Эдуард Анатолевіч Лобаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Эдуард Анатолевіч Лобаў
Імя пры нараджэнні: Эдуард Анатолевіч Лобаў
Дата нараджэння: 1 снежня 1988(1988-12-01) (29 гадоў)
Месца нараджэння:
Грамадзянства: Беларусь
Веравызнанне: каталік
Партыя: Малады Фронт
Род дзейнасці: палітык
Бацька: Анатоль Леанідавіч Лобаў
Маці: Марына Станіславаўна Лобава
Узнагароды: Прэмія за абарону правоў чалавека ім. Івашкевіча

Эдуард Анатолевіч Лобаў (нар. 1 снежня 1988, Вільня) — беларускі палітычны дзеяч, сустаршыня «Маладога Фронту», удзельнік ініцыятыўнай групы па вылучэнні Рымашэўскага В. А. кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь у 2010 г., палітвязень Беларусі, вязень сумлення[1][2].

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Вільні. Неўзабаве сям'я пераехала ў Беларусь. Скончыў 219 школу г. Мінска. У 2007 г. скончыў ПТВ № 38 перапрацоўчай прамысловасці г. Мінска па спецыяльнасці «тэхнічная эксплуатацыя кантрольна-вымяральных прыбораў».

Службу праходзіў у 103-й гвардзейскай асобнай мабільнай брыгадзе (Віцебск). Падчас службы ў войску ў казарме расклеіў улёткі з заклікам да барацьбы з армейскім самаўпраўствам. За гэта атрымаў пакаранне ў выглядзе 10 сутак гаўптвахты.

Па вяртанні з войска Эдуард Лобаў актыўна ўключыўся ў працу «Маладога Фронту»: удзельнічаў у арганізацыі акцый ў абарону касцёла Святога Язэпа [3] ў Мінску, быў адным з ініцыятараў кампаніі па змене назвы станцыі метро [4]«Плошча Леніна», браў удзел у іншых акцыях[5], стаў кіраўніком мінскай гарадской арганізацыі «Малады Фронт». Пад час прэзідэнцкай кампаніі 2010 г. — удзельнік ініцыятыўнай групы па вылучэнні Рымашэўскага В. А. кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь.

Храналогія пераследу[правіць | правіць зыходнік]

Затрымалі 18 снежня 2010 года за дзень да правядзення вулічнай акцыі пратэсту супраць фальсіфікацыі вынікаў прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. разам са старшынёй «Маладога Фронту» Змітром Дашкевічам.Паводле інфармацыі ГУУС Мінгарвыканкаму, у двары жылога дома па вуліцы Янкі Брыля яны збівалі мінакоў — Канстанціна Савіцкага і Алега Малышава.

Да суда Эдуард Лобаў утрымліваўся ў Жодзінскім СІЗА, ад пачатку сакавіка 2011 г. — у Мінскім СІЗА па вул. Вападарскага.

24 сакавіка 2011 года суддзя суда Маскоўскага раёна г. Мінска Алена Шылько (пракурор Мазоўко) прызнала Эдуарда Лобава вінаватым па частцы 3 артыкула 339 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь— «асабліва злоснае хуліганства» и прысудзіла да 4 гадоў калоніі ўзмоцненага рэжыму.[6]

Amnesty International прызнала Эдуарда Лобава вязнем сумлення.[7]

З 7 красавіка 2011 г. адбываў прысуд у Івацэвіцкай калоніі № 22 (так званых «Ваўчыных норах»).

17 чэрвеня ў Мінскім гарадскім судзе разглядаліся касацыйныя скаргі на прыгавор Змітру Дашкевічу і Эдуарду Лобаву. Суддзя Мінскага гарадскога суда Валерый Камісараў пакінуў прыгавор без зменаў.[8]

У верасні 2012 г. Эдуарда Лобава ў калоніі наведаў прадстаўнік Папы Рымскага ў Мінску, апостальскі нунцый Клаўдыё Гужероцци.[9]

У 2013 годзе быў адным з кандыдатаў на прэмію Еўрапарламента імя Сахарава.[10] Прэмія імя Сахарава - прэмія ў галіне правоў чалавека, заснаваная ў 1988 годзе Еўрапейскім парламентам у гонар Андрэя Сахарава.[11]

Адбываючы тэрмін у калоніі вучыўся ў Івацэвіцкім дзяржаўным прафесійным ліцэі сельскагаспадарчай вытворчасці па спецыяльнасці — электразваршчык.

Падставы далучэння да спісу палітвязняў[правіць | правіць зыходнік]

Апроч адпаведнага рашэння Amnesty International па прызнанні Э.Лобава вязнем сумлення, пазіцыю па далучэнні Э.Лобава да лісты палітычных вязняў Беларусі падтрымалі як праваабарончыя арганізацыі Беларусі (Праваабарончы цэнтр «Вясна», РПГА «Беларускі Хельсінкскі камітэт»), так і грамадскасць. Падставамі да адпаведнага рашэння названыя (па выніках назірання за судовым працэсам экспертамі ПЦ «Вясна»):

  1. Судовае паседжанне адбывалася з яўным абвінаваўчым ухілам, не задавальняліся важныя хадайніцтвы адвакатаў. Адсутнасць у залі суда пацярпелых не прадстаўляла магчымасці весці паўнавартасны допыт гэтых асоб;
  2. Супярэчлівыя паказанні пацярпелых і сведкаў, а таксама хуткае з'яўленне на месцы здарэння службоўцаў спецназу наводзіць на думку аб спланаванай правакацыі ў дачыненні да моладзевых дэмакратычных актывістаў;
  3. Суд не прыняў усе намаганні для поўнага, усебаковага ды аб'ектыўнага даследвання справы, што выклікае сумневы ў справядлівасці рашэння. Бясспрэчных доказаў віны Дашкевіча і Лобава ў матэрыялах справы не было.

