Дзмітрый Валер’евіч Паўлічэнка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Дзмітрый Валер’евіч Паўлічэнка
Дата нараджэння 1966
Месца нараджэння
Альма-матар
Прыналежнасць
Званне палкоўнік
Узнагароды і прэміі
Ордэн «За асабістую мужнасць»

Дзмі́трый Валер’евіч Паўлічэ́нка (нарадзіўся ў 1966, Віцебск) — беларускі вайсковы дзеяч, палкоўнік, камандзір брыгады спецыяльнага прызначэння ўнутраных войскаў МУС (да 6 кастрычніка 2008). Уваходзіць у «Чорны спіс ЕС».

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пасля 8 класаў сярэдняй школы паступіў у Мінскае сувораўскае ваеннае вучылішча. У 1983 годзе стаў курсантам Мінскага вышэйшага ваенна-палітычнага агульнавайсковага вучылішча. Служыў на розных афіцэрскіх пасадах ва Узброеных Сілах СССР.

У 1991 у сувязі з распадам СССР быў звольнены з войска па скарачэнні. Уладкаваўся рабочым на дрэваапрацоўчае прадпрыемства. Працаваў трэнерам па рукапашным боі і атлетычнай гімнастыцы ў дзіцяча-юнацкім спартыўным клубе. У 1994 паступіў на службу ў Асобны батальён спецыяльнага прызначэння Унутраных войскаў МУС Беларусі на пасаду камандзіра ўзвода спецпрызначэння. Неўзабаве быў прызначаны камандзірам роты. 30 чэрвеня 1995 мінуў кваліфікацыйныя выпрабаванні на права нашэння крапавага берэта. Быў абраны старшынёй Савета крапавых берэтаў Унутраных войскаў. Служыў у Галоўным упраўленні камандавалага Унутранымі войскамі МУС Беларусі на пасадзе начальніка Службы падрыхтоўкі падпадзяленняў спецыяльнага прызначэння. У 2000 прызначаны на пасаду камандзіра 3-й асобнай брыгады спецыяльнага прызначэння Унутраных войскаў МУС Беларусі.

Падазраецца ў прыналежнасці і кіраўніцтве так званым «Швадронам смерці», створаным ў 1997 на загад Віктара Шэймана. Яго падазраюць у арганізацыі забойстваў «злодзеяў у законе» Шчаўліка (сапраўднае імя — Уладзімір Клешч; знік 10 снежня 1997) і Маманцяня, экс-міністра ўнутраных спраў Беларусі Юрыя Захаранкі (знік 7 траўня 1999), віцэ-спікера Вярхоўнага Савета Віктара Ганчара і бізнэсоўца Анатоля Красоўскага (зніклі 16 верасня 1999), журналіста Дзмітрыя Завадскага (знік 7 ліпеня 2000), кіраўніка беларускага аддзялення РНЕ Глеба Самойлава (забіты 5 жніўня 2000).

23 лістапада 2000 быў арыштаваны на загад кіраўніка КДБ Уладзіміра Мацкевіча па падазрэнні ў арганізацыі забойстваў, але быў вызвалены на загад Аляксандра Лукашэнкі, а 27 лістапада 2000 былі пазбаўленыя сваіх пасад Уладзімір Мацкевіч і генеральны пракурор Алег Бажэлка. Выйшаўшы са следчага ізалятару, Паўлічэнка заявіў перад тэлекамерамі, што «гатовы выканаць любы загад прэзідэнта».

Удзельнічаў у разгоне мітынгаў і акцый апазіцыі. У 2004 унесены ў «Чорны спіс ЕС» — спіс беларускіх службоўцаў, якім забаронены ўезд у краіны Еўрасаюза і ЗША.

6 кастрычніка 2008 адхілены ад пасады камандзіра 3-й асобнай Чырвонасцяжнай брыгады спецыяльнага прызначэння ўнутраных войскаў МУС (в/ч 3214, Уручча, Мінск) і пераведзены ў распараджэнне камандуючага ўнутраных войскаў. Новым камандзірам в/ч 3214 прызначаны палкоўнік міліцыі Юрый Караеў, які з канца ліпеня 2008 года камандаваў палком міліцыі спецыяльнага прызначэння (былы АМАП) ГУУС Мінгарвыканкама. Матывы адстаўкі Д.Паўлічэнкі не называюцца.

13 кастрычніка 2008 міністры замежных спраў краін ЕС на паседжанні ў Люксембургу прыпынілі на паўгода дзеянне забароны на ўезд у краіны саюза прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнка і некаторых яго набліжаных. Санкцыі супраць былога камандзіра 3-й асобнай Чырвонасцяжнай брыгады спецыяльнага прызначэння ўнутраных войскаў міністэрства ўнутраных спраў Дзмітрыя Паўлічэнка засталіся ў сіле.

У канцы кастрычніка 2008 года прызначаны намеснікам камандзіра корпуса аховы грамадскага парадку ўнутраных войскаў МУС па баявой падрыхтоўцы. Загад аб прызначэнні Паўлічэнкі на новую пасаду падпісаў міністр унутраных спраў Уладзімір Навумаў. Новая пасада фармальна з’яўляецца больш высокай, чым камандзір брыгады. У новыя абавязкі Дзмітрыя Паўлічэнкі ўваходзіць арганізацыя падрыхтоўкі міліцэйскіх частак па пытаннях баявой службы і выхаваўчая праца з асабістым складам. Ён падпарадкоўваецца начальніку — камандзіру корпуса палкоўніку Васілю Аляксеянка.

У сакавіку 2009 года Паўлічэнка быў звольнены з ваеннай службы па хваробе.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Узнагароджаны баявым ордэнам «За асабістую мужнасць». Мае некалькі медалёў.

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Жанаты тройчы. Першая жонка з’ехала за мяжу, жыве ці то ў Канадзе, ці то ў ЗША. Ад першага шлюбу ў Паўлічэнкі ёсць дарослая дачка. Аднак з бацькам яна практычна не мае зносін. Другая жонка працавала ў частцы 3214 на пасадзе фельчара медыцынскай службы. Ад гэтага шлюбу ў палкоўніка ёсць сын Арцём. Яму прыкладна 17—18 гадоў. Часам Паўлічэнка браў яго з сабой на розныя акцыі, якія ўладкоўвала апазіцыя. Трэцяй жонкай Паўлічэнкі з’яўляецца выпускніца БДЭУ Ірына, якая працавала ў Беларускай асацыяцыі ветэранаў спецпрызна МУС «Гонар». Ад яе Паўлічэнка мае яшчэ адну дачку.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]