Трансфарматар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці

Трансфарма́тар (ад лац.: transformo)— статычная (што не мае рухомых частак) электрамагнітная прылада для ператварэння пры дапамозе электрамагнітнай індукцыі пераменнага электрычнага току аднаго напружання ў пераменны ток звычайна другога напружання пры нязменнай частаце і без істотных страт магутнасці.

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Развіццё трансфарматараў пачалося ў 1831 годзе, калі Майкл Фарадэй адкрыў з'яву электрамагнітнай індукцыі. Гэта адкрыцё стала самым значным укладам, так як на гэтай з'яве заснаваны прынцып работы кожнага трансфарматара. У тым жа годзе прыкладныя накіды схемы трансфарматара з'яўляюцца ў работах Генры і Фарадэя. 30 лістапада 1876 года Яблачкін П. М. атрымоўвае патэнт на трансфарматар з разомкнутым сярдэчнікам.

Складаецца[правіць | правіць зыходнік]

Схематычная выява трансфарматара

Усе трансфарматары складаюцца з:

  • Дзвух абмотак: першаснай і другаснай (магчымы выпадкі калі другасных абмотак некалькі)
  • Магнітаправод (выпаўнены з ферамагнітнага матэрыяла)

Каэфіцыент трансфармацыі[правіць | правіць зыходнік]

Ступень змянення (трансфармацыі) ацэньваецца пры дапамозе каэфіцыента трансфармацыі KTP


{K_{TP}} = \frac{E_{1}}{E_{2}} = \frac{W_{1}}{W_{2}}

дзе:

E1 — ЭРС у першаснай абмотцы
E2 — ЭРС у другаснай абмотцы
W1 — колькасць віткоў у першаснай абмотцы
W2 — колькасць віткоў у другаснай абмотцы

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы[правіць | правіць зыходнік]

  • Курс лекцый па дысцыпліне «Электрычныя машыны» для студэнтаў спецыяльнасці Электрапрывад (ГДТУ імя П. О. Сухога)
  • А. В. Іваноў-Смаленскі. Электрычныя машыны. — Масква 2006 год
  • Бензарь В. К. Словарь-справочник по электротехнике, промышленной электронике и автоматике. — 2-е изд. — Мн.: Вышэйшая школа, 1985. — С. 133—135. — 176 с. — 20 000 экз.