Павел Васілевіч Кірыльчык

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Футбол
Павел Кірыльчык
Кирильчик.jpg
Агульная інфармацыя
Поўнае імя Павел Васілевіч Кірыльчык
Нарадзіўся 4 студзеня 1981(1981-01-04)[1][2][3] (40 гадоў)
Грамадзянства Flag of Belarus.svg Беларусь
Рост 187 см
Вага 82 кг
Пазіцыя абаронца, паўабаронца
Інфармацыя пра клуб
Клуб Беларусь Арсенал
Пасада галоўны трэнер
Клубная кар’ера[* 1]
1999—2002 Беларусь Тарпеда-МАЗ (Мінск) 38 (2)
2003 Расія Нафтахімік (Ніжнякамск) 31 (1)
2004—2005 Украіна Крыўбас (Крывы Рог) 42 (0)
2006—2007 Украіна Чарнаморац (Адэса) 19 (1)
2007—2008 Украіна Карпаты (Львоў) 23 (2)
2008—2010 Украіна Ільічовец (Марыупаль) 43 (1)
2010 Беларусь Мінск 13 (1)
2011 Казахстан Кайрат (Алматы) 21 (0)
2012—2014 Беларусь Гомель 76 (2)
2015—2016 Беларусь Граніт (Мікашэвічы) 38 (2)
2016—2018 Беларусь Іслач (Мінскі раён) 34 (0)
2018 Беларусь Дняпро (Магілёў) 7 (0)
2019—2020 Беларусь Арсенал (Дзяржынск) 42 (2)
Нацыянальная зборная[* 2]
2002—2004 Беларусь Беларусь (да 21) 12 (1)
2005—2006 Беларусь Беларусь 4 (0)
Трэнерская кар’ера
2020 Беларусь Арсенал (Дзяржынск) в.а.
2021— Беларусь Арсенал (Дзяржынск)
  1. Колькасць гульняў і галоў за прафесійны клуб лічыцца толькі для розных ліг нацыянальных чэмпіянатаў, адкарэктавана станам на 16 сакавіка 2021.
  2. Колькасць гульняў і галоў за нацыянальную зборную ў афіцыйных матчах, адкарэктавана станам на 2011
Commons-logo.svg Павел Васілевіч Кірыльчык на Вікісховішчы

Павел Кірыльчык (нар. 4 студзеня 1981, Мінск) — беларускі футбаліст (абаронца) і трэнер. У цяперашні час працуе галоўным трэнерам дзяржынскага «Арсенала».

Клубная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

Пачаў кар’еру ў мінскім «Тарпеда-МАЗ», пасля доўгі час гуляў на Украіне. У 2010 годзе перайшоў у клуб «Мінск», з якім выйграў бронзу чэмпіянату 2010. Потым год гуляў за казахскі «Кайрат».

У студзені 2012 года вярнуўся ў Беларусь, падпісаўшы кантракт з «Гомелем». У сезоне 2012 з’яўляўся на полі нерэгулярна, але стаў адзіным іграком асноўнага складу, які застаўся ў клубе на наступны сезон. Сезон 2013 распачынаў як цэнтральны абаронца, але потым стаў выкарыстоўвацца як апорны паўабаронца. У ліпені 2013 года, пасля зыходу з «Гомеля» Сяргея Канцавога, стаў капітанам каманды.

У пачатку сезону 2014 быў пазбаўлены капітанства, а ў канцы красавіка 2014 года галоўны трэнер Аляксей Мяркулаў увогуле перавёў Кірыльчыка ў дубліруючы склад. Пасля прызначэння ў маі 2014 года галоўным трэнерам Уладзіміра Гольмака вярнуўся ў аснову і замацаваўся на пазіцыі апорнага паўабаронцы. У снежні 2014 года пакінуў гомельскі клуб па заканчэнні кантракта[4].

У лютым 2015 года падпісаў кантракт з мікашэвіцкім «Гранітам», які па выніках сезона 2014 вярнуўся ў Вышэйшую лігу[5]. У складзе «Граніта» стаў асноўным апорным паўабаронцам. У ліпені 2016 года з-за фінансавых праблем «Граніта» разарваў кантракт з клубам і неўзабаве папоўніў склад «Іслачы»[6]. Спачатку гуляў у аснове «Іслачы», але ў верасні атрымаў траўму і выбыў да канца сезона. У студзені 2017 года падоўжыў кантракт з клубам[7]. У красавіку і маі 2017 года адсутнічаў з-за траўмы, пазней замацаваўся на пазіцыі цэнтральнага абаронцы.

У ліпені 2018 года пакінуў «Іслач»[8] і неўзабаве стаў іграком магілёўскага «Дняпра»[9]. Спачатку трывала гуляў у аснове магіляўчан, пазней з-за траўмы страціў месца ў складзе. У снежні 2018 года пакінуў магілёўскі клуб[10].

У студзені 2019 года далучыўся да дзяржынскага «Арсенала»[11], дзе замацаваўся ў складзе, стаў капітанам каманды, а таксама гуляючым трэнерам.

Міжнародная кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

Згуляў у некалькіх матчах за моладзевую і нацыянальную зборныя на працягу 2002—2006.

Трэнерская кар’ера[правіць | правіць зыходнік]

У верасні 2020 года, пасля адстаўкі Сяргея Ясковіча, быў прызначаны выканаўцам абавязкаў галоўнага трэнера «Арсенала» да канца сезона[12]. Тады ж спыніў выступы ў якасці футбаліста. У сезоне 2021 ужо стаў паўнамоцным галоўным трэнерам каманды.

Дасягненні[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі