Томас Эдысан

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Томас Эдысан
англ.: Thomas Alva Edison
Thomas Edison.jpg
Род дзейнасці:

мастак па святлу[d], Інжынер, Вынаходнік, вучоны і прадпрымальнік

Дата нараджэння:

11 лютага 1847

Месца нараджэння:

Мілан[d], Штат Агая, ЗША

Дата смерці:

18 кастрычніка 1931

Месца смерці:

Уэст-Орындж[d], Эсэкс[d], Штат Нью-Джэрсі, ЗША

Аўтограф:

Thomas Alva Edison Signature.svg

Commons-logo.svg Томас Эдысан на Вікісховішчы
]] A Day with Thomas Edison (1922)
Томас Алва Эдысан са сваім фанографам

Томас Алва Эдысан (англ.: Thomas Alva Edison, 11 лютага 184718 кастрычніка 1931), амерыканскі вынаходнік. Эдысан атрымаў у ЗША 1093 патэнты[1] і каля 3 тысяч у іншых краінах. Удасканаліў тэлеграф, тэлефон, кінаапаратуру, стварыў бяспечную электрычную лямпачку накальвання, пабудаваў першыя электравозы, вынайшаў фанограф. Менавіта ён прапанаваў выкарыстоўваць у пачатку тэлефоннай гутаркі слова «алё». У 1928 годзе ўзнагароджаны найвышэйшай узнагародай ЗША — Залатым медалём Кангрэса. У 1930 годзе стаў замежным ганаровым членам АН СССР[2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Паходжанне[правіць | правіць зыходнік]

Каля 1730 года з Галандыі у Амерыку перабралася сям'я млынара Эдысана. Ім была вылучаная пляцоўка зямлі ў невялікай вёсцы Колдуэл у Нью-Джэрсі. Першыя дакладныя звесткі пра продкаў Эдысана адносяцца да перыяду войны за незалежнасць (1775—1783)[3]. Джон Эдысан, заможны землеўласнік і прадзед вынаходніка, браў удзел у вайне на боку Англіі. Аднак ён быў злоўлены рэвалюцыянерамі і асуджаны. Толькі дзякуючы сваякам Джон змог унікнуць сур'ёзнай кары, быў выгнаны са ЗША і пасяліўся з сям'ёй у Канадзе[3].

У 1804 годзе ў сям'і старэйшага сына Джона Самуэля нарадзіўся сын Самуэль-малодшы, будучы бацька Томаса А. Эдысана. У 1811 годзе недалёка ад цяперашняга Порт-Барвела ў Канадзе сям'я Эдысанаў атрымвае вялікую пляцоўку зямлі і даканцова асталёўваецца ў паселішчы Вена. У 1812—1814 гадах капітан Самуэль Эдысан-старэйшы, будучы дзед Томаса Альві, бярэ ўдзел у англа-амерыканскай вайне. У наступныя гады сям'я Эдысанаў квітнела, і іх гасцінная сядзіба на беразе ракі была вядомая ўсёй акрузе[3].

У 1828 годзе Самуэль-малодшы жаніўся з Нэнсі Эліят, дачкой святара, якая атрымала добрае выхаванне і адукацыя і працавалай настаўніцай у Венскай школе. У 1837 годзе ў Канадзе пад уплывам эканамічнага крызісу і неўраджаю адбылося паўстанне, у якім узяў удзел Самуэль-малодшы. Аднак урадавыя войскі здушылі мяцеж і Самуэль быў змушаны бегчы ў Майлан (штат Агая, ЗША), каб пазбегнуць кары. У 1839 годзе яму атрымоўваецца перавезці Нэнсі з дзецьмі. Справы Эдысана ішлі паспяхова. Менавіта ў гэты перыяд жыцця Эдысана ў Майлане ў яго нарадзіўся (11 лютага 1847 года) сын Томас Алва[3].

Дзяцінства[правіць | правіць зыходнік]

У маладыя гады.

