Леанід Мендэлевіч Левін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Леанід Мендэлевіч Левін
Levin Leonid Mendele.jpg
Дата нараджэння:

25 ліпеня 1936(1936-07-25)

Месца нараджэння:

Менск, БССР, СССР[1]

Дата смерці:

1 сакавіка 2014(2014-03-01) (77 гадоў)

Месца смерці:

Мінск, Беларусь

Месца пахавання:

Усходнія могілкі

Грамадзянства:

Сцяг Беларусі Беларусь

Працы і дасягненні
Працаваў у гарадах:

Мінск, Слуцк, Бухара, Валгаград, Давыд-Гарадок,

Узнагароды:

Ордэн Леніна

Лагатып Вікісховішча Леанід Мендэлевіч Левін на Вікісховішчы

Леанід Мендэлевіч Левін (нар. 25 ліпеня 1936, Мінск — 1 сакавіка 2014, Мінск) — заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь, лаўрэат Ленінскай прэміі і прэміі Ленінскага Камсамола, Лаўрэат прэміі Валгаградскага Камсамола, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь, лаўрэат шматлікіх прэстыжных конкурсаў і аглядаў архітэктурных работ, Акадэмік Міжнароднай і Беларускай акадэміі архітэктуры, Старшыня Саюза Беларускіх яўрэйскіх грамадскіх аб'яднанняў і абшчын з 1991 па 2014 год.

Адзін з аўтараў мемарыяльнага комплексу «Хатынь», за які (у складзе аўтарскага калектыву) быў удастоены Ленінскай прэміі.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 25 ліпеня 1936 года ў Мінску, скончыў 13-ю школу.

1954—1960 — вучоба ў Беларускім політэхнічным інстытуце.

З 1960 года — праца ў Інстытуце «Мінскпраект» (ад архітэктара да кіраўніка Майстэрні па забудове цэнтра Мінска).

1960—1967 — удзел у стварэнні парку імя 50-годдзя Савецкай улады

1968 — удзел у стварэнні выставачнага павільёна ВДНГ БССР у Мінску.

1970 — у складзе аўтарскага калектыву быў уганараваны Ленінскай прэміяй за мемарыяльны комплекс 1968—1969 гг. «Хатынь».

З 1997 года — дырэктар ўласнай творчай майстэрні УП «Творчая майстэрня архітэктара Л. Левіна».

Сябры і калегі — скульптар Анатоль Анікейчык, архітэктар Юрый Градаў.

Памёр 1 сакавіка 2014 года ў Мінску. Пахаваны 4 сакавіка на Цэнтральнай алеі Усходніх могілак у Мінску[2].

Работы[правіць | правіць зыходнік]

Асноўныя работы (некаторыя ў суаўтарстве):

Мемарыяльныя комплексы[правіць | правіць зыходнік]

Помнікі[правіць | правіць зыходнік]

Праекты будынкаў[правіць | правіць зыходнік]

  • Гарком КПБ (1979), МЗС
  • ВДНГ (1968)

станцыі Мінскага метрапалітэна[правіць | правіць зыходнік]

Праект дэталёвай планіроўкі і забудовы цэнтра (1970—1975), праспекта Машэрава (1980-я). Гістарычная «Няміга» (аўтарства рэканструкцыі гістарычнай часткі Мінска) «Траецкае прадмесце» (Мінск, 1980—1986), «Верхні горад», Вуліца Няміга, «Ракаўскае прадмесце».

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

  • Дзве Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР
  • Грамата Вярхоўнага Савета БССР
  • Ордэн «За заслугі перад Федэратыўнай Рэспублікай Германія»
  • Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь, за стварэнне помніка князю Давіду ў Давыд-Гарадку.
  • Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь (2011), за мемарыял «Дзецям — ахвярам Вялікай Айчыннай вайны» ў Чырвоным Беразе (Гомельская вобласць)
  • Медаль Міколы Шчакаціхіна «За братэрскае спрычыненне ў развіцці навукі і культуры Беларусі».

Крытыка[правіць | правіць зыходнік]

У якасці грамадскага дзеяча не раз паддаваўся крытыцы за недастатковае веданне рэалій яўрэйскага жыцця, пасіўнасць у зносінах з органамі ўлады, схільнасць да аўтарытарызму ў кіраванні [4] [5].

Зноскі

  1. Левин Леонид Менделевич // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  2. У Мінску развіталіся з архітэктарам Леанідам Левіным
  3. Беларусь у Вялікай Айчыннай вайне, 1941—1945: Энцыклапедыя / Рэдкал.: І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ, 1990. — 680 с. — 20 000 экз. — ISBN 5-85700-012-2.
  4. Зуборев Л. Как создавалось «Общество еврейской культуры»
  5. Рубинчик В. О Левине и левинщине