Пасля рэліз[правіць | правіць зыходнік]

Nuvola apps kaboodle.svg Вонкавыя відэафайлы
Nuvola apps kaboodle.svg Сопредседатель "Молодого Фронта" воюет за независимость Украины (руск.) 

Некалькі разоў у калоніі прапаноўвалі напісаць прашэнне аб памілаванні на імя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Эдуард Лобаў адмовіўся. На волю выйшаў 18 снежня 2014 г. цалкам адбыўшы тэрмін пакарання.[12]

Пасля вызвалення знаходзіўся пад прэвентыўным наглядам міліцыі.[13] Забаронена было ўдзельнічаць у масавых мерапрыемствах і ў пэўны час сутак не пакідаць сваё жыллё. За ўдзел у мітынгах 25 сакавіка 2015 г. на Дзень Волі і 26 красавіка 2015 г. на Чарнобыльскім шляху, а гэтак жа за спазненні дадому атрымаў некалькі штрафаў і адбыў адміністрацыйный арышт тэрмінам 10 сутак у ЦІП на вуліцы Акрэсціна г. Мінск. За неаднаразовыя парушэнні прэвентыўнага нагляду супраць Эдуарда Лобава была ўзбуджаная крымінальная справа па арт. 421.КК РБ (невыкананне патрабаванняў прэвентыўнага нагляду) і арт. 422.КК РБ (ухіленне ад прэвентыўнага нагляду). З за гэтага быў вымушаны з'ехаць за мяжу.

З лета 2015 года Э. Лобаў змагаецца як баец Тактычнай групы «Беларусь» ў вайне на ўсходзе Украіны.[14][15]

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

У 2015 годзе ў намінацыі «За асабістую мужнасць» узнагароджаны прэміяй за абарону правоў чалавека ім. Івашкевіча.[16] Штогадовая нацыянальная прэмія ў абароне правоў чалавека была заснаваная Хартыяй'97 у 1998 годзе[17].

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. https://www.svaboda.org/a/24591343.html Amnesty International: Беларусь — апошні кат рэгіёну
  2. https://amnesty.org.ru/node/1836/ В Беларуси три новых узника совести
  3. Акцыя ў абарону касцёла Святога Язэпа
  4. Кампанія па змене назвы станцыі метро «Плошча Леніна»
  5. Акцыя з удзелам Э.Лобава
  6. https://charter97.org/ru/news/2011/3/24/37065/ З. Дашкевичу — 2 года общего режима, Э. Лобову — 4 года усиленного
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/Category:Amnesty_International_prisoners_of_conscience_held_by_Belarus
  8. http://nn.by/?c=ar&i=55937 Прысуд Дашкевічу і Лобаву пакінуты без зменаў
  9. http://dp.spring96.org/ru/news/58711 Обзор-хроника нарушений прав человека в Беларуси. Сентябрь 2012 года
  10. http://naviny.by/rubrics/society/2013/09/13/ic_news_116_424758 Лобов, Беляцкий и Статкевич выдвинуты на премию Европарламента имени Сахарова
  11. https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B8%D1%8F_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8_%D0%A1%D0%B0%D1%85%D0%B0%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B0
  12. http://nn.by/?c=ar&i=140732 Выйшаў на волю палітвязень Эдуард Лобаў ФОТАРЭПАРТАЖ СЯРГЕЯ ГУДЗІЛІНА
  13. http://spring96.org/ru/news/74604 Ситуация с правами человека в Беларуси. Ноябрь 2014 года
  14. Эдуард Лобаў: Калі мы не дапаможам Украіне, наступнай можа стаць Беларусь
  15. Білоруських добровольців АТО взяли до елітної частини української армії (укр.) 
  16. http://redaktorext.polskieradio.pl/6/137/Artykul/201550,%D0%9F%D0%BE%D1%80%D1%82%D0%B0%D0%BB-%D0%A5%D0%B0%D1%80%D1%82%D0%B8%D1%8F97-%D0%B2%D1%80%D1%83%D1%87%D0%B8%D0%BB-%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%BC%D0%B8%D0%B8-%D0%B7%D0%B0-%D0%B7%D0%B0%D1%89%D0%B8%D1%82%D1%83-%D0%BF%D1%80%D0%B0%D0%B2-%D1%87%D0%B5%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B5%D0%BA%D0%B0-%D0%B8%D0%BC-%D0%98%D0%B2%D0%B0%D1%88%D0%BA%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87%D0%B0
  17. https://charter97.org/be/news/2014/12/31/133375/

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Palitviazni.info — 2013. — С. 169
  • Тамковіч А. Супраць плыні. — 2011. — С. 111—122
  • Тамковіч А. Жыццё пасля кратаў. -− 2013. — С. 215—220 - ISBN 978-985-6025-25-2 
  • Адзін дзень палітвязня 2009—2011. — 2011. — С. 112—115 - ISBN 978-0-929849-42-3 
  • Мирзаянова Л. Ф. Счастье за решеткой. — Москва IRISBOOK 2012 — С. 23-24 - ISBN978-5-452-04781-0
  • За права на выбар. Партрэты асуджаных. Плошча-2010. / Рэд. А.Лапцёнак.— Праваабарончы цэнтр «Вясна» / —Вільнюс: Gudas, 2011. — 142 c. — (ст.54-55).