Мікалай Іванавіч Дзямідаў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Мікалай Іванавіч Дзямідаў
 
Адукацыя:
Дзейнасць: публіцыст
Нараджэнне: 10 снежня 1888(1888-12-10)
Смерць: 23 мая 1967(1967-05-23) (78 гадоў)
Пахаванне:

Мікалай Іванавіч Дзямідаў (10 снежня 1888, Беласточчына ? — 23 чэрвеня 1967, Чыкага, ЗША) — беларускі ваенны, палітычны, грамадскі дзеяч, публіцыст, настаўнік.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пляменнік, сын сястры, К. Каліноўскага. У 1905 годзе скончыў Свіслацкую настаўніцкую семінарыю, у 1910 г. Беластоцкае рэальнае сярэдняе вучылішча. У 1907 годзе працаваў у канцылярыі Прывісленскіх чыгунак, адначасова вольны слухач Варшаўскага ўніверсітэта. З 1914 г. на вайсковай службе ў царскай арміі. У 1917 г. скончыў Паўлаўскае ваеннае вучылішча ў Петраградзе.

У 1918 годзе займаўся ў Вільні арганізацыяй беларускіх ваенных частак для барацьбы з Чырвонай Арміяй. У 1918—1919 гг. камендант Гродна, прадстаўляў у камендатуры Раду БНР. Арыштаваны польскімі ўладамі ў чэрвені 1919 г. Летам 1920 г. уступіў у армію С. Булак-Балаховіча, арганізаваў асобны беларускі батальён, які ўдзельнічаў у паходзе 1920 г. З 1921 г. у Польшчы.

З 1923 г. у Латвіі. З 1924 г. ў Рызе. Арганізаваў таварыствы «Беларуская хата» і «Рунь»; працаваў у беларускіх грамадскіх арганізацыях. Рэдагаваў часопіс «Школа і жыццё» (1930). У 1940 годзе Мікалай Дзямідаў арыштаваны і этапіраваны на Лубянку. Неўзабаве вызвалены. У 1941 г. кіраваў Беларускім нацыянальным камітэтам у Дзвінску, потым увайшоў у склад Беларускага нацыянальнага камітэта ў Рызе. У 1942 г. пераехаў у Беларусь, працаваў інспектарам Генеральнага камісарыята, потым рэферэнтам па школьных справах. У 1943 г. акруговы школьны інспектар[1], удзельнічаў у фарміраванні батальёна Беларускай краёвай абароны ў Лідзе. У 1944 г. вярнуўся ў Рыгу. З канца 1944 г. у Берліне пры БЦР. У 1948 г. адзін з ініцыятараў склікання сабора Беларускай аўтакефальнай праваслаўнай царквы ў Канстанцы (Заходняя Германія). З 1950 г. у ЗША. Адстойваў пункт гледжання аб прыярытэце ў нацыянальным руху інтэлігенцыі, у прыватнасці настаўніцтва.

Зноскі

  1. «Пагоня». 1998, снеж.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]