Абадоўцы

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Вёска
Абадоўцы
Abadoŭcy.jpg
Краіна
Вобласць
Раён
Сельсавет
Каардынаты
Насельніцтва
Часавы пояс
Тэлефонны код
+375 1771
Аўтамабільны код
5
СААТА
6213827106
Абадоўцы на карце Беларусі ±
Абадоўцы (Беларусь)
Абадоўцы
Абадоўцы (Мінская вобласць)
Абадоўцы

Абадо́ўцы[1] (трансліт.: Abadoŭcy, руск.: Ободовцы) — вёска ў Вілейскім раёне Мінскай вобласці Беларусі. Уваходзіць у склад Ільянскага сельсавета.

Геаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Вёска знаходзіцца за 30 км у напрамку на ўсход ад горада Вілейка, за 92 км ад Мінска, за 35 км ад чыгуначнай станцыі Уша, каля аўтамабільнай дарогі Р58.

За 1,5 км на паўднёвы захад ад вёскі знаходзіцца Абадоўскае радовішча глін, лінзападобны паклад звязаны з лімнаглядыяльпымі адкладамі[2].

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

У 1800 г. фальварак у маёнтку Скарынкі ў Вілейскім павеце Мінскай губерні Расійскай імперыі, уласнасць Багдановічаў. У 1836 г. маёнтак, уласнасць І. Ф. Багдановіча, старшыні Мінскай крымінальнай палаты. За ўдзел у паўстанні 1863 года канфіскаваны, пазней вернуты ўладальнікам. У апошняй чвэрці XIX ст. гаспадары пабудавалі тут сядзібу.

У 1896 г. маёнтак у Вязынскай воласці Вілейскага павета Віленскай губерні, уласнасць А. Багдановіча, была капліца. У пачатку XX ст. сядзіба, 49 жыхароў, 2206 дзеcяцін зямлі. У лютым—снежні 1918 г. акупіравана германскімі, у жніўні 1919 — ліпені 1920 г. — польскімі войскамі.

У 1921—1939 гадах у складзе Польшчы. Маёнтак, у Ільянскай вясковай гміне. У 1939 годзе ў маёнтак уваходзілі 2 фальваркі, працавалі фанерная фабрыка, лесапільны і алейны заводы, млын, сырзавод.

З лістапада 1939 г. ў складзе БССР, з 4.12.1939 г. ў Вілейскім павеце і Вілейскай вобласці, з 15.1.1940 г. ў Ільянскім раёне, з 12.10.1940 г. ў Ільянскім сельсавеце. У лютым 1940 г. на базе былога маёнтка створаны жывёлагадоўчы саўгас «Абадоўцы», ён меў 2204 га сельскагаспадарчых угоддзяў, у т. л. 884 га ворыва.

З чэрвеня 1941 г. да 3 ліпеня 1944 г. акупіраваны нацыстамі. Каля вёскі базіраваўся партызанскі атрад імя Варашылава. 14 сакавіка 1944 г. партызаны разграмілі ў Абадоўцах варожы гарнізон. З фронту не вярнуліся 3 жыхары вёскі.

З 20 верасня 1944 г. вёска ў Ільянскім, з 20 ліпеня 1957 г. ў Вілейскім раёнах Маладзечанскай вобласці. З 20 студзеня 1960 г. ў Мінскай вобласці. Была цэнтрам саўгаса «Асцюковічы». Працавалі 8-гадовая школа, клуб, бібліятэка, дзіцячы сад, магазін. 4 чэрвеня 1974 г. саўгас «Асцюковічы» далучаны да Ільянскага саўгаса-тэхнікума з цэнтрам у Абадоўцах. Працавалі 8-гадовая школа, клуб, бібліятэка, дзіцячы сад-яслі, магазін, сталовая.

Насельніцтва[правіць | правіць зыходнік]

  • 1921 год — 162 чал.
  • 1960 год — 285 чал.
  • 1969 год — 436 чал.
  • 1988 год — 369 чал., 140 двароў
  • 2008 год — 329 чал., 125 гаспадарак
  • 2019 год — 286 чал.

Інфрастуктура[правіць | правіць зыходнік]

У 2009 годзе меліся клуб, бібліятэка, ФАЛ, магазін.

Славутасці[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Назвы населеных пунктаў Рэспублікі Беларусь: Мінская вобласць: нарматыўны даведнік / І. А. Гапоненка, І. Л. Капылоў, В. П. Лемцюгова і інш.; пад рэд. В. П. Лемцюговай. — Мн.: Тэхналогія, 2003. — 604 с. ISBN 985-458-054-7. (DJVU). Сустракаецца таксама варыянт Абадо́ўка, ж.
  2. Энцыклапедыя прыроды Беларусі. У 5-і т. Т. 1. Ааліты — Гасцінец / Рэдкал. І. П. Шамякін (гал. рэд.) і інш. — Мн.: БелСЭ ім. Петруся Броўкі, 1983. — 575 с., іл. — 10 000 экз. — С. 16.

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш.. — Мн.: БелЭн, 1996. — Т. 1: А — Аршын. — 552 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0036-6 (т. 1), ISBN 985-11-0035-8. — С. 10.
  • Гарады і вёскі Беларусі: Энцыклапедыя. Т. 8, кн. 1. Мінская вобласць / Рэдкалегія: Т. У. Бялова (дырэктар) і інш. — Мн.: БелЭн, 2010. — 736 с.: іл. ISBN 978-985-11-0302-3. — С. 565—566.
  • Центральная Беларусь. Карта. Указатель населённых пунктов. Таблица расстояний / Гл. ред. И. Чумак. — Мн.: Квадрограф, 2008. — 10 000 экз. (руск.) 
  • Республика Беларусь. Минская область: Общегеографический атлас / Ред. Г. Г. Науменко. — Мн.: РУП «Белкартография», 2008. — С. 7. — 48 с. — 10 000 экз. — ISBN 978-985-508-054-2. (руск.) 

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]