Аль — як звалі Томаса Алву ў дзяцінстве, быў маленькага ўзросту і выглядаў крыху кволым. Аднак ён вельмі цікавіўся жыццём, якое атачала яго: назіраў за параходамі і баржамі, за працай цесляроў, за спускам лодак на верфі ці ж ціха сядзеў гадзінамі ў кутку, капіюючы надпісы на шыльдах складоў. У пяць гадоў Аль з бацькамі наведаў Вену і сустрэўся са сваім дзедам. У 1854 годзе Эдысан пераехалі ў Порт-Гурон (штат Мічыган), размешчаны ў ніжняй часткі возера Гурон. Тут Алва цягам трох месяцаў наведваў школу. Настаўнікі лічылі яго «абмежаваным», бо не спрабавалі зразумець і развіць індывідуальнасць дзіцяці. Маці забрала яго са школы і дала яму першую адукацыю[3].

Эдысан часта наведваў Народную бібліятэку Порт-Гурона. Да дванаццацігадовага веку ён паспеў прачытаць «Гісторыю ўзвышэння і заняпаду Рымскай імперыі» Гібона, «Гісторыю Вялікабрытаніі» Юма, «Гісторыю рэфармацыі» Бертана. Аднак сваю першую навуковую кнігу будучы вынаходнік прачытаў яшчэ ў дзевяць гадоў. Гэта была «Натуральная і эксперыментальная філасофія» Рычарда Грына Паркера, якая расказвае амаль усе навукова-тэхнічныя звесткі таго часу. З цягам часу ён прарабіў амаль усе эксперыменты, паказаныя ў кнізе[3].

З дзяцінства Эдысан дапамагаў маці прадаваць садавіну і гародніну. Аднак кішэнных грошай, што зарабляюцца такім спосабам, апыналася недастаткова для яго доследаў, асабліва хімічных. Таму ў 1859 годзе Томас уладкоўваецца газетчыкам на чыгуначнай лініі, якая злучала Порт-Гурон і Дэтройт. Заробак маладога Эдысана дасягаў 8–10 долараў у месяц (1000–1300 долараў у цэнах 2014 г.). Ён працягвае захапляцца кнігамі і хімічнымі доследамі, для правядзення якіх дамагаецца дазволу ўладкаваць сваю лабараторыю ў багажным вагоне цягніка[3].

Эдысан карыстаўся любой магчымасцю павялічыць попыт на прадаваныя ім газеты. Так, калі ў 1862 годзе галоўнакамандуючы паўночным войскам пацярпеў сур'ёзную паразу, Томас просіць тэлеграфіста перадаць кароткае паведамленне пра бітву ў Порт-Гурон і на ўсе прамежкавыя станцыі. У выніку яму атрымалася павялічыць продажы газет на гэтых станцыях у некалькі разоў. Крыху пазней ён робіцца выдаўцом першай цягніковай газеты. Таксама ў гэты час у Эдысана з'явілася цікавасць да электрычнасці[3].

У жніўні 1862 года Эдысан ратуе ад рухомага вагона сына начальніка адной са станцый. Начальнік прапанаваў у падзяку навучыць яго тэлеграфнай справе. Так адбылося яго знаёмства з тэлеграфам. Ён адразу ж уладкоўвае першую сваю тэлеграфную лінію паміж сваім домам і домам таварыша. Неўзабаве ў вагоне Томаса здарыўся пажар, і кандуктар выкінуў Эдысана з яго лабараторыяй[3].

Вандроўны тэлеграфіст[правіць | правіць зыходнік]

У 1863 годзе Эдысан робіцца тэлеграфістам начной змены на станцыі з пенсіёнам у 25 долараў у месяц. Тут яму атрымоўваецца аўтаматызаваць частку працы і спаць на працоўным месцы, завошта ён неўзабаве атрымвае строгую вымову. Неўзабаве па яго віне ледзь не стукнуліся два цягнікі. Том вярнуўся ў Порт-Гурон да бацькоў[3].

У 1864 годзе Томас паступае на працу тэлеграфістам дзённай змены ў Форт-Уэйне. Ужо праз два месяцы перабіраецца ў Індыянапаліс і знаходзіць працу ў тэлеграфнай кампаніі «Вестэрн Юніян». 11 лютага 1865 года Тому споўнілася васямнаццаць гадоў. Да гэтага часу ён ужо пераехаў у Цынцынаці, дзе таксама служыў тэлеграфістам у кампаніі «Вестэрн Юніян». Тут ён атрымаў кваліфікацыю аператара першага класа з пенсіёнам 125 даляраў. З Цынцынаці Томас перабраўся ў Нашвіл, адтуль у Мемфіс, а потым у Луісвіл. У Луісвіле ён працягнуў свае шматлікія эксперыменты, сапсаваў кабінет кіраўніка кіслатой і быў змушаны зноў пераехаць у Цынцынаці, а адтуль дамый у Порт-Гурон. Узімку 1868 года Томас уладкоўваецца на працу ў Бостанскае аддзяленне «Вестэрн Юніян»[3].

Увесь гэты час Эдысан мала клапоціцца пра адзенне і побыт, марнуючы ўсе грошы на кнігі і матэрыялы для доследаў. Менавіта ў Бостане Эдысан упершыню пазнаёміўся з творамі Фарадэя, якія мелі велізарнае значэнне для ўсёй яго будучай дзейнасці[3].

Апроч таго, менавіта ў гэтыя гады Эдысан спрабуе атрымаць свой першы патэнт у Патэнтавым бюро. Ён распрацоўвае «электрычны балатавальны апарат» — адмысловы прыбор для падліку пададзеных галасоў «так і не». Дэманстрацыя апарата перад асобай парламенцкай камісіяй скончылася няўдала з-за нежадання парламента адмовіцца ад папяровага падліку. У 1868 годзе Эдысан адпраўляецца ў Нью-Ёрк, каб прадаць там яшчэ адно сваё вынаходства — апарат для аўтаматычнага запісу біржавых курсаў. Аднак, і гэтыя надзеі не апраўдаліся. Эдысан вяртаецца ў Бостан[3].

Пераезд у Нью-Ёрк[правіць | правіць зыходнік]

Увесну 1869 года, прыехаўшы ў Нью-Ёрк, Эдысан накіраваўся ў тэлеграфную кантору «Вестэрн Юніян», вылічваючы ўладкавацца на працу. Грошай практычна не засталося. Дзякуючы знаёмым яму атрымоўваецца знайсці месца для начлегу ў грамадстве па вытворчасці механічных сігналізатараў цэн на золата. Эдысан вывучае апараты сігналізацыі. Дапамога ў знішчэнні паломкі забяспечвае яго сталай працай па тэхнічнай эксплуатацыі прылад. Але вельмі хутка Эдысана перастае ўладкоўваць пасада службоўца. 1 кастрычніка 1869 года ён арганізоўвае грамадства «Поп, Эдысан і кампанія». Ён удасканаліў сістэму тэлеграфавання біржавых бюлетэняў пра курс золата і акцый шляхам ужывання біржавога тыкера. Грамадства «Голд энд Сток тэлеграф компані» купіла яго распрацоўку за 40 тысяч долараў, тым часам як пенсіён Эдысана, калі ён быў працаўніком, складала ўсяго 300 долараў у месяц[3].

На атрыманыя грошы Эдысан купляе абсталяванне для вырабу біржавых тыкераў і адкрывае ўласную майстэрню ў Ньюарку, недалёка ад Нью-Ёрка. У 1871 годзе ён адкрывае яшчэ дзве новыя майстэрні. Увесь час ён прысвячае працы. Пасля Эдысан расказваў, што да пяцідзесяцігадовага ўзросту ён працаваў у сярэднім па 19,5 гадзін у суткі[3].

