Перайсці да зместу

Анатоль Іванавіч Нічкасаў

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
(Пасля перасылкі з Анатоль Нічкасаў)
Анатоль Іванавіч Нічкасаў
Міністр архітэктуры і будаўніцтва Беларусі
29 снежня 2010 — 10 верасня 2013
Прэзідэнт Аляксандр Лукашэнка
Кіраўнік урада Міхаіл Мясніковіч
Папярэднік Аляксандр Селязнёў
Пераемнік Анатоль Чорны
Нараджэнне 19 чэрвеня 1955(1955-06-19) (70 гадоў)
Грамадзянства
Член у
Адукацыя
Навуковае званне
Месца працы
Узнагароды
медаль «За працоўныя заслугі»
Заслужаны будаўнік Беларускай ССР Ганаровы будаўнік Расіі Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь
Падзяка Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь
Заслужаны будаўнік Рэспублікі Беларусь

Анато́ль Іва́навіч Нічка́саў (нар. 19 чэрвеня 1955(1955-06-19), Новасібірск) — беларускі дзяржаўны дзеяч, дыпламат, былы Міністр архітэктуры і будаўніцтва Беларусі (2010—2013).

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 19 чэрвеня 1955 года ў Новасібірску (РСФСР).

У 1978 годзе скончыў Новасібірскі інжынерна-будаўнічы інстытут. Працоўную дзейнасць пачаў у 1972 годзе чарцёжнікам-канструктарам інстытута «Сібакадэмпраект». З 1978 года працаваў архітэктарам у Новасібірскім аддзяленні інстытута «УНДПІЭТ[ru]»[1].

У 1981 годзе па запрашэнні Бабруйскага гарвыканкама працаваў старэйшым архітэктарам у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект». У 1983 годзе быў прызначаны на пасаду намесніка галоўнага архітэктара г. Бабруйска, адначасова з’яўляўся галоўным ландшафтным архітэктарам Бабруйскага гарвыканкама. У 1986 годзе быў прызначаны начальнікам архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Бабруйскага гарвыканкама — галоўным архітэктарам г. Бабруйска[1].

У 1990—1992 гадах працаваў начальнікам аддзела горадабудаўніцтва — намеснікам начальніка Галоўархітэктуры Дзяржбуда Беларусі. У 1992—1994 гадах — дырэктар інстытута «Мінскграмадзянпраект», займаўся пытаннямі структурнай перабудовы і функцыянавання інстытута ў новых гаспадарча-эканамічных умовах. З чэрвеня па верасень 1994 года з’яўляўся старшынёй Камітэта архітэктуры Мінгарвыканкама і галоўным архітэктарам г. Мінска[1].

У верасні 1994 года прызначаны намеснікам Міністра архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь. З 29 снежня 2010 года[2] па 10 верасня 2013 года — Міністр архітэктуры і будаўніцтва Рэспублікі Беларусь[1].

З верасня 2013 года[3] па 25 чэрвеня 2020 года[4] працаваў Надзвычайным і Паўнамоцным Паслом Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Казахстан.

У цяперашні час з’яўляецца старшынёй Рэспубліканскага саюза будаўнікоў[5][6].

Валодае англійскай мовай.

Дзейнасць

[правіць | правіць зыходнік]

З’яўляўся старшынёй камісіі па горадабудаўніцтве Міжурадавага савета па супрацоўніцтве ў будаўнічай дзейнасці краін СНД. Член Беларускага саюза архітэктараў з 1985 года. Акадэмік Расійскай акадэміі архітэктуры і будаўнічых навук[1].

Узначальваў распрацоўку законаў Рэспублікі Беларусь «Аб асновах архітэктурнай і горадабудаўнічай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь», «Аб архітэктурнай, горадабудаўнічай і будаўнічай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь»[1].

Аўтавакзал у Бабруйску

З’яўляўся кіраўніком аўтарскіх калектываў і прымаў непасрэдны ўдзел у праектаванні і будаўніцтве наступных буйных архітэктурных аб’ектаў: жылога гарадка Рось Гродзенскай вобласці для ваеннаслужачых, пераселеных з Германіі; жылога раёна «Алімпійскі» па вул. Вясёлкавай у г. Мінску; летняга амфітэатра культурнага цэнтра «Славянскі базар» у г. Віцебску; шматфункцыянальна культурна-спартыўнага комплексу «Мінск-Арэна»; комплексу будынкаў штаб-кватэры Нацыянальнага Алімпійскага камітэта; жылых раёнаў «Гуасімаль» і «Лібертадор» у г. Маракай у Венесуэле[1].

Пад яго непасрэдным кіраўніцтвам у 2011—2013 гадах завершана рэалізацыя інвестыцыйных праектаў па будаўніцтве тэхналагічных ліній па вытворчасці цэменту ў ААТ «Беларускі цэментавы завод», ААТ «Краснасельскбудматэрыялы», ААТ «Крычаўцэментнашыфер», мадэрнізацыя дзеючай лініі флоат-шкла ў ААТ «Гомельшкло», 5-й тэхналагічнай лініі на РУП «Граніт», распачата будаўніцтва Сітніцкага горна-ўзбагачальнага камбіната[1].

Пражывае ў Мінску па вул. Грыбаедава, 10[1].

Сям’я

[правіць | правіць зыходнік]

Жанаты, мае траіх дзяцей.

Узнагароды і ганаровыя званні

[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. ↑ а б в г д е ё ж з і к Ничкасов Анатолий Иванович // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)
  2. ↑ Указ Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь № 704 ад 29 снежня 2010 "Аб прызначэнні членаў Урада Рэспублікі Беларусь" (руск.).
  3. ↑ А.Нічкасаў назначаны паслом Беларусі ў Казахстане.
  4. ↑ Указ Президента Республики Беларусь от 25 июня 2020 года № 238 «Об А. И. Ничкасове»
  5. ↑ Отчетно-выборное Собрание Союза «КПП(Н)»
  6. ↑ Республиканский Союз Строителей подвел итоги года(недаступная спасылка). Архівавана з першакрыніцы 11 лютага 2025. Праверана 11 лютага 2025.

Літаратура

[правіць | правіць зыходнік]
  • Ничкасов Анатолий Иванович // Кто есть Кто в Республике Беларусь. Архитекторы Беларуси. / Редакционный совет: И. В. Чекалов (пред.) и др. — Минск: Энциклопедикс, 2014. — 140 с. — ISBN 978-985-7090-29-7. (руск.)

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Анатоль_Іванавіч_Нічкасаў&oldid=5040857"