Драгічынскі раён

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Драгічынскі раён
Герб
Coat of Arms of Drahičyn, Belarus.png
Краіна Беларусь
Уваходзіць у Брэсцкая вобласць
Адміністрацыйны цэнтр Драгічын
Афіцыйныя мовы Родная мова: беларуская 82,06 %, руская 15,99 %
Размаўляюць дома: беларуская 55,06 %, руская 43,22 %[1]
Насельніцтва (2009)
42 948 чал.[1] (9-е месца)
Шчыльнасць 23,15 чал./км²
Нацыянальны склад беларусы — 95,12 %,
рускія — 2,13 %,
украінцы — 2,07 %,
іншыя — 0,68 %[1]
Плошча 1 855,06[2] км² (8-е месца)
Драгічынскі раён на карце
Часавы пояс UTC+2
Афіцыйны сайт

Драгічынскі раёнраён у складзе Брэсцкай вобласці. Мяжуе з Кобрынскім, Бярозаўскім і Іванаўскім раёнамі Брэсцкай вобласці.

Адміністрацыйны падзел[правіць | правіць зыходнік]

Драгічынскі раён адміністрацыйна падзелены на 14 сельскіх саветаў і 1 пасялковы савет: Асавецкі, Бездзежскі, Брашэвіцкі, Вулькаўскі, Галоўчыцкі, Гутаўскі, Дзеткавіцкі, Драгічынскі, Закозельскі, Імянінскі, Немяржанскі, Папінскі, Радастаўскі, Хомскі сельскія саветы і Антопальскі пасялковы савет.

Прырода[правіць | правіць зыходнік]

Драгічынскі раён знаходзіцца ў межах буйной тэктанічнай структуры Усходне-Еўрапейскай платформы — Рускай пліты. У геалагічных адносінах Драгічынскі раён размешчаны на заходней ускраіне Палескай седлавіны і паўднёва-усходняй частцы Падляска-Брэсцкай упадзіны. Крышталічны фундамент залягае на глыбіні 950 — 1 600 м ніжэй узроўню мора. Зверху фундамент перакрыты асадкавымі пародамі верхняга пратэразоя, палеазоя і кайназоя. Магутнасць неагенавых адкладанняў дасягае 40 — 60 метраў.

Развіццё рэльефу ў мезазойскую эру характарызавалася павольнямі падняццямі і апусканнямі. Мелавыя, мергелістыя, алеўрыта-гліністыя, крэміняземістыя, пясчаныя адклады гэтага часу сустракаюцца на тэрыторыі раёна. Такія адкладанні можна назіраць каля вёскі Бездзеж. Тут Знойдзены рэшткі старажытных акамянелых жывёл і раслін.

У рэльефе раёна адносна роўныя мясціны. Максімальная вышыня 178 м на поўначы раёна характэрна для краявога ледавіковага ўтварэння Загароддзе. Пераважаючая адносная вышыня 10-15 м. Максімальныя вышыні групуюцца па напрамку весак Крамно-Мікіцк-Дастоева-Аснежыцы і весак Драбаты-Вярхусце-Бярозавічы (некалькі названых весак Іванаўскага раена). На поўначы Загароддзе абмежавана р. Ясельдай. Участак слабахвалісты, паўсюдна интэнсіўна забалочаны. На астатняй тэррыторыі распасціраецца водна-ледниковая раўніна, паверхня якой плоская. Поўдзень раена забалочаны.

Радовішчы торфу распаўсюджаны на поўначы раёна, каля вёскі Какорыца. Таксама ёсць невялікія радовішчы будаўнічых матэрыялаў — гліны, мелу, будаўнічых пяскоў. Гліна служыць сыравінай для вытворчасці цэглы. Будаўнічыя пяскі выкарыстоўваюць у дарожным будаўніцтве. Мелавыя адкладанні залягаюць на поўдні вескі Бездзеж.

Клімат Драгічынскага раёна ўмерана кантынентальны, з дамінаваннем уплыву марскіх паветраных мас, з даволі прыцяглым летам (150 дзен) і кароткай зімою (90-105 дзен). Цыклоны ў зімовы час прыносяць цёплае паветра, а летам — пахаладанні і даждлівае надвор'е. Чаргаванне паветраных мас рознага паходжання ў халодную палову года стварае настойлівае надвор'е. Сярэдняя рознасць тэмператур паветра самага цеплага і самага халоднага месяцаў складае 23 °C. Сярэдня гадавая тэмпература паветра 7,4 °C. Сярэднягадавая сумарная радыяцыя складае 87,6 ккал/см². Самы халодны месяц-студзень (-4,4 °C), самы цеплы — ліпень (18,8 °C). Сярэдняя гадавая адносная вільготнасць паветра 78 % у халодную частку года яна набліжаецца да 90 %, а ў цеплы перыяд да 60 %. Агульная працягласць светлай часткі сутак складае за год 4457 гадзін, фактычна сонца свеціць 1880 гадзін (астатні час яно закрыта воблакамі). Раён адносіцца да тэрыторый з дастатковым увільгатненнем. За год выпадае 548 мм ападкаў.

Раўнінны рэльеф і ўмова ўвільгатнення вызначаюць рачную сетку нашага раёна. Тэрыторыя раёна па гідралагічнаму рэжыму адносіцца да басейна Дняпра. На яго тэраторыі знаходзяцца рэкі Ясельда, Няслуха і Плеса. Цячэнне рэк павольнае, яны маюць невялікія ўхілы. Рэкі маюць змешанае жыўленне з перавагай снегавога. Рэкі маюць вялікае значэнне як водапрыемнікі пры асушэнні балот. На тэрыторыі раёна знаходзіцца Дняпроўска-Бугскі канал.

На поўдні і паўдневым захадзе раена пераважаюць тарфяна-балотныя нізінныя глебы. У цэнтральнай частцы глебы больш разнастайныя з перавагай дзярноваглееватых супясчаных на рыхлых водна-ледніковых супесях, падсцілаемых пяскамі, тарфяна-балотныя нізінныя, дзярнова-падзолістыя часова залішне ўвільгатненыя пясчаныя глебы на водна-ледніковых пясках. На поўначы і паўночным усходзе: тарфяна-балотныя нізінныя глебы, дзярнова-падзолістыя глееватыя супясчаныя на рыхлых водна-ледніковых супесях, падсцілаемых пяскамі, дзярнова-падзолістыя часова залішне ўвільготненыя супясчаныя на рыхлых водна-ледніковых супесях. На паўночным захадзе: дзярнова-падзолістыя глееватыя пясчаныя на водна-ледніковых пясках, пераходзячых у рыхлыя пяскі, дзярнова-падзолістыя пясчаныя на водна-ледніковых пясках, тарфяна-балотныя нізінныя.

Асноўнымі тыпамі раслінага покрыва ў межах раена з'яўляюцца: лясы, лугі, балоты. Лясістасць складае 26 %.

Экалогія[правіць | правіць зыходнік]

Адзін з чатырох раёнаў Брэсцкай вобласці, якія найбольш пацярпелі ад аварыі на Чарнобыльскай АЭС у 1986 г.[3]

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

1971 — 64,4 тыс.
1989 — 53,4 тыс.
1995 — 52,9 тыс.
2008 — 45,9 тыс.

Вядомыя асобы[правіць | правіць зыходнік]

У Сеціве[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі