ФК Аталанта

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аталанта
AtalantaBC.png
Поўная назва Atalanta Bergamasca Calcio
Заснаваны 1907
Горад Бергама, Італія
Стадыён Атлеці Адзуры д’Італія
Умяшчальнасць: 21 300
Прэзідэнт Антоніа Перкасі
Галоўны трэнер Джанп’ера Гасперыні
Чэмпіянат Серыя A
2017/18 7 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

«Атала́нта» (італ.: Atalanta Bergamasca Calcio) — італьянскі футбольны клуб з горада Бергама, які размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя. Сваё прозвішча «нерадзуры» яны арымалі дзякуючы выступам у кашулях з сіне-чорнымі вертыкальнымі палосамі, а таксама чорным трусам і чорным шкарпэткам.

Хатнія матчы клуб праводзіць на стадыёне «Атлеці Адзуры д’Італія», які здольны змясціць больш за 24 тысячы чалавек. У Італіі «Аталанту» часам называюць «каралева правінцыйных клубаў» (італ.: Regina delle provinciali) каб падкрэсліць той факт, што клуб гістарычна з’яўляецца адным з найлепшых сярод каманд, якія не базуюцца ў вялікіх гарадах краіны.

У сезоне 2010/11 клуб атрымаў заахвочванне ў Серыю A. «Аталанта» дасягала паўфіналу Кубка ўладальнікаў кубкаў у 1988 годзе, калі яшчэ выступала ў другім па значнасці дывізіёне Італіі. Гэта па-ранейшаму з’яўляецца найлепшым паказчыкам выступу клубаў не з першага дывізіёна ў буйных турнірах УЕФА, гэта значыць такі ж вынік мае і англійскі «Кардыф Сіці».

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першым футбольным клубам горада Бергама быў «Бергама», заснаваны ў 1903 годзе швейцарскімі імігрантамі і выступаў у зоне Ламбардыі чэмпіянату Італіі. 17 кастрычніка 1907 года група ў складзе Эўджэніа Ур’я, Джуліа і Феруча Амаці, Алесандра Фарліні і Джавані Раберці ўтварыла спартыўнае таварыства «Атланта», якое атрымала сваю назву ў гонар гераіні старажытнагрэчаскай міфалогіі. У 1913 годзе ў грамадстве была ўтворана футбольная секцыя, а ў 1914 годзе «Атланта» была прызнана Італьянскай федэрацыяй футбола і пачала ўдзельнічаць у другой групе чэмпіянату Ламбардыі. У 1920 годзе каманда паднялася ў першую групу.

Раней, у лютым 1920 года спартыўнае таварыства «Аталанта» і спартыўна-фехтавальнае таварыства «Бергамаска», якія паглынулі ў 1913 годзе ФК «Бергама», аб’ядналіся ў футбольны клуб «Аталанта». Быў прыняты кампрамісны чорна-сіні варыянт колераў клуба (колеры таварыства «Аталанта» былі чорна-белымі, а таварыства «Бергамаска» — сіне-белымі). Першым трэнерам стаў натуралізавы аргенцінец Чэзарэ Лаваці.

У 1928 годзе спецыяльна для клуба быў пабудаваны стадыён, названы ў гонар фашыста Марыа Бруманы, пазней перайменаваны ў «Атлеці Адзуры д'Італія». У дэбютным сезоне 1928/29 у нацыянальным чэмпіянаце «Аталанта» стала толькі 14-й у сваёй падгрупе і на наступны год была размеркавана ў створаную Серыю B. У сезоне 1932/33 з-за праблем з фінансаваннем «Аталанта» ледзь не знялася з чэмпіянату. Толькі дзякуючы продажу ў «Амбразіяну-Інтэр» галкіпера зборнай Карла Чэрэзолі клуба ўдалося дагуляць турнір.