Нью-ёркскае грамадства «Аўтаматычнага тэлеграфа» прапанавала Эдысану ўдасканаліць сістэму аўтаматычнай тэлеграфіі, заснаваную на перфараванні паперы. Вынаходнік развязвае пастаўленае заданне і атрымвае замест максімальнай хуткасці перадачы на ручным апараце, роўнай 40—50 словам у хвіліну, хуткасць аўтаматычных апаратаў каля 200 слоў у хвіліну, а пазней да 3 тысяч слоў у хвіліну. Падчас працы над гэтым заданнем Томас знаёміцца са сваёй будучай жонкай Мэры Стылвел. Аднак вяселле давялося адкласці, таму што ў красавіку 1871 года памерла маці Эдысана. Вяселле Томаса і Мэры адбылося ў снежні 1871 года. У 1873 годзе ў пары нарадзілася дачка, якую назвалі Марыян у гонар старэйшай сястры Тома. У 1876 годзе нарадзіўся сын, якога назвалі Томас Алва Эдысан-малодшы[3].

Пасля кароткага знаходжання ў Англіі Эдысан пачынае працаваць над дуплекснай і квадруплекснай тэлеграфіяй. Прынцып квадруплекса (падвойнага дуплексу) быў вядомы раней, але практычна заданне была дазволена Эдысанам у 1874 годзе і з'яўляецца найвялікім яго вынаходствам. У 1873 годзе браты Рэмінгтан купілі ў Эдысана ўдасканаленую мадэль пішучай машынкі сістэмы Шольза і пасля сталі шырока выпускаць пішучыя машынкі пад маркай «Рэмінгтан». За тры гады (1873—1876) Томас сорак пяць разоў звяртаўся за новымі патэнтамі на свае вынаходствы. Таксама ў гэтыя гады бацька Эдысана пераехаў да яго і ўзяў на сябе ролю гаспадарчага памагатага свайму сыну. Для вынаходніцкай дзейнасці патрэбна была вялікая, добра абсталяваная лабараторыя, таму ў студзені 1876 года пачалося яе будаванне ў Мэнла-Парку недалёка ад Нью-Ёрка[3].

Мэнла-Парк[правіць | правіць зыходнік]

Мэнла-Парк — невялікая вёсачка, куды ў 1876 годзе перасяліўся Эдысан, — цягам найблізкага дзесяцігоддзя набыў сусветную вядомасць. Эдысан атрымвае магчымасць працаваць у сапраўднай, абсталяванай лабараторыі. Пачынаючы з гэтага моманту вынаходніцтва робіцца яго асноўнай прафесіяй[3].

Тэлефонны перадатнік[правіць | правіць зыходнік]

Да першых прац Эдысана ў Мэнла-Парку ставіцца тэлефанія. Кампанія «Вестэрн Юніян», занепакоеная якая пагражала канкурэнцыяй тэлеграфу, звярнулася да Эдысана. Выпрабаваўшы мноства варыянтаў, вынаходнік стварыў першы практычна дзейны тэлефонны мікрафон, а таксама ўвёў у тэлефон індукцыйную шпульку, што значна ўзмацніла гук тэлефона. За сваё вынаходства Эдысан атрымаў ад «Вестэрн Юніян» 100 тыс. долараў[3].

Фанограф[правіць | правіць зыходнік]

У 1877 годзе Эдысан зарэгістраваў у Бюро вынаходстваў фанограф. З'яўленне фанографа выклікала ўсеагульнае здзіўленне. Дэманстрацыя першай прылады была неадкладна ажыццёўлена ў рэдакцыі часопіса «Сайнтыфік Амерыкан». Сам вынаходнік бачыў адзінаццаць перспектыўных абласцей для ўжывання фанографа: запіс лістоў, кнігі, навучанне красамоўству, прайграванне музыкі, сямейныя запіскі, запіс гаворак, вобласць рэклам і аб'яў, гадзіны, вывучэнне замежных моў, запіс урокаў, злучэнне з тэлефонам[3].

