Плошча Леніна (станцыя метро, Мінск)

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search

«Плошча Леніна»
Маскоўская лінія
Мінскі метрапалітэн
Metro Plosca Lienina, Minsk.jpg
Дата адкрыцця: 26 чэрвеня 1984 года
Ранейшыя назвы: Плошча Незалежнасці (1992—2003)
Тып: Калонная трохпралётная
Колькасць платформаў: адна
Тып платформаў: астраўная
Форма платформаў: прамая
Выхад да вуліц: плошча Незалежнасці, Прывакзальная плошча, вуліца Бабруйская, вуліца Ленінградская
Пераходы на станцыі: «Вакзальная» (будуецца)
Код станцыі: 115
Суседнія станцыі: Станцыя метро Інстытут Культуры і Станцыя метро Кастрычніцкая
Commons-logo.svg Плошча Леніна на Вікісховішчы
Маскоўская лінія
Смаленская
Уручча
Барысаўскі тракт
Усход
Маскоўская
Парк Чалюскінцаў
Акадэмія навук
Плошча Якуба Коласа
Плошча Перамогі
Кастрычніцкая
Плошча Леніна
Інстытут культуры
ЦЧ-1 «Маскоўскае»
Грушаўка
Міхалова
Пятроўшчына
Малінаўка
Шчомысліца

«Пло́шча Ле́ніна» — станцыя Мінскага метрапалітэна. Размешчаная на Маскоўскай лініі, паміж станцыямі «Кастрычніцкая» і «Інстытут культуры». «Плошча Леніна» была адкрыта 26 чэрвеня 1984 года ў складзе першай чаргі мінскага метро.

З'яўляецца станцыяй Мінскага метрапалітэна з найбуйнейшым пассажырапатокам.

З 1992 па 2003 год станцыя аб'яўлялася як «Плошча Незалежнасці», аднак затым першапачатковая назва станцыі была адноўлена. Па словах начальніка тэхнічнага аддзела Мінскага метрапалітэна, афіцыйнага рашэння аб перайменаванні станцыі «Плошча Леніна» у «Плошча Незалежнасці» ніколі не прымалася, аднак былі вусныя распараджэнні кіраўніцтва Мінгарвыканкама. З 2008 года станцыя аб'яўляецца як «станцыя Плошча Леніна, выхад да чыгуначнага вакзала і Плошчы Незалежнасці». 15 сакавіка 2010 года камісія Мінскага гарвыканкама па названні і пераназванні праспектаў, вуліц, плошчаў і іншых састаўных частак горада ўнесла прапанову аб пераназванні станцыі метро «Плошча Леніна» у «Плошча Незалежнасці».

Канструкцыя[правіць | правіць зыходнік]

Станцыя аднаскляпеністая з маналітнага жалезабетону. Афармленне вытрымана ў спакойных танах, пуцявыя сцены абліцаваны цёмна-ружовым мармурам. У цэнтры платформы ўстаноўлена мастацкая кампазіцыя ў выглядзе калоны, увянчанай сярпом і молатам.

Выхады[правіць | правіць зыходнік]

Удалае размяшчэнне станцыі «Плошча Леніна» дазволіла аб'яднаць два асноўных пасажыраўтваральных вузла горада — Чыгуначны вакзал і плошчу Незалежнасці. Адзін з выхадаў станцыі размешчаны на Прывакзальнай плошчы, прычым па падземным тунэлі, адкрытаму ў 2003 годзе, са станцыі можна трапіць прама ў новы будынак вакзалу і на пасадачныя платформы. Таксама, на Прывакзальнай плошчы размешчаны аўтавакзал «Цэнтральны» і пасадкавыя платформы электрычак. Другі выхад, абсталяваны трыма стужкамі эскалатараў, вядзе на плошчу Незалежнасці, на якой размешчаны будынкi Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта, Дома Урада, Мінгарвыканкама, цэнтральнага паштамта, а таксама цагляны Чырвоны касцёл.

Перагон паміж станцыямі «Плошча Леніна» і «Кастрычніцкая» — адзін з самых доўгіх у мінскім метро.