Алаіз Мок

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Алаіс Мок
ням.: Alois Mock
Alois Mock 1986.png
Сцяг Міністр адукацыі, мастацтва і спорту Аўстрыі
2 чэрвеня 1969 — 21 красавіка 1970
Кіраўнік урада Іозеф Клаус
Папярэднік Тэадор Піфль-Перцэвіц
Пераемнік Леапольд Грац
бургамістр Ойратсфельда
1971 — ?
Сцяг віцэ-канцлер Аўстрыі
21 студзеня 1987 — 24 красавіка 1989
Кіраўнік урада Франц Враніцкі
Папярэднік Норберт Штэгер
Пераемнік Іозеф Рыглер
Сцяг міністр абароны Аўстрыі
6 лістапада 1990 — 16 снежня 1990
Кіраўнік урада Франц Враніцкі
Папярэднік Роберт Ліхал
Пераемнік Вернер Фаслабенд
Сцяг Міністр замежных спраў Аўстрыі
21 студзеня 1987 — 4 мая 1995
Кіраўнік урада Франц Враніцкі
Папярэднік Петэр Янкавіч
Пераемнік Вольфганг Шусель

Нараджэнне 10 чэрвеня 1934(1934-06-10)[1][2][…]
Смерць 1 чэрвеня 2017(2017-06-01)[4][2][…] (82 гады)
Месца пахавання
Веравызнанне каталіцтва
Партыя
Адукацыя
Навуковая ступень доктар права[d][5]
Прафесія юрыст
Дзейнасць дыпламат, юрыст, палітык
Месца працы
Узнагароды
Вялікі Крыж I ступені ордэна Пашаны за Заслугі перад Аўстрыйскай Рэспублікай
Кавалер Вялікага Крыжа ордэна За заслугі перад ФРГ
Вялікі крыж ордэна Заслуг Княства Ліхтэнштэйн
Вялікі крыж ордэна За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай
Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Ганаровага легіёна
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Аранскіх-Насау
Вялікі крыж Ордэны Заслуг перад Рэспублікай Польшча
Вялікая стужка ордэна Зоркі Іарданіі
Кавалер ордэна «За дыпламатычныя заслугі» 1 класа
Вялікі крыж ордэна Бернарда О’Хігінса
Вялікі крыж ордэна Вызваліцеля Сан-Марціна
Ордэн Узыходзячага сонца 1 класа
Вялікі крыж ордэна Святога Рыгора Вялікага
Ордэн Зоркі Румыніі II ступені
Гранд-афіцэр ордэна Заслуг
Ордэн «За верную службу»
Ордэн Зоркі Махапутра 2 ступені
Order Stara planina ribbon.png Ribbon of a Grand Order of King Dmitar Zvonimir.png
Commons-logo.svg Алаіз Мок на Вікісховішчы

Алаіс Мок (ням.: Alois Mock; 10 чэрвеня 1934, Ойратсфельд — 1 чэрвеня 2017) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.

Адукацыя і ранняя кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Венскі ўніверсітэт, дзе вывучаў права; пазней працягнуў адукацыю ў Балонні і Бруселі. Спецыялізаваўся па міжнародным праве. Быў членам каталіцкай студэнцкай супольнасці ў Вене. Уступіў у Аўстрыйскую народную партыю, з якой звязана ўся яго палітычная кар'ера.

Палітычная кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

З 1961 — на дзяржаўнай службе. Быў памочнікам федэральнага канцлера Аўстрыі Іозефа Клауса па пытаннях, звязаных з удзелам краіны ў еўрапейскай інтэграцыі. З 1966 — сакратар канцылярыі федэральнага канцлера. У 1969 годзе стаў самым маладым за ўсю гісторыю краіны федэральным міністрам адукацыі, навукі, даследаванняў, мастацтваў і спорту.

Пасля паражэння кансерватараў на ўсеагульных выбарах 1971 года засяродзіўся на парламенцкай працы, стаўшы адным з дзейных членаў апазіцыі. Адначасова быў выбраны бургамістрам роднага горада. У 1979—1987 — старшыня АНП. У 1979 быў выбраны старшынёй ліберальна-кансерватыўнага Еўрапейскага дэмакратычнага саюза.

Міністр замежных спраў[правіць | правіць зыходнік]

Найбольшую вядомасць атрымаў падчас свайго знаходжання на пасадзе міністра замежных спраў Аўстрыі ў 1987—1995 ва ўрадах «вялікай кааліцыі» з сацыялістамі. Падчас яго кіраўніцтва знешняй палітыкай Аўстрыі краіна ўвайшла ў Еўрапейскі саюз. Спрыяў крушэнню «жалезнай заслоны», адкрыўшы мяжу паміж Аўстрыяй і Венгрыяй у чэрвені 1989 года, дзякуючы чаму сотні бежанцаў з ГДР атрымалі магчымасць праз Венгрыю міграваць у Заходнюю Еўропу. У 1987—1989 гадах адначасова займаў ва ўрадзе пасаду віцэ-канцлера.

Зноскі

  1. Alois Mock // Discogs — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Alois Mock // Munzinger-Archiv — 1913. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Alois Mock // Brockhaus Enzyklopädie Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Alois Mock // https://www.geschichtewiki.wien.gv.at/Alois_Mock Праверана 9 кастрычніка 2017.
  5. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118734318 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 2 сакавіка 2015.