Васіль Іванавіч Казлоў

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Васіль Іванавіч Казлоў
Васіль Іванавіч Казлоў
сцяг
2-і Старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР
17 сакавіка 1948 — 2 снежня 1967
Папярэднік Нічыпар Якаўлевіч Наталевіч
Пераемнік Сяргей Восіпавіч Прытыцкі
 
Партыя ВКП(б)-КПСС з 1927 года
Дзейнасць палітык
Член у
Нараджэнне 18 лютага 1903(1903-02-18)
вёска Заграддзе,
цяпер Жлобінскі раён Гомельскай вобласці
Смерць 2 снежня 1967(1967-12-02) (64 гады)
Мінск,
Беларуская ССР, СССР
Пахаванне Усходнія могілкі
 
Ваенная служба
Гады службы 19251927
19411944
Прыналежнасць Сцяг СССР СССР
Званне
Камандаваў камандзір Мінскага партызанскага злучэння
Бітвы Вялікая Айчынная вайна
 
Узнагароды
Медаль «Залатая Зорка»
Ордэн Леніна  — 1942 Ордэн Леніна Ордэн Леніна
Ордэн Леніна Ордэн Леніна Ордэн Чырвонага Сцяга
Ордэн Працоўнага Чырвонага Сцяга  — 1953 Ордэн Айчыннай вайны I ступені Ордэн Айчыннай вайны I ступені
Медалі

Васі́ль Іва́навіч Казло́ў (18 лютага 1903, вёска Заграддзе, цяпер Жлобінскі раён, Гомельская вобласць — 2 снежня 1967, Мінск), савецкі і беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, Герой Савецкага Саюза (1.9.1942), генерал-маёр (1943).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў сялянскай сям'і. Член КПСС з 1927. У 19291933 вучыўся ў Камуністычным універсітэце імя Леніна ў Мінску.

З 1940 намеснік старшыні СНК БССР.

Напачатку Вялікай Айчыннай вайны 19411945 быў пакінуты ў тыле ворага ўпаўнаважаным ЦК КПБ па арганізацыі партызанскага руху. З красавіка 1941 2-гі, з ліпеня 1941 1-ы сакратар Мінскага падпольнага абкама КПБ і камандзір Мінскага партызанскага злучэння, адначасова з ліпеня 1944 1-й сакратар Мінскага гаркама КПБ.

Магіла Васіля Казлова на Усходніх могілках

З 1947 старшыня Вярхоўнага Савета БССР. З студзеня 1948 старшыня Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР і намеснік старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР. Член ЦК КПСС з 1966, кандыдат з 1956. Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2—7-га скліканняў. З 1949 член Бюро ЦК КП Беларусі.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

  • Узнагароджаны пяццю ордэнамі Леніна, ордэнамі Чырвонага Сцяга і Працоўнага Чырвонага Сцяга, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1 ступені і медалямі.

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

  • У гонар Васіля Казлова названа вуліца ў Мінску.

Творы[правіць | правіць зыходнік]

  • Козлов В. И. Верен до конца [Текст] / В. И. Козлов. — 2-е изд. — М.: Политиздат, 1973. — 416 с. — (О жизни и о себе).

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • БСЭ, третье издание 1969—1978, в 30 томах, т.12

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Васіль Іванавіч Казлоў на сайце «Героі краіны»