Маруна багнавая

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Маруна багнавая
Galium uliginosum Oulu, Finland 14.06.2013.jpg
Навуковая класіфікацыя
Міжнародная навуковая назва

Galium uliginosum L., 1753

Ахоўны статус
Wikispecies-logo.svg
Сістэматыка
на Віківідах
Commons-logo.svg
Выявы
на Вікісховішчы
ITIS  502719
NCBI  715724
EOL  1110651
IPNI  750789-1
TPL  kew-87787

Маруна багнавая, Гольнік[3][4] (Galium uliginosum) — від травяністых раслін сямейства Марэнавыя (Rubiaceae), распаўсюджаны ў Еўразіі. Этымалогія: лац.: uliginosum — «багнавы»[5]

Апісанне[правіць | правіць зыходнік]

Шматгадовыя травяністыя расліны вышынёй 5-30(60) см, далікатныя, з тонкімі карэнішчамі. Ствалы 4-кутыя, грубыя. Лісце размешчана ў мутоўках, звычайна па 6. Пласціны ад вузка-эліптычных да зваротналанцэтных, 3-16 × 1-3 мм, глянцавыя, са шчаціністымі вяршынямі, шурпатыя, ніжнія паверхні апушаныя ўздоўж цэнтральнай жылкі, края цэлыя са шчаціністымі валасінкамі. Суквецці — даволі шматкветкавыя парасонікі ў верхніх пазухах. Кветаножкі 1-5 мм. Кветкі: вяночкі формы кола з бела-зялёным адценнем 1.5-3 мм шырынёй, 4-лопасцевыя; чашачкі адсутнічаюць; тычынак 4, пылавікі жоўтыя. Плады 2-дольныя, дробназярністыя, голыя, карычневыя. Цвіценне і плоданашэнне — май-жнівень.

Распаўсюджанне[правіць | правіць зыходнік]

Азія (Кітай, Манголія, Расія, Арменія, Грузія, Турцыя); Еўропа (Аўстрыя, Ліхтэнштэйн, Бельгія, Люксембург, Вялікабрытанія, Балгарыя, Беларусь, Чэхія, Харватыя, Данія, Эстонія, Фінляндыя, Францыя, Германія, Ірландыя, Швейцарыя, Нідэрланды, Іспанія, Венгрыя, Ісландыя, Італія, Латвія, Літва, Нарвегія, Польшча, Румынія, Славакія, Славенія, Сербія (у тым ліку Косава і Ваяводзіна), Швецыя, Украіна). Засяляе гідратэхнічныя лугі, балоты, гразь вясной, канавы, часам сухія лугі на схілах пагоркаў, абочыны і газоны.

Ва Украіне расце на балотах, у забалочаных лясах і на лугах у Карпатах, лесастэпе і на поўначы стэпу[4].

Галерэя[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Ужываецца таксама назва Пакрытанасенныя.
  2. Пра ўмоўнасць аднясення апісанай у гэтым артыкуле групы раслін да класа двухдольных гл. артыкул «Двухдольныя».
  3. Киселевский А. И. Латино-русско-белорусский ботанический словарь.. — Минск: «Наука и техника», 1967. — С. 8. — 160 с. — 2 350 экз.
  4. 4,0 4,1 Доброчаева Д. Н., Котов М. И., Прокудин Ю. Н., и др. Определитель высших растений Украины. — К., 1987. — С. 262. (руск.) (укр.) 
  5. Dictionary of Botanical Epithets (англ.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]