ФК Мілан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Мілан
Logo of AC Milan.svg
Поўная назва Associazione Calcio Milan
Мянушкі Rossoneri (Расанеры, чырвона-чорныя), Diavolo (Д’яблы)
Заснаваны 16 снежня 1899
Горад Мілан, Італія
Стадыён Сан-Сіра
Умяшчальнасць: 80 018
Уладальнік Elliott Management Corporation[d]
Прэзідэнт Паала Скароні[d]
Галоўны трэнер
Чэмпіянат Серыя A
2021/22 1 месца
Сайт Афіцыйны сайт
Форма
Асноўная
форма
Форма
Гасцявая
форма
Форма
Рэзервовая
форма

«Міла́н» (італ.: Associazione Calcio Milan) — італьянскі футбольны прафесійны клуб з аднайменнага горада, які быў заснаваны ў 1899. Найбольш паспяховы ў еўрапейскіх турнірах італьянскі клуб.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

ФК «Мілан» быў заснаваны 16 снежня 1899 года. Першым трэнерам стаў Герберт Кільпін. У сваіх прамовах перад матчамі ён казаў: «Мы будзем камандай д’яблаў. Нашы колеры будуць чырвонымі, як агонь, і чорнымі, каб выклікаць страх у нашых праціўнікаў!» Усяго праз паўтара гады «расанеры» упершыню сталі чэмпіёнамі Італіі пасля перамогі над «Джэноа» з лікам 3:0 на Понтэ-Каррэга 5 мая 1901 года.

У гады прэзідэнцтва Берлусконі трэнер Арыга Сакі быў вельмі паспяховым. Пад яго кіраўніцтвам Мілан выйграў адзін Скудэта, два Кубка Еўропы, два Суперкубкі Еўропы і два Міжкантынентальныя кубкі, выйграўшы ўсе міжнародныя фіналы, у якіх яны ўдзельнічалі. А тры гульцы «Расанэры» занялі тройку першых месцаў у «Залатым мячы» ў 1988 (Ван Бастэн, Гуліт і Райкард) і 1989 (Ван Бастэн, Барэзі і Райкард).

Пры Фабіа Капэла «Мілан» быў дамінуючай камандай у Італіі, выйграўшы чатыры «Скудэці» за пяць сезонаў. Аднак поспех не абмяжоўваўся толькі хатнімі перамогамі, каманда таксама заставалася сілай у Еўропе. «Расанэры» дабіраліся да трох запар фіналаў Лігі чэмпіёнаў у перыяд з 1993 па 1995 год, а поспех у Афінах супраць Барселоны ў 1994 годзе быў прызнаны фанатамі «Мілана» «Матчам стагоддзя» на рэферэндуме з нагоды стогадовага юбілею клуба. З трэнерам Капэла каманда правяла 58 гульняў без паражэнняў у перыяд з мая 1991 па сакавік 1993 года, а брамнік Себасцьяна Росі не прапускаў 929 хвілін у сезоне 1993/94. Акрамя таго, «Д’явало» выйграў тры тытулы чэмпіянату ў перыяд з 1992 па 1994 год, не атрымаўшы ніводнага пенальці.

Пасля зыходу Капэла прыйшоў Альберта Цакероні, які ў сваім першым сезоне ў клубе ўзяў тытул скудэта. Праз некаторы час прыйшоў час Карла Анчалоцці. За пяць сезонаў Анчалоці выйграў два тытулы Лігі чэмпіёнаў, а таксама выйшаў у фінал, паўфінал і чвэрцьфінал у трох іншых еўрапейскіх кампаніях.

У сезоне 2009/10 трэнера Анчалоці змяніў Леанарда - легенда клуба. Ён правёў у клубе 13 гадоў, спачатку ў якасці гульца, затым у якасці дырэктара ў дабрачыннай арганізацыі «Мілан», а таксама ў тэхнічным сектары. Пасля Леанарда прыйшоў Масіміліяна Алегры, які меў у сваім распараджэнні фантастычную каманду на сезон 2010/11 дзякуючы Ібрагімавічу, Рабінью і Баатэнгу. Пад кіраўніцтвам трэнера Алегры Мілан выйграў 18-е Скудэта і шосты Суперкубак Італіі, апошні з якіх быў выйграны супраць «Інтэра» ў жніўні 2011 года ў «Птушыным гняздзе» ў Пекіне.

Пасля яшчэ двух з паловай сезонаў, падчас якіх «Мілан» заняў другое і трэцяе месца ў Серыі А, Кларэнс Зэедорф заняў кіраўніцкую пасаду, - яшчэ адзін чалавек, які раней бліскаў у футболцы «Расанэры». Пад кіраўніцтвам Зэедорфа Мілан набраў 35 ачкоў у другой палове сезону 2013—2014.

Пасля гэтага ў сезоне 2014/15 першай камандай кіраваў Філіпа Індзагі. У сезоне 2015/16 Сініша Міхайлавіч давёў каманду да фіналу Кубка Італіі, перш чым Крысціян Брокі быў пераведзены з Primavera на замену яго да канца сезона. У 2016/17 годзе кіраўніцтва клуба зноў захацела перагарнуць старонку, прызначыўшы Вінчэнца Мантэлу новым трэнерам «Расанэры». Ён прывёў расанеры да поспеху ў Суперкубку Італіі супраць «Ювентуса» 23 снежня 2016 года, калі «Мілан» перамог «Ювентус» па пенальці ў Досе.

Рына Гатуза стаў наступным чалавекам, які ўзяў стырно 27 лістапада 2017 года — на той момант ён ужо стаў іконай расанеры пасля таго, як выйграў 10 трафеяў з «Міланам» з 2002 па 2011 год (пяць у Італіі і пяць на міжнароднай арэне). Былы паўабаронца «Расанэры» давёў клуб да фіналу Кубка Італіі, а таксама два разы забяспечваў кваліфікацыю ў Лізе Еўропы.

Адносіны паміж Гатуза і Каса Мілан узаемна скончыліся ў траўні 2019 года. Тады выбіралі спартыўную іерархію, якую складалі Звонімір Бобан і Паола Мальдзіні. Яны выбралі Марка Джампаола ў якасці новага трэнера, які дэбютаваў у «Расанэры» тым жа летам падчас Міжнароднага Кубка чэмпіёнаў 2019 года. Кампанія «Мілана» ў лізе тады пачалася павольна, і пасля трох запар паражэнняў ад «Інтэра», «Тарына» і «Фіярэнціны», а таксама барацьбы за рэалізацыю сваёй новай футбольнай філасофіі, Марка Джампаола пакінуў клуб.

Стэфана Піолі заняў яго месца і зрабіў выдатную працу, перапрацаваўшы групу і надаўшы ёй выразную ідэнтычнасць. Пачынаючы з чэрвеня 2020 года, пасля блакавання, выкліканага пандэміяй Covid-19, «Расанеры» зладзілі важную пераможную серыю і здолелі перамагчы амаль усіх супернікаў. Сезон 2020/21 стаў для клуба перараджэннем, і каманда выступіла ў лізе надзвычай добра. «Мілан» заняў другое месца з 79 ачкамі, выйграўшы ў 24 матчах, з якіх 16 - у гасцях, і ўпершыню за сем гадоў кваліфікаваўся ў Лігу чэмпіёнаў. [1]

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Нацыянальныя тытулы[правіць | правіць зыходнік]

Scudetto.svg Чэмпіянат Італіі (Серыя A)

  • Чэмпіён (19): 1900/01, 1905/06, 1906/07, 1950/51, 1954/55, 1956/57, 1958/59, 1961/62, 1967/68, 1978/79, 1987/88, 1991/92, 1992/93, 1993/94, 1995/96, 1998/99, 2003/04, 2010/11, 2021/22
  • Віцэ-чэмпіён (15): 1901/02, 1947/48, 1949/50, 1951/52, 1955/56, 1960/61, 1964/65, 1970/71, 1971/72, 1972/73, 1989/90, 1990/91, 2004/05, 2011/12, 2020/21
  • Бронзавыя ўзнагароды (18): 1937/38, 1940/41, 1948/49, 1952/53, 1953/54, 1959/60, 1962/63, 1963/64, 1968/69, 1975/76, 1979/80, 1988/89, 1999/00, 2002/03, 2005/06, 2008/09, 2009/10, 2012/13

