Кітайскае пісьмо

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Кітайскае пісьмо
Тып:

Ідэаграфічнае

Мовы:

Кітайская, японская, раней таксама в'етнамская і карэйская

Месца ўзнікнення:

Кітай

Тэрыторыя:

Кітайская Народная Рэспубліка, Кітайская Рэспубліка, Японія, Сінгапур, Малайзія

Час стварэння:

каля 2000 года да н. э.

Перыяд:

Прыкладна з 2000 года да н. э. — дагэтуль

Напрамак пісьма:

злева направа, зверху ўніз, раней — справа налева

Знакаў:

Каля 60 тыс.

Найдаўнейшы запіс:

цзягувэнь

Роднасныя:

Карэйскае (хангыль), японскае пісьмо

Дыяпазон Унікоду:

U+4E00…U+9FA5, U+20000…U+2A6D6 і інш.

Прыклад тэксту
Злева: Кітайскія іерогліфы ў традыцыйным напісанні.
Справа: тыя ж іерогліфы ў спрошчаным напісанні.

Кітайскае пісьмо ці Пісьмо Хань (спрошчаны кітайскі: 汉字, традыцыйны кітайскі: 漢字, піньінь: Hanzi) — сімвалы, якія выкарыстоўваліся ў пісьмовай кітайскай (hanzi — ханьцзі), японскай (kanji — кандзі), радзей у карэйскай (hanja — ханча), і ў в'етнамскай (hán tự — хан ты), а таксама ў іншых мовах. Кітайскія іерогліфы таксама вядомы як сінаграфы, а кітайская пісьменнасць — як сінаграфія. У кантэксце інтэрнацыяналізацыі, пісьменнасці, заснаваныя на кітайскай, называюць CJK (англ.: Chinese, Japanese, Korean) або CJKV (з дабаўленнем англ.: Vietnamese).

Узрост кітайскай пісьменнасці пастаянна ўдакладняецца. У 1962 годзе пры раскопках неалітычнага паселішча Цзяху на рацэ Хуанхэ былі выяўлены надпісы на панцырах чарапах, якія нагадваюць па напісанні найстаражытнейшыя кітайскія іерогліфы. Піктаграмы адносяць да 4 тысячагоддзя да н.э., гэта значыць што яны старажытнейшыя за шумерскую пісьменнасць[1]. Ранейшы вядомы даследчык кітайскай пісьменнасці Тан Лань выказваў здагадку, што кітайская іерогліфіка ўзнікла дзесьці 4—5 тысячагоддзяў назад[2].

Кітайскую пісьменнасць звычайна называюць іерагліфічнай або ідэаграфічнай. Яна карэнным чынам адрозніваецца ад алфавітнай тым, што кожны знак акрамя гукавога (фанетычнага) значэння мае яшчэ і нейкае сэнсавае значэнне[Крыніца?]. Кітайскае пісьмо, як і ўвогуле большасць іерагліфічных пісьменнасцей, адметнае велізарнай колькасцю знакаў. У слоўніку Кансі налічваецца каля 47035 кітайскіх іерогліфаў, хоць большасць з іх рэдка ўжываецца і ў звычайных сучасных тэкстах амаль не сустракаецца. Такія рэдкаўжывальныя знакі назапашваліся на працягу гісторыі і ў свой час абазначалі рэчы і паняцці, якія пасля выйшлі з ужытку. Лічыцца, што для таго, каб разумець сучасныя кітайскія тэксты, дастаткова ведаць 3000-4000 найбольш ужывальных іерогліфаў.[3]

Зноскі

  1. Самые древние письмена давали прямую связь с небесами — Грани. Ру
  2. Софронов М. В., Китайское языкознание в 50-80-хх гг.// Новое в зарубежной лингвистике, вып. XXII, Языкознание в Китае, М., 1989.
  3. Norman, Jerry (2005). «Chinese Writing: Transitions and Transformations». От 2006-12-11

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]