Мінскі чыгуначны вакзал

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці

Мінскі чыгуначны вакзал (да 1928 г. — Віленскі вакзал) — пасажырскі тэрмінал чыгуначнай станцыі «Мінск-Пасажырскі».

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Першы будынак чыгуначнага вакзалу быў пабудаваны ў Мінску ў 18711874 гадах. У 1890 годзе замест яго быў пабудаваны мураваны будынак, па-над пуцямі быў узняты мост, які праіснаваў да 1964 года. Замест яго быў пабудаваны падземны пераход да платформаў.

Падчас Вялікай Айчыннай вайны будынак вакзалу быў знішчаны, з-за гэтага ён быў перабудаваны ад пачатку. Новы вакзал быў пабудаваны ў 1946 годзе і праіснаваў да 1991, калі яго дэмантавалі для пабудовы новага сучаснага чыгуначнага вакзалу. Стварэнне новага комплексу пачалося ў 1985 годзе. Да канца 1980-х у працу была ўведзеная першая чарга, якая складалася з залі чакання і 13-павярховага будынку. З прычыны распаду СССР і браку фінансаў у поўную моц будаванне пачалося зноў напрыканцы стагоддзя, але ўжо па перагледжаным праекце.

30 снежня 2000 г. новы будынак вакзалу распачаў сваю працу. Сетка падземных пераходаў злучае вакзал з чыгуначнымі платформамі, станцыяй метро «Плошча Леніна», Прывакзальнай плошчай.


Шаблон:Брэсцкі кірунак БЧ

Шаблон:Асіповіцкі кірунак БЧ

Шаблон:Аршанскі кірунак БЧ