Геліяцэнтрычная арбіта

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
Геліяцэнтрычная арбіта

Геліяцэнтрычная арбіта — эліптычная траекторыя руху нябеснага цела вакол Сонца. Адзін з двух фокусаў эліпса, па якім рухаецца нябеснае цела, супадае з цэнтрам Сонца.

Пры руху нябеснага цела пад дзеяннем сілы прыцягнення зоркі яго поўная энергія E і момант імпульсу L адносна гэтай зоркі захоўваюцца:

E = \frac {mv^2}{2}-G_N \frac{Mm}{r} = const

дзе vхуткасць цела, rрадыус-вектар, праведзены з цэнтра зоркі да цела, Mмаса зоркі, m — маса нябеснага цела. У палярнай сістэме каардынат гэтыя ўраўненні маюць выгляд:

E = \frac {m}{2} \dot r^2 + \frac {m}{2}r^2\varphi^2 - G_N \frac {Mm}{r},

L=mr^2\dot \varphi

дзе выкарыстаныя наступныя прадстаўлення для хуткасці і моманту імпульсу:

v=v_r+v_\varphi=\dot re_r + r\dot \varphi e_\varphi
L=m(r\times v_r)+m(r\times v_\varphi)=mr^2\dot\varphi e_z

e_r, e_\varphi, e_z — адзінкавыя орты.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]