Coccarda Coppa Italia.svg Кубак Італіі па футболе

  • Уладальнік (5): 1966/67, 1971/72, 1972/73, 1976/77, 2002/03
  • Фіналіст (9): 1941/42, 1967/68, 1970/71, 1974/75, 1984/85, 1989/90, 1997/98, 2015/16, 2017/18

Supercoppaitaliana.png Суперкубак Італіі па футболе

  • Уладальнік (8): 1988, 1992, 1993, 1994, 1996, 2004, 2011, 2016
  • Фіналіст (4): 1996, 1999, 2003, 2018

Медаль Караля

  • Уладальнік (3): 1900, 1901, 1902

Чэмпіянат Італіі (Серыя B)

  • Чэмпіён (2): 1980/81, 1982/83

Еўрапейскія тытулы[правіць | правіць зыходнік]

Ліга чэмпіёнаў УЕФА

  • Пераможца (7): 1963, 1969, 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
  • Фіналіст (4): 1958, 1993, 1995, 2005

Кубак уладальнікаў кубкаў UEFA

  • Уладальнік (2): 1968, 1973
  • Фіналіст (1): 1974

Суперкубак УЕФА

  • Уладальнік (5): 1989, 1990, 1994, 2003, 2007
  • Фіналіст (2): 1973, 1993

Міжнародныя тытулы[правіць | правіць зыходнік]

Міжкантынентальны кубак

  • Уладальнік (3): 1969, 1989, 1990
  • Фіналіст (4): 1963, 1993, 1994, 2003

Клубны чэмпіянат свету:

  • Пераможца (1): 2007

Іншыя тытулы[правіць | правіць зыходнік]

Лацінский кубак

  • Уладальнік (2): 1951, 1956
  • Фіналіст (1): 1953

Кубок Мітропы

  • Уладальнік (1): 1981/82

Узнагарода Луіджы Берлусконі

  • Уладальнік (13): 1992, 1993, 1994, 1996, 1997, 2002, 2005, 2006, 2007, 2008, 2009, 2011, 2014
  • Фіналіст (11): 1991, 1995, 1998, 1999, 2000, 2001, 2003, 2004, 2010, 2012, 2015

Кубак Санцьяга Бернабеу

  • Уладальнік (2): 1988, 1990
  • Фіналіст (2): 1999, 2018

Склад[правіць | правіць зыходнік]

Станам на красавік 2022 года.

Пазіцыя Імя Год нараджэння
16 Францыя Бр Майк Меньян 1995
83 Італія Бр Антоніо Мірантэ 1983
1 Румынія Бр Чыпрыян Тэтэрушану 1986
5 Сенегал Аб Фодэ Бало-Турэ 1997
2 Італія Аб Давід Калабрыя 1996
25 Італія Аб Алесандро Фларэнцы 1991
46 Італія Аб Матэо Габія 1999
19 Францыя Аб Тэо Эрнандэс 1997
20 Францыя Аб П'ер Калулу 2000
24 Данія Аб Сімон К'ер 1989
13 Італія Аб Алесіо Раманьёлі Капітан каманды 1995
23 Англія Аб Фікайа Таморы 1997
41 Францыя ПА Цьемуэ Бакайока 1994
4 Алжыр ПА Ісмаэль Бенасер 1997
Пазіцыя Імя Год нараджэння
7 Іспанія ПА Самуэль Кастэльеха 1995
10 Іспанія ПА Браім Дыяс 1999
79 Кот-д’Івуар ПА Франк Кэсье 1996
33 Боснія і Герцагавіна ПА Радэ Круніч 1993
30 Бразілія ПА Жуніёр Месіас 1991
56 Бельгія ПА Алексіс Салемакерс 1999
8 Італія ПА Сандро Таналі 2000
9 Францыя Нап Аліўе Жыру 1986
11 Швецыя Нап Златан Ібрагімавіч 1981
22 Сербія Нап Марка Лазеціч 2004
17 Партугалія Нап Рафаэль Леао 1999
27 Італія Нап Даніэль Мальдзіні 2001
12 Харватыя Нап Антэ Рэбіч 1993

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]