Электрычнае асвятленне[правіць | правіць зыходнік]

Лямпа напальвання Эдысана ў энцыклапедыі Маерса. 1888 год.

У 1878 годзе Эдысан наведаў Ансаніі Вільяма Воласа, які працаваў над электрычнымі дугавымі лямпамі з вугальнымі электродамі. Волас падарыў Эдысану дынама-машыну разам з камплектам дугавых лямпаў. Пасля гэтага Томас пачынае працу ў кірунку ўдасканалення лямпаў. У красавіку 1879 года вынаходнік усталяваў вырашальнае значэнне вакууму пры вырабе лямпаў. А ўжо 21 кастрычніка 1879 года Эдысан скончыў працу над лямпачкай напальвання з вугальнай ніткай, што стала адным з найбуйных вынаходстваў XIX стагоддзя. Найвялікая заслуга Эдысана была не ў распрацоўцы ідэі лямпы напальвання, а ў стварэнні практычна здзейснай сістэмы электрычнага асвятлення з трывалай ніткай напалу, з высокім і ўстойлівым вакуумам і з магчымасцю адначаснага выкарыстання мноства лямпаў[3].

У пярэдадне 1878 года выступаючы з прамовай, Эдысан сказаў: «Мы зробім электрычнасць гэтак таннай, што толькі багатыя будуць паліць свечкі». У 1878 годзе Эдысан разам з Дж. П. Морганам і іншымі фінансістамі заснаваў у Нью-Ёрку кампанію Edison Electric Light, якая да канца 1883 года выпускала 3/4 лямпаў напальвання ў ЗША. У 1882 годзе Эдысан пабудаваў першую ў Нью-Ёрку размеркавальную падстанцыю, якая абслугоўвала вуліцу Pearl Street і 59 кліентаў у Манхэтане, і заснаваў кампанію Edison General Electric па вырабе электрагенератараў, лямпачак, кабеляў і асвятляльных прыбораў. Каб заваяваць рынак, Эдысан усталяваў продажную цану лямпачкі 40 цэнтаў пры яе сабекошце 110 цэнтаў. Чатыры гады Эдысан павялічваў выпуск лямпачак, зніжаючы іх сабекошт, аднак трываў страты. Калі сабекошт лямпы зваліўся да 22 цэнтаў, а іх выпуск вырас да 1 млн штук, ён за адзін год пакрыў усе выдаткі. У 1892 годзе кампанія Эдысана з'ядналася з іншымі кампаніямі ў General Electric[4].

Праца з Ніколам Тэслам[правіць | правіць зыходнік]

У 1884 годзе Эдысан прыняў на працу маладога сербскага інжынера Ніколу Тэслу, у абавязак якога ўваходзіў рамонт электрарухавікоў і генератараў пастаяннага току. Тэсла прапанаваў для генератараў і сілкавальных усталёвак скарыстаць зменны ток. Эдысан даволі холадна ўспрымаў новыя ідэі Тэслы, увесь час узнікалі споры. Тэсла сцвярджае, што вясной 1885 года Эдысан паабяцаў яму 50 тыс. долараў (па тых часах сума прыкладна эквівалентная 1 млн сучасных долараў[5]), калі ў яго атрымаецца канструктыўна палепшыць электрычныя машыны пастаяннага току, прыдуманыя Эдысанам[6][7]. Нікола актыўна ўзяўся за працу і неўзабаве ўявіў 24 віды машыны Эдысана на пастаянным току, новы камутатар і рэгулятар, значна паляпшаючыя эксплуатацыйныя характарыстыкі. Ухваліўшы ўсе ўдасканаленні, у адказ на пытанне пра ўзнагароду Эдысан адмовіў Тэсле, заўважыўшы, што эмігрант пакуль дрэнна разумее амерыканскі гумар. Абражаны Тэсла неадкладна звольніўся[8]. Праз пару гадоў Тэсла адкрыў па суседстве з Эдысанам уласную «Tesla Electric Light Company». Эдысан пачаў шырокую інфармацыйную кампанію супраць зменнага току, сцвярджаючы, што той небяспечны для жыцця.

