Лакшадвіп

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Лакшадвіп
ലക്ഷദ്വീപ്‌, Lakshadweep
Краіна

Індыя

Адміністрацыйны цэнтр

Атол Кавараці

Афіцыйная мова

малаялам

Насельніцтва (2011)

64 429

Шчыльнасць

2013 чал./км²

Канфесійны склад

іслам

Плошча

32 км²

Лакшадвіп на карце

Код ISO 3166-2

IN-LD

Афіцыйны сайт
Commons-logo.svg Лакшадвіп на Вікісховішчы
Каардынаты: 10°34′12″ пн. ш. 72°37′48″ у. д. / 10.57° пн. ш. 72.63° у. д. (G) (O) (Я)

Лакшадвіп (англ.: Lakshadweep), саюзная тэрыторыя Індыі, група астравоў на адлегласці ў 200-300 км ад узбярэжжа штата Керала ў Лакадыўскім моры. Плошча — каля 32 км². Насельніцтва — 64429 чалавек (2011 г.)[1]. Адміністрацыйны цэнтр на Кавараці.

Назва Лакшадвіп (Lakshadweep) паходзіць з санскрыцкага Lakshadweepa, што літаральна абазначае сто тысяч (लक्षं laksha) астравоў (द्वीप dweepa).

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Саюзная тэрыторыя Лакшадвіп размяшчаецца на архіпелагах Лакадыўскія астравы і Аміндыўскія астравы. Дзесяць астравоў маюць сталае насельніцтва.

Гісторыя Лакшадвіп[правіць | правіць зыходнік]

Упершыню ў еўрапейскіх крыніцах астравы на захад ад паўвострава Індастан узгадваліся ў 90 г. н. э., у індыйскіх крыніцах - пад 680 - 720 гг. н. э. Відавочна, выхадцы з Малабара здаўна здабывалі там чарапах. Археалагічныя знаходкі сведчаць пра тое, што першыя наведвальнікі і перасяленцы спавядалі будызм. Аднак у 661 г. араб Убайдула, пахаваны на востраве Андрот, распаўсюдзіў іслам.

У XVI стагоддзе ст. астравіцяне пацярпелі ад партугальскага нашэсця. У XVII ст. Лакадыўскія астравы трапілі у залежнасць ад раджаў Канура. Згодна легендзе, жыхары атола Мінікой пагадзіліся падпарадкоўвацца яму пасля таго, як пасля аднаго разбуральнага цыклона не атрымалі дапамогу ад султана Мальдываў. Аміндыўскія астравы ў 1787 г. былі далучаны да Майсурскага султаната. У 1854 г. тэрыторыя Лакшадвіп трапіла ў маёмасць Брытанскай Ост-Індскай кампаніі. У 1947 г. яна ўвайшла ў склад Індыі. У 1956 г. была сфарміравана саюзная тэрыторыя.

Эканоміка[правіць | правіць зыходнік]

ВУП тэрыторыі — 60 млн. дол. ЗША (2004). Вырошчванне какосаў і лоў рыбы складае аснову эканомікі. Развіваецца тэрмальная энергетыка.

Асноўны сродак транспарту для сувязі з мацерыком — марскія судны. Паветраныя перавозкі ажыццяўляюць дзяржаўная авіякампанія Indian Airlines і прыватная Kingfisher Airlines толькі з востравам Агаці.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

Насельніцтва паўночных астравоў размаўляе на малаялам, паўднёвых — на варыянце дывехі (мовы Мальдыўскіх астравоў).

Згодна перапісу 2011 г., на астравах жыло 64429 чал., у тым ліку 33106 мужчын і 31323 жанчыны. Прычым, 14121 чал. разглядаліся як сельскія жыхары. 92,28% насельнікаў былі пісьменнымі[2].

У прававых адносінах насельнікі Лакшадвіп прыраўноўваюцца да так званых афіцыйных плямён (Scheduled Tribes)[3], якія маюць пэўную культурную аўтаномію і атрымоўваюць дапамогу ад цэнтральнага ўрада Індыі. Карэнныя жыхары самага паўднёвага атола Мінікой з'яўляюцца субэтнасам дывехі і размаўляюць на мове дывехі, блізкія па культуры да жыхароў суседніх Мальдываў. Астатнія лакшадвіпцы размаўляюць на мове малаялам і, хутчэй, з'яўляюцца субэтнічнай групай малаялі. Яны падзяляюцца на некалькі сацыяльна-родавых злучнасцяў, якія маюць карані ў старажытнай каставай сістэме. Вышэйшае становішча займае злучнасць коя, што ў мінулым прадстаўляла аснову землеўладальнікаў і традыцыйна не змешвалася з іншымі астравіцянамі. Ніжэй за іх стаяла злучнасць суднавадзіцеляў і гандляроў мальмі. Астатнія астравіцяне адносіцца да злучнасці простых мелачэры.[4]

Большасць вернікаў спавядае іслам.

Зноскі

У Сеціве[правіць | правіць зыходнік]

Commons