Першы раз патрапіць у Серыю A атрымалася ў 1937 годзе, аднак паводле вынікаў гэтага года «Аталанта» вярнулася назад у Серыю B, але пры гэтым здолела зарабіць 120 тысяч лір на продажы ў «Рому» свайго найлепшага паўабаронцы Джузэпэ Баномі. Пасля клуб часцяком зарабляў на продажы сваіх лідараў у вядучыя каманды краіны. Вяртанне ў эліту адбылося ў 1940 годзе. «Аталанта» трывала замацавалася ў Серыі А і набыла рэпутацыю «правінцыйнага жаху». У 1948 годзе бергамаскі пад кіраўніцтвам Іва Фіярэнціні занялі рэкордны для сябе пяты радок у чэмпіянаце. У 1952 годзе «Аталанта» адзначылася чарговым гучным продажам: шведскі форвард Хасэ Епсан быў прададзены ў «Напалі» за 105 млн лір, для чаго спатрэбіўся ўдзел мэра горада. У 1955 годзе матч «Аталанты» супраць «Трыесціны» быў паказаны па тэлебачанні ўпершыню ў гісторыі бергамскага клуба.

Праз тры гады каманда змагалася за выжыванне, але была прымусова адпраўлена ў Серыю B «за парушэнне спартыўных прынцыпаў», у 1960 годзе бергамаскі былі рэабілітаваны, але да таго часу яны ўжо і так вярнуліся ў Серыю А. 2 чэрвеня 1963 года на поле міланскага «Сан-Сіра» «Аталанта» заваявала першы трафей у сваёй гісторыі, абыграўшы ў фінале Кубка Італіі «Тарына» з лікам 3:1, дзякуючы хет-трыку будучага чэмпіёна Еўропы і віцэ-чэмпіёну свету Анджэла Даменгіні. У наступным сезоне адбыўся дэбют у Кубку ўладальнікаў кубкаў, дзе ў першым раўндзе ў дадатковы час ігракі бергамскага клуба саступілі будучаму пераможцу — лісабонскаму «Спортынгу».

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на жнівень 2018 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
1 Сцяг Албаніі Бр Этрыт Берыша 1989
3 Сцяг Бразіліі Аб Рафаэл Талой 1990
4 Сцяг Італіі ПА Лука Вальдзанія 1996
5 Сцяг Італіі Аб Андрэа Масьела 1986
6 Сцяг Аргенціны Аб Хасэ Луіс Паламіна 1990
7 Сцяг Польшчы ПА Аркадыюш Рэка 1995
8 Сцяг Германіі ПА Робін Госенс 1994
10 Сцяг Аргенціны Нап Алехандра Гомес Капітан каманды 1988
11 Сцяг Швейцарыі ПА Рэма Фройлер 1992
15 Сцяг Нідэрландаў ПА Мартэн дэ Рон 1991
19 Сцяг Албаніі Аб Берат Джымсіці 1993
20 Сцяг Італіі Нап Марка Тумінела 1998
21 Сцяг Бельгіі Аб Цімаці Кастань 1995
Пазіцыя Імя Год нараджэння
22 Сцяг Італіі ПА Матэа Песіна 1997
23 Сцяг Італіі Аб Джанлука Мансіні 1996
24 Сцяг Аргенціны Нап Эміліяна Рыгоні 1993
30 Сцяг Італіі Аб Марка Варньер 1998
31 Сцяг Італіі Бр Франчэска Росі 1991
33 Сцяг Нідэрландаў Аб Ханс Хатэбур 1994
53 Сцяг Ірака Аб Алі Аднан Казім 1993
72 Сцяг Славеніі ПА Ёсіп Ілічыч 1988
88 Сцяг Харватыі ПА Марыа Пашаліч 1995
91 Сцяг Калумбіі Нап Дуван Сапата 1991
95 Сцяг Італіі Бр П’ерлуіджы Галіні 1995
99 Сцяг Гамбіі Нап Муса Бароу 1998

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]