Кінетаскоп[правіць | правіць зыходнік]

Кінетаскоп (ад грэчаскага «кінетоз» — які рухаецца і «кагала» — глядзець) — аптычны прыбор для паказу рухомых малюнкаў, вынайдзены Эдысанам у 1888 годзе. Патэнт апісваў фармат кінастужкі з перфарацыяй (шырынёй 35 мм з перфарацыяй па краі — 8 дзірачак на кадр) і механізм пакадравы працяжкі. Глядзець фільм мог адзін чалавек праз адмысловы акуляр — гэта быў персанальны кінатэатр. Кінематограф братоў Люмьер выкарыстоўваў той жа тып плёнкі і аналагічны працяглы механізм. У ЗША Эдысан пачаў «вайну патэнтаў», абгрунтоўваючы свой прыярытэт на плёнку з перфарацыяй і патрабуючы за яе выкарыстанне адлічэнняў. Калі Жорж Мельес скіраваў у ЗША некалькі копій свайго фільма Вандраванне на Месяц, кампанія Эдысана перазняла фільм і пачаткі дзясяткамі прадаваць копіі. Эдысан лічыў, што такім чынам пакрывае плату за патэнт, бо фільмы Мельеса былі зняты на плёнку з перфарацыяй[9]. «Вандраванне на Месяц» дазволіла адкрыць першы пастаянны кінатэатр у Лос-Анжэлесе, адно з прадмесцяў якога звалася Галівудам.

Даты далейшага жыцця[правіць | правіць зыходнік]

  • 1880 — дынама-машына, прыбор для магнітнага сартавання руды, дасведчаная чыгунка
  • 1881 — трохправодная сістэма сеткі электрычнага асвятлення
  • 1884 — смерць жонкі Мэры
  • 1885 — цягніковы індукцыйны тэлеграф
  • 1886 — вяселле Эдысана і Міны Мілер
  • 1887 — лабараторыя ў Вест-Оранджы, нараджэнне дачкі Мадэлін
  • 1890 — нараджэнне сына Чарльза, удасканаленне фанографа
  • 1891 — кінетограф
  • 1892 — завод для ўзбагачэння руды, удасканаленне фанографа
  • 1896 — смерць бацькі
  • 1898 — народзіны сына Тэадора
  • 1901 — цэментавы завод
  • 1912 — кінетафон
  • 1914 — вытворчасць фенолу, бензолу, анілінавых маслаў і іншых хімічных прадуктаў
  • 1915 — старшыня Марскога кансультацыйнага камітэта
  • 1930 — праблема сінтэтычнага каўчуку, абранне Эдысана ганаровым членам Акадэміі навук СССР

Смерць[правіць | правіць зыходнік]

Томас Эдысан памёр ад ускладненняў цукровага дыябету 18 кастрычніка 1931 года ў сваёй доме, ва Уэст-Орындж, Нью-Джэрсі, якая ён набыў у 1886 годзе ў якасці вясельнага гасцінца для Міны Мілер. Эдысан быў пахаваны на заднім двары свайго дома.

Заўвагі[правіць | правіць зыходнік]

