Ёзас фон Хеерынг

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Ёзас фон Хеерынг
ням.: Josias von Heeringen
Josias von Heeringen c1914.jpg
Генерал Ёзас фон Хеерынг у 1914 годзе
 
Дзейнасць: палітык, афіцэр
Нараджэнне: 9 сакавіка 1850(1850-03-09)
Касель, Прусія
Смерць: 9 кастрычніка 1926(1926-10-09) (76 гадоў)
Берлін-Шарлотэнбург
Пахаванне:
 
Ваенная служба
Гады службы: 18671918
Прыналежнасць: Flag of the German Empire.svg Германская імперыя
Род войскаў: Cross-Pattee-Heraldry.svgПяхота
Званне:
Генерал-палкоўнік
Генерал-палкоўнік
Камандаваў: 22-я пяхотная дывізія
II корпус
7-я армія
Бітвы: Першая сусветная вайна
 
Узнагароды:
Ордэн «Pour le Mérite»

Ё́зас фон Хе́ерынг (ням.: Josias von Heeringen; 9 сакавіка 1850, Касель9 кастрычніка 1926, Берлін-Шарлотэнбург) — германскі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Касселе ў Электараце Гесэн. Пасля працяглай ваеннай кар'еры ён стаў маёрам Ваеннага міністэрства Прусіі. З 1892 па 1895 год ён быў кіраўніком аддзела ў Генеральным штабе. У 1898 годзе ён быў узведзены ў званне генерал-маёра і быў прызначаны кіраўніком аддзела арміі ў Ваенным міністэрстве.

У 1901 годзе яму было прысвоена званне генерал-лейтэнант, а ў 1903 годзе быў прызначаны начальнікам 22-й дывізіі.[1] У 1906 годзе ён быў узведзены ў генералы пяхоты, а таксама прызначан камандуючым II армейскага корпуса, штаб-кватэра якога знаходзілася ў Штэціне. З 1909 па 1913 ён быў Прускім ваенным міністрам, а затым стаў генеральным інспектарам II-й армейскай інспекцыі са штаб-кватэрай у Берліне.

Першая сусветная вайна[правіць | правіць зыходнік]

З пачаткам Першай сусветнай вайны ён быў прызначаны камандуючым 7-й арміі, утворанай на базе падначаленай яму інспекцыі, якая паслужыла прынадай для французскага наступлення ў Германію — ён паспяхова абараніў Эльзас-Латарынгію падчас Бітвы пры Мюльгаўзене, за якую ён быў узнагароджаны ордэнам Pour le Mérite (28 жніўня 1915 года), а 28 жніўня 1916 года ён атрымаў дубовыя галіны да яго.[2] Ён камандаваў 7-й арміяй да 1916 года, калі ён быў прызначаны камандуючым прыбярэжнай абароны, дзе ў званні генерал-палкоўніка і сустрэў канец вайны.

У перыяд з 1918 па 1926 год ён быў прэзідэнтам ветэранскай арганізацыі. З верасня 1914 года — ганаровы грамадзянін Каселя.

Ён памёр 9 кастрычніка 1926 года ў Берлін-Шарлотэнбургу.

Зноскі

  1. Пруская Машына. Праверана 27 кастрычніка 2012.
  2. Pour le Mérite. Праверана 27 кастрычніка 2012.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]