Алаіз Мок

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Алаіс Мок
ням.: Alois Mock
Алаіс Мок
сцяг
Міністр адукацыі, мастацтва і спорту Аўстрыі
2 чэрвеня 1969 — 21 красавіка 1970
Прэм’ер-міністр: Іозеф Клаус
Папярэднік: Тэадор Піфль-Перцэвіц
Пераемнік: Леапольд Грац
бургамістр Ойратсфельда
1971 — ?
сцяг
віцэ-канцлер Аўстрыі
21 студзеня 1987 — 24 красавіка 1989
Прэм’ер-міністр: Франц Враніцкі
Папярэднік: Норберт Штэгер
Пераемнік: Іозеф Рыглер
сцяг
міністр абароны Аўстрыі
6 лістапада 1990 — 16 снежня 1990
Прэм’ер-міністр: Франц Враніцкі
Папярэднік: Роберт Ліхал
Пераемнік: Вернер Фаслабенд
сцяг
Міністр замежных спраў Аўстрыі
21 студзеня 1987 — 4 мая 1995
Прэм’ер-міністр: Франц Враніцкі
Папярэднік: Петэр Янкавіч
Пераемнік: Вольфганг Шусель
 
Партыя: Аўстрыйская народная партыя
Адукацыя: Венскі ўніверсітэт
Навуковая ступень: доктар права[d][1]
Прафесія: юрыст
Дзейнасць: дыпламат, юрыст, палітык
Месца працы:
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 10 чэрвеня 1934(1934-06-10)
Ойратсфельд, Аўстрыя
Смерць: 1 чэрвеня 2017(2017-06-01) (82 гады)
 
Узнагароды:
Вялікі Крыж I ступені ордэна Пашаны за Заслугі перад Аўстрыйскай Рэспублікай
Кавалер Вялікага Крыжа ордэна За заслугі перад ФРГ
Вялікі крыж ордэна Заслуг Княства Ліхтэнштэйн
Вялікі крыж ордэна За заслугі перад Італьянскай Рэспублікай
Кавалер Вялікага Крыжа ордэна Ганаровага легіёна
Кавалер Вялікага крыжа ордэна Аранскіх-Насау
Вялікі крыж Ордэны Заслуг перад Рэспублікай Польшча
Вялікая стужка ордэна Зоркі Іарданіі
Кавалер ордэна «За дыпламатычныя заслугі» 1 класа
Вялікі крыж ордэна Бернарда О’Хігінса
Вялікі крыж ордэна Вызваліцеля Сан-Марціна
Ордэн Узыходзячага сонца 1 класа
Вялікі крыж ордэна Святога Рыгора Вялікага
Ордэн Зоркі Румыніі II ступені
Гранд-афіцэр ордэна Заслуг
Ордэн «За верную службу»
Ордэн Зоркі Махапутра 2 ступені
Order Stara planina ribbon.png Ribbon of a Grand Order of King Dmitar Zvonimir.png

Алаіс Мок (ням.: Alois Mock; 10 чэрвеня 1934, Ойратсфельд — 1 чэрвеня 2017) — аўстрыйскі дзяржаўны і палітычны дзеяч.

Адукацыя і ранняя кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Венскі ўніверсітэт, дзе вывучаў права; пазней працягнуў адукацыю ў Балонні і Бруселі. Спецыялізаваўся па міжнародным праве. Быў членам каталіцкай студэнцкай супольнасці ў Вене. Уступіў у Аўстрыйскую народную партыю, з якой звязана ўся яго палітычная кар'ера.

Палітычная кар'ера[правіць | правіць зыходнік]

З 1961 — на дзяржаўнай службе. Быў памочнікам федэральнага канцлера Аўстрыі Іозефа Клауса па пытаннях, звязаных з удзелам краіны ў еўрапейскай інтэграцыі. З 1966 — сакратар канцылярыі федэральнага канцлера. У 1969 годзе стаў самым маладым за ўсю гісторыю краіны федэральным міністрам адукацыі, навукі, даследаванняў, мастацтваў і спорту.

Пасля паражэння кансерватараў на ўсеагульных выбарах 1971 года засяродзіўся на парламенцкай працы, стаўшы адным з дзейных членаў апазіцыі. Адначасова быў выбраны бургамістрам роднага горада. У 1979—1987 — старшыня АНП. У 1979 быў выбраны старшынёй ліберальна-кансерватыўнага Еўрапейскага дэмакратычнага саюза.

Міністр замежных спраў[правіць | правіць зыходнік]

Найбольшую вядомасць атрымаў падчас свайго знаходжання на пасадзе міністра замежных спраў Аўстрыі ў 1987—1995 ва ўрадах «вялікай кааліцыі» з сацыялістамі. Падчас яго кіраўніцтва знешняй палітыкай Аўстрыі краіна ўвайшла ў Еўрапейскі саюз. Спрыяў крушэнню «жалезнай заслоны», адкрыўшы мяжу паміж Аўстрыяй і Венгрыяй у чэрвені 1989 года, дзякуючы чаму сотні бежанцаў з ГДР атрымалі магчымасць праз Венгрыю міграваць у Заходнюю Еўропу. У 1987—1989 гадах адначасова займаў ва ўрадзе пасаду віцэ-канцлера.

Зноскі