Віктар Аляксандравіч Грамыка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Віктар Аляксандравіч Грамыка
Фатаграфія
Віктар Грамыка «Аўтапартрэт у сінім світары» 1966
Імя пры нараджэнні: Віктар Аляксандравіч Грамыка
Дата нараджэння: 1 студзеня 1923(1923-01-01)
Месца нараджэння:
Дата смерці: 10 ліпеня 2019(2019-07-10)[1] (96 гадоў)
Месца пахавання:
Грамадзянства:
Род дзейнасці: мастак
Месца працы:
Жанр: пейзаж, партрэт і тэматычная карціна[d]
Вучоба:
Партыя
Член у
Узнагароды:

Ві́ктар Алякса́ндравіч Грамы́ка (1 студзеня 1923, Сенькава, Магілёўскі раён — 10 ліпеня 2019[2]) — беларускі жывапісец, педагог. Ганаровы член Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (2000), прафесар (1981). Народны мастак БССР (1991). Заслужаны дзеяч мастацтваў БССР (1970). Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

У 1948—1951 вучыўся ў Мінскім мастацкім вучылішчы. У 1953 паступіў у Беларускі тэатральна-мастацкі інстытут, які скончыў у 1958. Вучыўся ў Івана Ахрэмчыка і Віталя Цвіркі. У 19591997 выкладаў у Беларускай акадэміі мастацтваў.

Член Саюза мастакоў БССР ад 1959, старшыня праўлення ў 19621972 і ў 19771982.

Удзельнік мастацкіх выставак ад 1947. Персанальныя выстаўкі адбыліся ў (1975), студзені 2013, снежні 2017 — лютым 2018[3].

Член КПСС з 1964.

Памёр 10 ліпеня 2019 года. Развітанне адбылося 11 ліпеня ў будынку Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі. Пахаваны на Усходніх могілках Мінска[4].

Творчасць[правіць | правіць зыходнік]

Працаваў ў станковым жывапісе ў жанрах карціны, пейзажа, партрэта. У яго творчасці шырока адлюстравана тэма Вялікай Айчыннай вайны. Асноўныя працы: палотны «Салдаты» (1967), «1941 год. Над Прыпяццю» (1970), «Жанчынам Вялікай Айчыннай прысвячаецца» (1972), «Песня аб маім атрадзе» (1978), «Яблыкі ўраджаю 1941 года» (1987); партрэты Янкі Брыля (1968), камісара А. Ф. Юр’ева (1982), Васіля Быкава (1984); краявіды «Льны беларускія» (1970), «Ліпень пахне травой» (1990), «Над старымі акопамі — цішыня» (1995) і інш. Яго творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Беларусі, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, Магілёўскім абласным мастацкім музеі імя П. Масленікава, Траццякоўскай галерэі ў Маскве.

Аўтар успамінаў пра ўдзел у партызанскім руху падчас Другой сусветнай вайны на тэрыторыі Беларусі (1941—1944)[5].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Дзяржаўныя узнагароды СССР: ордэн «Айчыннай вайны» I ступені, ордэн «Чырвонай Зоркі», ордэн «Знак Пашаны», медалі, Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР і Вярхоўнага Савета РСФСР.

У Рэспубліцы Беларусь узнагароджаны медалем Францыска Скарыны (1996).

Памяць[правіць | правіць зыходнік]

  • Дакументальны фільм аб жыцці і творчасці мастака «Палітра Віктара Грамыка»(руск.)  (2015).

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т. 5: Гальцы — Дагон / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш. — Мн.: БелЭн, 1997. С. 403
  • Беларускі саюз мастакоў: Энцыклапедычны даведнік / аўтар-складальнік Б. А. Крэпак і інш.. — Мн.: ВТАА «Кавалер Паблішерс», 1998. — С. 132. — 664 с. — 3 000 экз. — ISBN 985-6427-09-6.
  • Бойка У. А. Віктар Аляксандравіч Грамыка. Мн.: Беларусь, 1979. — 47с.
  • Сурскі А. А. Віктар Аляксандравіч Грамыка: Чырвоныя глебы Полаччыны. М.:Советский художник(руск.) бел., 1978. — 28 с.
  • Фатыхава Г. Талент ад роднай зямлі // Мастацтва. 2003. № 2.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]