Вільгельм II Гогенцолерн

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Вільгельм II
Wilhelm II., Friedrich Wilhelm Viktor Albert von Preußen
Bundesarchiv Bild 146-2004-0096, Kaiser Wilhelm II..jpg
сцяг
9-ы кароль Прусіі
15 чэрвеня 1888 — 9 лістапада 1918
Папярэднік: Фрыдрых III
Пераемнік: тытул скасаваны
сцяг
3-і кайзер Германскай імперыі
15 чэрвеня 1888 — 9 лістапада 1918
Папярэднік: Фрыдрых III
Пераемнік: тытул скасаваны
 
Веравызнанне: лютэранін
Нараджэнне: 27 студзеня 1859({{padleft:1859|4|0}}-{{padleft:1|2|0}}-{{padleft:27|2|0}})
Берлін, Прусія
Смерць: 4 чэрвеня 1941({{padleft:1941|4|0}}-{{padleft:6|2|0}}-{{padleft:4|2|0}}) (82 гадоў)
Утрэхт, Нідэрланды
Пахаваны: маўзалей у Даорне
Дынастыя: Hohenzollern Haus Wappen.svg Гогенцолерны
Бацька: Фрыдрых III
Маці: Вікторыя Вялікабрытанская
Жонка: Аўгуста Вікторыя Шлезвіг-Аўгустэнбургская
Дзеці: сыновья: Вільгельм, Эйтэль Фрыдрых, Адальберт, Аўгуст Вільгельм, Оскар і Іаахім
дачка: Вікторыя Луіза
Ордэн Чорнага арла
Ордэн Чырвонага арла
Ордэн «Pour le Mérite»
Вялікі крыж Жалезнага крыжа
Кавалер ордэна Слана
Ордэн «Святыя Роўнаапостальныя Кірыла і Мяфодзій»
Вышэйшы ордэн Святога Дабравешчання Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святых Маўрыкія і Лазара Кавалер Вялікага крыжа ордэна Кароны Італіі
Ордэн Падвязкі
Каралеўскі Віктарыянскі ордэн
Кавалер Мальтыйскага ордэна
Order of the Golden Fleece Rib.gif Кавалер Вялікага крыжа ордэна Лепольда I
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святога Олафа
Кавалер ордэна Марыі Тэрэзіі
Кавалер Вялікага крыжа Ваеннага ордэна Максіміліяна Іосіфа, Баварыя
Кавалер Вялікага крыжа ваеннага ордэна Вільгельма
Кавалер ордэна Нарвежскага льва
Ордэн Святога Андрэя Першазванага

Вільгельм II (27 студзеня 1859, Патсдам — 4 чэрвеня 1941, Даорн) — імператар Германіі і кароль Прусіі (18881918), з дынастыі Гогенцолернаў.

Скончыў Бонскі ўніверсітэт (1879). Брыгадны генерал-маёр (1888). Праводзіў палітыку ўмацавання кайзераўскага рэжыму на аснове класавага кампрамісу паміж буйнымі аграрыямі і буржуазіяй. У рабочым пытанні балансаваў паміж палітыкай рэпрэсій і сацыяльнай дэмагогіяй. Праводзіў агрэсіўную знешнюю палітыку, накіраваную на стварэнне германскай каланіяльнай імперыі, пашыраў германскую экспансію на Балканах, Блізкім Усходзе, Усходняй Азіі, Афрыцы, што прывяло да абвастрэння саперніцтва Германіі з Вялікабрытаніяй, Расіяй, Францыяй і садзейнічала набліжэнню 1-й сусветнай вайны.

Першая сусветная война[правіць | правіць зыходнік]

Вільгельм II на французскім ваенным плакаце. Імкнецца з’есці свет, які аказваецца вельмі цвёрдым.

Вільгельм II нясе асабістую адказнасць за развязванне Першай сусветнай вайны.

Займаў пасаду вярхоўнага галоўнакамандуючага.

Вільгельм ІІ быў рашучым прыхільнікам ваеннай палітыкі, якая праводзілася ў 19141918 гадах. Пасля замаху на эрцгерцага Франца Фердынанда ў чэрвені 1914 года гарантаваў АўстрыяАўстрыі ўсялякую дапамогу з боку Германіі ў барацьбе з “сербскім варварствам”. У часе вядомага выступу ў Рэйхстагу ў жніўні 1914 года сцвярджаў: “Ад сённяшняга дня я не ведаю палітычных партый, я ведаю толькі грамадзян Германіі”. Палітыку кайзера падтрымалі ўсе дэпутацкія фракцыі Рэйхстага. У тым ліку сацыял-дэмакраты і католікі, якія да гэтага часу крытычна ставіліся да вайны.

У ходзе вайны, большую частку якой правёў у Вярхоўнай стаўцы нямецкіх войск у Плесе (Сілезія, цяпер Польшча), Вільгельм стаў паступова губляць уплыў на дзеянні на ваенным тэатры. Фактычна аб усіх найбольш важных аперацыях прымалі рашэнні генералы Эрых Людэндорф і Пауль фон Гіндэнбург.

Ад 1915 года Вільгельм фактычна быў пазбаўлены ўлады.

Тым не менш бачнасць уплывовасці ён імкнуўся ствараць. 29 ліпеня 1917 года Вільгельм наведаў на ўласным цягніку тэатр ваенных дзеянняў нападалёк ад Смаргоні, каб выказаць удзячнасць салдатам і афіцэрам, якія прымалі ўдзел ў абарончых баях з 19 па 26 ліпеня на пазіцыях Смаргонь-Крэва і адбіўшым рускія войскі пад час Крэўскай аперацыі[1].

Адрачэнне ад прастолу[правіць | правіць зыходнік]

Пасля Лістападаўскай рэвалюцыі 1918 года ў Германіі ўцёк у Нідэрланды і 28.11.1918 адрокся ад прастолу. Паводле рашэння Парыжскай мірнай канферэнцыі (1919) падлягаў суду міжнароднага трыбунала, але не быў прыцягнуты да адказнасці, падтрымаў устанаўленне ў Германіі фашысцкай дыктатуры. Аўтар мемуараў Aus meinem Leben. 1859—1888. K. F. Koehler, Leipzig 1926; Ereignisse und Gestalten aus den Jahren 1878—1918. K. F. Koehler, Leipzig und Berlin 1922; Erinnerungen an Korfu. De Gruyter & Co., Berlin 1924.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі