Рафал Слізень

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Рафал Слізень
Рафал Слізень (1803—1881).jpg
 
Дзейнасць: скульптар, медальер, архітэктар
Нараджэнне: 27 чэрвеня 1803(1803-06-27)
Смерць: 20 мая 1881(1881-05-20) (77 гадоў)

Рафал Ратша Слізень (27 чэрвеня 1804, м. Бартнікі Навагрудскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Баранавіцкі раён — 20 мая 1881) — беларускі скульптар, жывапісец, медальер, архітэктар.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў шляхецкай сям'і Яна і Анелі Слізняў[1]. Пачатковую адукацыю атрымаў у базыльянскай школе ў мястэчку Вольна (Навагрудскі павет), потым у езуіцкай школе ў Полацку. У 1820 паступіў на факультэт права Віленскага ўніверсітэта, адначасова наведваў Віленскую мастацкую школу, вучыўся ў Я. Рустэма і К. Ельскага. Пасля сканчэння ўніверсітэта ў 18261829 гадах працаваў у Міністэрстве замежных спраў у Пецярбургу. Пасля 1830 вярнуўся на радзіму, ў свой маёнтак Вольна, дзе сабраў багатую мастацкую калекцыю[1][2].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

У Вольне дзе стварыў некалькі дзесяткаў жывапісных і скульптурных партрэтаў сваіх родных, знаёмых, суседзяў, якія вызначаюцца тонкасцю і глыбінёй індывідуальных характарыстык (партрэты Марылі, Францішкі і Міхаіла Верашчакаў). Выканаў 57 медальёнаў, у т.л. сваіх бацькоў Яна і Анелі Слізняў, прысвечаныя іх залатому вяселлю, а таксама Уладзіслава, Люцыяна, Браніслава Слізняў, барэльефы і медальёны Т. Зана, Я. Чачота, А. Э. Адынца, А. Міцкевіча, М. Ромера, К. і Я. Тышкевічаў, А. Храптовіча, Г. Ржавускага і інш., у пластычнай трактоўцы якіх адчуваецца смелае выкарыстанне традыцый класіцызму і рамантызму[1]. Стварыў бюсты А. Міцкевіча, Я. Астроўскага і М. Антакольскага[2].

Паводле яго праектаў пабудавана некалькі палацаў і гаспадарчых пабудоў[1].

Сям'я[правіць | правіць зыходнік]

Рафал быў у шлюбе з Камілай з багатага роду Тышкевічаў, яны мелі чатырох сыноў і двух дачок. Маёнтак Вольна перайшоў па спадчыне малодшаму сыну Генрыху, які ажаніўся з Нінай Маўросавай, дачкой асабістага ад'ютанта генерала Мураўёва, гарачай прыхільніцай і патрыёткай нацыянальнага адраджэння[3].

Зноскі

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 15: Следавікі — Трыо / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 2002. — 552 с.: іл. ISBN 985-11-0251-2 (т. 15), ISBN 985-11-0035-8.
  2. 2,0 2,1 Энцыклапедыя гісторыі Беларусі, Т. 6. Кн. 1: Пузелі — Усая / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. ISBN 985-11-0214-8., с. 334.
  3. Шаблон:Крыніцы/Несцярчук. Замкi, палацы, паркi Берасцейшчыны

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Энцыклапедыя гісторыі Беларусі, Т. 6. Кн. 1: Пузелі — Усая / Беларус. Энцыкл.; Рэдкал.: Г. П. Пашкоў (галоўны рэд.) і інш.; Маст. Э. Э. Жакевіч. — Мн.: БелЭн, 2001. — 591 с.: іл. ISBN 985-11-0214-8., с. 334.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]