Горад Даўгаўпілс

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Горад
Даўгаўпілс
лат.: Daugavpils
Сцяг Герб
Сцяг
Герб
Daugavpilts Lutherian and Catholic churches LV.jpg

Каардынаты: 55°53′00.24″ пн. ш. 26°32′00.24″ у. д. / 55.8834, 26.5334 (G) (O) (Я)55°53′00.24″ пн. ш. 26°32′00.24″ у. д. / 55.8834, 26.5334 (G) (O) (Я)

Краіна
Унутранае дзяленне
25 раёнаў
Старшыня гарадской думы
Жанна Кулакова
Ранейшыя назвы
да 1656 — Дынабург
да 1667 — Барысаглебск
да 1893 — Дынабург
да 1920 — Дзвінск
Горад з
Плошча
72,48 км²
Вышыня НУМ
105 м
Насельніцтва (2005)
110 400 чалавек
Нацыянальны склад
рус. 53,3%, лат. 17,8%, пал. 14,7%,
бел. 8,1%, укр. 2,2%,
літ. 1,0%, інш. 2,9%
Часавы пояс
Тэлефонны код
+371 654
Паштовыя індэксы
LV-540(1-22); LV-5465
Афіцыйны сайт
http://www.daugavpils.lv
(лат.)  (руск.)  (англ.) 

Даўгаўпілс (Латвія)
Даўгаўпілс
Даўгаўпілс

Да́ўгаўпілс, Дзвінск, Дынабург, (лат.: Daugavpils) — горад у Латвіі, на рацэ Даўгава (Заходняя Дзвіна), ля мяжы з Літвой (25 км) і Беларуссю (33 км); другі паводле люднасці горад Латвіі (пасля сталіцы — Рыгі).

Горад знаходзіцца на ўсходзе Латвіі ў гістарычнай вобласці Латгаліі. Насельніцтва шматнацыянальнае: рускія (больш за 50 %), латышы, палякі, беларусы і інш.

Заснаваны ў 1275 годзе як крыжацкі замак. У 1582 годзе атрымаў Магдэбургскае права.

Места на старых фатаздымках[правіць | правіць зыходнік]

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Змяненне колькасці насельніцтва горада

Рэгіён вакол Дзвінску мае найменшую ў Латвіі долю этнічнага латышскага насельніцтва. Рускамоўныя (у асноўным беларусы і рускія) складаюць да 70—80 % насельніцтва края.

  • 1799 — 1603 чал., у тым ліку 1262 ваенных расійскага гарнізону, 15 духоўнага стану.[1]
  • 1880 — 52 173 чал. (28 985 мужчын і 23 188 жанчын), з іх паводле стану — купцоў 553, мяшчан 34 723, ваенных 9679, жонак і дачок ваенных 1952, замежны падданых 748, ганаровых грамадзян 209, сялян 323, асабоўцаў 856, шляхты 631, праваслаўнага духавенства 19, каталіцкіх ксяндзоў 3, пратэстанцкіх святароў 1, святароў-стараабрадцаў 2, юдаісцкіх рабінаў 16, іншых 439; паводле вызнання — 10 799 праваслаўных, 10 320 каталікоў, 6245 пратэстантаў, 1135 стараабрадцаў, сектантаў 4500, юдаістаў 19 163, караімаў 7, магаметан 4.[2]
  • 1892 — 73 177 чал., у тым ліку 10 511 праваслаўных, 24 580 каталікоў, 5447 пратэстантаў, 3385 стараабрадцаў, 29 191 юдаістаў.[3]
  • 1913 — 112 848 чал.[4]
  • 2006 — 108 260 чал., з іх паводле нацыянальнасці: рускія — 53,96 % (58 414), латышы — 17,3 % (18 725), палякі — 14,9 % (16 126), беларусы — 8,22 % (8897), украінцы — 2,23 % (2417), літоўцы — 0,96 % (1041), яўрэі — 0,45 % (492), эстонцы — 0,03 % (30), іншыя — 1,96 % (2118).

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

ПА «Хімвалакно»; заводы: «Электраінструмент», прывадных ланцугоў і інш.; лёгкая, харчовая прамысловасць, мэблевы камбінат; вытворчасць будаўнічых матэрыялаў.

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Месты-сябры[правіць | правіць зыходнік]

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Шаблон:Населеныя пункты на Заходняй Дзвіне