  1. Edison’s Patents — The Edison Papers (англ.) . Архівавана з першакрыніцы 15 кастрычніка 2012. Праверана 8 верасня 2012.
  2. Эдисон Томас Алва — Историческая справка (руск.)  (02.12.2002). — «Почетный член c 01.02.1930 - США»  Праверана 4 студзеня 2016.
  3. 3,00 3,01 3,02 3,03 3,04 3,05 3,06 3,07 3,08 3,09 3,10 3,11 3,12 3,13 3,14 3,15 3,16 3,17 3,18 3,19 3,20 Лапиров-Скобло, 1960
  4. Самохин В. П. Памяти Томаса Алва Эдисона
  5. $50 000 (1885 г.) = $1 082 008 (2006 г.) The Inflation Calculator (англ.) 
  6. Cheney, Margaret [1979] (2001). Tesla: Man Out of Time. Simon and Schuster. ISBN 0-7432-1536-2.
  7. PBS: Tesla — Master of Lightning: Coming to America
  8. «Tesla Says Edison was an Empiricist. Electrical Technician Declares Persistent Trials Attested Inventor’s Vigor. 'His Method Inefficient' A Little Theory Would Have Saved Him 90 % of Labor, Ex-Aide Asserts. Praises His Great Genius.», New York Times, October 19, 1931. «Nikola Tesla, one of the world’s outstanding electrical technicians, who came to America in 1884 to work with Thomas A. Edison, specifically in the designing of motors and generators, recounted yesterday some of …»
  9. Жорж Садуль «История киноискусства» Гл. III «Постановки Жоржа Мельеса»

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Белькинд Л. Д. Томас Альва Эдисон, 1847-1931 — Научно-биографическая серия. — М.: Наука, 1964. — 325 с.
  • Надеждин Н. Я. Томас Эдисон: "Человек изобретающий" — Неформальные биографии. — Майор, 2010. — 191 с. — ISBN 9785985511109.
  • Уилсон М. Американские учёные и изобретатели / Пер. с англ. В. Рамзеса; под ред. Н. Тренёвой — М.: Знание, 1975. — С. 53-64. — 136 с. — 100000 экз.
  • Астамирова Х., Ахманов М. Настольная книга диабетика — М.: Эксмо-Пресс, 2001. — С. 243-247. — 400 с.
  • Albion, Michele Wehrwein. (2008). The Florida Life of Thomas Edison. Gainesville: University Press of Florida. ISBN 978-0-8130-3259-7. 
  • Adams, Glen J. (2004). The Search for Thomas Edison's Boyhood Home. ISBN 978-1-4116-1361-4. 
  • Angel, Ernst (1926). Edison. Sein Leben und Erfinden. Berlin: Ernst Angel Verlag. 
  • Baldwin, Neil (2001). Edison: Inventing the Century. University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-03571-0. 
  • Clark, Ronald William (1977). Edison: The man who made the future. London: Macdonald & Jane's: Macdonald and Jane's. ISBN 978-0-354-04093-8. 
  • Conot, Robert (1979). A Streak of Luck. New York: Seaview Books. ISBN 978-0-87223-521-2. 
  • Davis, L. J. (1998). Fleet Fire: Thomas Edison and the Pioneers of the Electric Revolution. New York: Doubleday. ISBN 978-0-385-47927-1. 
  • Essig, Mark (2004). Edison and the Electric Chair. Stroud: Sutton. ISBN 978-0-7509-3680-4. 
  • Essig, Mark (2003). Edison & the Electric Chair: A Story of Light and Death. New York: Walker & Company. ISBN 978-0-8027-1406-0. 
  • Israel, Paul (1998). Edison: a Life of Invention. New York: Wiley. ISBN 978-0-471-52942-2. 
  • Jonnes, Jill (2003). Empires of Light: Edison, Tesla, Westinghouse, and the Race to Electrify the World. New York: Random House. ISBN 978-0-375-50739-7. 
  • Josephson, Matthew (1959). Edison. McGraw Hill. ISBN 978-0-07-033046-7. 
  • Koenigsberg, Allen (1987). Edison Cylinder Records, 1889-1912. APM Press. ISBN 0-937612-07-3. 
  • Pretzer, William S. (ed). (1989). Working at Inventing: Thomas A. Edison and the Menlo Park Experience. Dearborn, Michigan: Henry Ford Museum & Greenfield Village. ISBN 978-0-933728-33-2. 
  • Stross, Randall E. (2007). The Wizard of Menlo Park: How Thomas Alva Edison Invented the Modern World. Crown. ISBN 1-4000-4762-5. 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]