ФК Аталанта

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Аталанта
Лагатып
Поўная назва Atalanta Bergamasca Calcio
Заснаваны 1907
Горад Бергама, Італія
Стадыён Атлеці Адзуры д’Італія
Умяшчальнасць: 21 300
Прэзідэнт Антоніа Перкасі[d]
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Серыя A
2019/20 3 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

«Атала́нта» (італ.: Atalanta Bergamasca Calcio) — італьянскі футбольны клуб з горада Бергама, які размяшчаецца ў рэгіёне Ламбардыя. Сваё прозвішча «нерадзуры» яны арымалі дзякуючы выступам у кашулях з сіне-чорнымі вертыкальнымі палосамі, а таксама чорным трусам і чорным шкарпэткам.

Хатнія матчы клуб праводзіць на стадыёне «Атлеці Адзуры д’Італія», які здольны змясціць больш за 24 тысячы чалавек. У Італіі «Аталанту» часам называюць «каралева правінцыйных клубаў» (італ.: Regina delle provinciali) каб падкрэсліць той факт, што клуб гістарычна з’яўляецца адным з найлепшых сярод каманд, якія не базуюцца ў вялікіх гарадах краіны.

У сезоне 2010/11 клуб атрымаў заахвочванне ў Серыю A. «Аталанта» дасягала паўфіналу Кубка ўладальнікаў кубкаў у 1988 годзе, калі яшчэ выступала ў другім па значнасці дывізіёне Італіі. Гэта па-ранейшаму з’яўляецца найлепшым паказчыкам выступу клубаў не з першага дывізіёна ў буйных турнірах УЕФА, гэта значыць такі ж вынік мае і англійскі «Кардыф Сіці».

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першым футбольным клубам горада Бергама быў «Бергама», заснаваны ў 1903 годзе швейцарскімі імігрантамі і выступаў у зоне Ламбардыі чэмпіянату Італіі. 17 кастрычніка 1907 года група ў складзе Эўджэніа Ур’я, Джуліа і Феруча Амаці, Алесандра Фарліні і Джавані Раберці ўтварыла спартыўнае таварыства «Атланта», якое атрымала сваю назву ў гонар гераіні старажытнагрэчаскай міфалогіі. У 1913 годзе ў грамадстве была ўтворана футбольная секцыя, а ў 1914 годзе «Атланта» была прызнана Італьянскай федэрацыяй футбола і пачала ўдзельнічаць у другой групе чэмпіянату Ламбардыі. У 1920 годзе каманда паднялася ў першую групу.

Раней, у лютым 1920 года спартыўнае таварыства «Аталанта» і спартыўна-фехтавальнае таварыства «Бергамаска», якія паглынулі ў 1913 годзе ФК «Бергама», аб’ядналіся ў футбольны клуб «Аталанта». Быў прыняты кампрамісны чорна-сіні варыянт колераў клуба (колеры таварыства «Аталанта» былі чорна-белымі, а таварыства «Бергамаска» — сіне-белымі). Першым трэнерам стаў натуралізавы аргенцінец Чэзарэ Лаваці.

У 1928 годзе спецыяльна для клуба быў пабудаваны стадыён, названы ў гонар фашыста Марыа Бруманы, пазней перайменаваны ў «Атлеці Адзуры д'Італія». У дэбютным сезоне 1928/29 у нацыянальным чэмпіянаце «Аталанта» стала толькі 14-й у сваёй падгрупе і на наступны год была размеркавана ў створаную Серыю B. У сезоне 1932/33 з-за праблем з фінансаваннем «Аталанта» ледзь не знялася з чэмпіянату. Толькі дзякуючы продажу ў «Амбразіяну-Інтэр» галкіпера зборнай Карла Чэрэзолі клуба ўдалося дагуляць турнір.

Першы раз патрапіць у Серыю A атрымалася ў 1937 годзе, аднак паводле вынікаў гэтага года «Аталанта» вярнулася назад у Серыю B, але пры гэтым здолела зарабіць 120 тысяч лір на продажы ў «Рому» свайго найлепшага паўабаронцы Джузэпэ Баномі. Пасля клуб часцяком зарабляў на продажы сваіх лідараў у вядучыя каманды краіны. Вяртанне ў эліту адбылося ў 1940 годзе. «Аталанта» трывала замацавалася ў Серыі А і набыла рэпутацыю «правінцыйнага жаху». У 1948 годзе бергамаскі пад кіраўніцтвам Іва Фіярэнціні занялі рэкордны для сябе пяты радок у чэмпіянаце. У 1952 годзе «Аталанта» адзначылася чарговым гучным продажам: шведскі форвард Хасэ Епсан быў прададзены ў «Напалі» за 105 млн лір, для чаго спатрэбіўся ўдзел мэра горада. У 1955 годзе матч «Аталанты» супраць «Трыесціны» быў паказаны па тэлебачанні ўпершыню ў гісторыі бергамскага клуба.

Праз тры гады каманда змагалася за выжыванне, але была прымусова адпраўлена ў Серыю B «за парушэнне спартыўных прынцыпаў», у 1960 годзе бергамаскі былі рэабілітаваны, але да таго часу яны ўжо і так вярнуліся ў Серыю А. 2 чэрвеня 1963 года на поле міланскага «Сан-Сіра» «Аталанта» заваявала першы трафей у сваёй гісторыі, абыграўшы ў фінале Кубка Італіі «Тарына» з лікам 3:1, дзякуючы хет-трыку будучага чэмпіёна Еўропы і віцэ-чэмпіёну свету Анджэла Даменгіні. У наступным сезоне адбыўся дэбют у Кубку ўладальнікаў кубкаў, дзе ў першым раўндзе ў дадатковы час ігракі бергамскага клуба саступілі будучаму пераможцу — лісабонскаму «Спортынгу».

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на кастрычнік 2020 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
2 Бразілія Аб Рафаэл Талой 1990
4 Харватыя Аб Бошка Шутала 2000
6 Аргенціна Аб Хасэ Луіс Паламіна 1990
7 Нідэрланды Нап Сам Ламерс 1997
8 Германія ПА Робін Госенс 1994
9 Калумбія Нап Луіс Мур’ель 1991
10 Аргенціна Нап Алехандра Гомес Капітан каманды 1988
11 Швейцарыя ПА Рэма Фройлер 1992
13 Італія Аб Мація Кальдара 1994
15 Нідэрланды ПА Мартэн дэ Рон 1991
17 Аргенціна Аб Крысціян Рамера 1998
18 Украіна ПА Руслан Маліноўскі 1993
19 Албанія Аб Берат Джымсіці 1993
21 Італія Аб Крысціяна Пічыні 1992
24 Італія Бр Марка Карнесекі 2000
Пазіцыя Імя Год нараджэння
26 Калумбія Аб Хаан Махіка 1992
27 Італія Аб Фабіа Дэпаолі 1997
31 Італія Бр Франчэска Росі 1991
32 Італія ПА Матэа Песіна 1997
33 Нідэрланды Аб Ханс Хатэбур 1994
57 Італія Бр Марка Спарцьела 1992
59 Расія ПА Аляксей Міранчук 1995
72 Славенія Нап Ёсіп Ілічыч 1988
79 Кот-д’Івуар Нап Амад Траарэ 2002
88 Харватыя ПА Марыа Пашаліч 1995
91 Калумбія Нап Дуван Сапата 1991
95 Італія Бр П’ерлуіджы Галіні 1995
Сербія Бр Барыс Радунавіч 1996
Італія Нап Марка Тумінела 1998
Італія Аб Фабіа Эгельфі 1995

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]