

Зноскі

  1. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118510096 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 26 лістапада 2018.
  2. Bernardo Bertolucci // Discogs — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Bernardo Bertolucci // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118510096 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 10 снежня 2014.
  5. http://www.bbc.co.uk/news/entertainment-arts-19881750
  6. È morto Bernardo Bertolucci, l'ultimo grande maestro del Novecentola Repubblica, 2018. Праверана 26 лістапада 2018.
  7. Bernardo Bertolucci in Neue Zürcher Zeitung, 18. Februar 1994, S. 65

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]