Каноэ Фумімара

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Каноэ Фумімара
近衞文麿
Konoe Humimaro.jpg
сцяг
34-і Прэм'ер-міністр Японіі
4 чэрвеня 1937 — 5 студзеня 1939
Манарх: Сёва
Папярэднік: Хаясі Сэндзюра
Пераемнік: Хіранума Кіітыра
сцяг
38-ы і 39-ы Прэм'ер-міністр Японіі
22 ліпеня 1940 — 18 кастрычніка 1941
Манарх: Сёва
Папярэднік: Ёнай Міцумаса
Пераемнік: Тодзё Хідэкі
 
Партыя: беспартыйны
Адукацыя: Кіёцкі ўніверсітэт
Нараджэнне: 12 кастрычніка 1891({{padleft:1891|4|0}}-{{padleft:10|2|0}}-{{padleft:12|2|0}})
Токіа
Смерць: 16 снежня 1945({{padleft:1945|4|0}}-{{padleft:12|2|0}}-{{padleft:16|2|0}}) (54 гады)
Токіа
Бацька: Q923564?
Жонка: Каноэ Тыёко
Дзеці: Q6899853?, Q6658897? і Q6658418?

Фумімара Каноэ (яп.: 近衞 文麿 Каноэ Фумімара?, пасля спрашчэння — 近衛 文麿), 12 кастрычніка 1891 — 16 снежня 1945) — японскі палітык, 34-ы (4 чэрвеня 1937 — 5 студзеня 1939), 38-ы (22 ліпеня 1940 — 18 ліпеня 1941) і 39-ы (18 ліпеня 1941 — 18 кастрычніка 1941) прэм'ер-міністр Японіі.

Член шляхетнага роду Фудзівара, сваяк імператарскай фаміліі. Адзін з прыхільнікаў і ініцыятараў тэрытарыяльнай экспансіі Японіі падчас Другой сусветнай вайны, накіраванай, у прыватнасці, на захоп Кітая і індакітайскіх калоній еўрапейскіх дзяржаў. Прыхільнік умацавання саюза Японіі з фашысцкай Італіяй і нацысцкай Германіяй, накіраванага на перадзел свету. Пад яго кіраўніцтвам Японія падпісала ўзмоцнены варыянт «Антыкамінтэрнаўскага пакта» — «Пакт трох дзяржаў» 27 верасня 1940 года. Буйны акцыянер дзайбацу «Сумітома».

У 1938 годзе правёў закон аб усеагульнай нацыянальнай мабілізацыі, паводле якога парламент адмаўляўся ад права кантролю над урадам, а кабінет міністраў павінен быць ажыццяўляць уладу пасродкам імператарскіх указаў. Гэты закон актыўна падтрымліваўся японскімі манаполіямі — дзайбацу. У канцы 30-х гадоў быў прыхільнікам роспуску палітычных партый і стварэння замест іх фашысцкай[1] арганізацыі — «Асацыяцыі дапамогі трону», што і было здзейсснена ў 1940 годзе. У чэрвені 1945 года японскі ўрад планаваў адправіць Каноэ ў Маскву для таго, каб угаварыць савецкае кіраўніцтва выступіць пасроднікам паміж Японіяй і саюзнікамі, такім чынам японскі ўрад спадзяваўся пазбегнуць безумоўнай капітуляцыі. СССР у адпаведнасці з саюзніцкімі абавязацельствамі ад ролі пасродніка адмовіўся.

Пасля капітуляцыі Японіі Фумімара Каноэ быў уключаны ў спіс ваенных злачынцаў, дзейнікаў суду Міжнароднага трыбунала і павінен быў стаць адным з галоўных абвінавачваных на працэсе. 6 снежня 1945 года японскі парламент пад ціскам Мак-Артура прыняў рашэнне пра арышт Каноэ. Але дзякуючы працэдуры арышту японскіх ваенных злачынцаў (ім давалася 10-15 дзён пасля загаду пра арышт для добраахвотнай яўкі ў турму) у ноч на 16 снежня 1945 года за некалькі гадзін да заканчэння тэрміна яўкі ў турму Каноэ скончыў жыццё самагубствам, прыняўшы яд.

Зноскі

  1. История Востока: в 6 т. / Редкол.: Р. Б. Рыбаков, Л. Б. Алаев, В. Я. Белокреницкий и др.; Ин-т востоковедения РАН. — Т. V: Восток в новейшее время. — М.: Восточная литература, 2006. — С. 93.

Шаблон:Прэм'ер-міністры Японіі

Шаблон:Japan-politician-stub