Вінілхларыд

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вінілхларыд
Вінілхларыд: хімічная формула
Вінілхларыд: выгляд малекулы
Агульныя
Сістэматычнае найменне хлорэтылен
Традыцыйныя назвы вінілхларыд, хлорысты вініл
Хімічная формула CH2=CHCl
Эмпірычная формула C2H3Cl
Фізічныя ўласцівасці
Стан (ст. ум.) бясколерны газ
Малярная маса 62,498 г/моль
Шчыльнасць 0,9106 (пры 20 °C) [1]; 0,9730 (пры − 15 °C)[2]
Тэрмічныя ўласцівасці
Тэмпература плаўлення -153,8[2] °C
Тэмпература кіпення -13,8[2] °C
Крытычны пункт 158,4 °C; 5,34 МПа[3]
Малярная цеплаёмістасць (ст. ум.) 0,858 (25 °C)[3] Дж/(моль·К)
Энтальпія ўтварэння (ст. ум.) -37,26[3] кДж/моль
Ціск пары 337 кПа (20 °C)[3]
Аптычныя ўласцівасці
Паказчык пераламлення 1,3700 (пры 20 °C)[1]
Структура
Дыпольны момант 1,44[4] Д
Класіфікацыя
Рэг. нумар CAS 75-01-4
Рэг. нумар EINECS 200-831-0
SMILES
RTECS KU9625000

Вінілхларыд (хлорысты вініл, хлорвініл, хлорэтылен, хлорэтэн, этыленхларыд) — арганічнае рэчыва; бескаляровы газ са слабым саладкаватым пахам, які мае формулу C2H3Cl і ўяўляе сабой простае хлорвытворнае этылену. Рэчыва з'яўляецца надзвычай вогне- і выбуханебяспечным, вылучае пры гарэнні таксічныя рэчывы. Вінілхларыд - моцны яд, які аказвае на чалавека канцэрагеннае, мутагеннае і тэратагеннае дзеянне.

Прамысловая вытворчасць вінілхларыду уваходзіць у першую дзесятку вытворчасці найбуйнейшых шматтанажных прадуктаў асноўнага арганічнага сінтэзу; пры гэтым амаль ўвесь выраблены аб'ём выкарыстоўваецца для далейшага сінтэзу полівінілхларыду (ПВХ), манамерам якога і з'яўляецца вінілхларыд.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Таблица органических соединений. Новый справочник химика и технолога. Основные свойства неорганических, органических и элементоорганических соединений. ChemAnalitica.com (31 марта 2009 года). Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011. Праверана 27 кастрычніка 2009.
  2. 2,0 2,1 2,2 Винилхлорид. Большая советская энциклопедия. Яндекс.Словари. Праверана 27 кастрычніка 2009.
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Винилхлорид // Химическая энциклопедия / Главный редактор И. Л. Кнунянц — М.: Советская энциклопедия, 1988. — Т. 1. — С. 722—724.
  4. Дипольные моменты некоторых веществ. Новый справочник химика и технолога. Общие сведения. Строение вещества. Физические свойства важнейших веществ. Ароматические соединения. Химия фотографических процессов. Номенклатура органических соединений. Техника лабораторных работ. Основы технологии. Интеллектуальная собственность. ChemAnalitica.com (1 апреля 2009 года). Архівавана з першакрыніцы 21 жніўня 2011. Праверана 21 верасня 2009.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]