Перайсці да зместу

Каміла Гольджы

З Вікіпедыі, свабоднай энцыклапедыі
Каміла Гольджы
італ.: Camillo Golgi
Дата нараджэння 7 ліпеня 1843(1843-07-07)[1][2][…]
Месца нараджэння
Дата смерці 21 студзеня 1926(1926-01-21)[1][2][…] (82 гады)
Месца смерці
Месца пахавання
Грамадзянства
Жонка Lina Aletti[d]
Род дзейнасці цытолаг, урач, неўролаг, прафесар, патолагаанатам, анатам, палітык, біёлаг, навуковец, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера Гісталогія
Месца працы
Навуковая ступень доктар медыцыны[d] (1868)
Альма-матар
Навуковы кіраўнік Джуліа Бізацэра
Вядомыя вучні Casimiro Mondino[d]
Вядомы як даследчык нервовай сістэмы
Член у
Узнагароды

Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне (1906)

Кавалер Вялікага крыжа ордэна Святых Маўрыкія і Лазара Кавалер Савойскага грамадзянскага ордэна
Ордэн «Pour le Mérite»
Ордэн «Pour le Mérite»
Лагатып Вікісховішча Медыяфайлы на Вікісховішчы

Каміла Гольджы (італ.: Camillo Golgi; 7 ліпеня 1843, Картэна — 21 студзеня 1926, Павія) — італьянскі біёлаг і паталагаанатам, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне ў 1906 годзе за працы па цэнтральнай нервовай сістэме. Ён вывучаў медыцыну ў Павійскім універсітэце (дзе пазней правёў большую частку сваёй прафесійнай кар’еры) з 1860 па 1868 пад кіраўніцтвам Чэзарэ Ламброза. Натхнёны патолагаанатамам Джуліа Біцоцэра, ён займаўся даследаваннямі нервовай сістэмы. Яго адкрыццё тэхнікі афарбоўвання пад назвай «чорная рэакцыя» (часам яе называюць метадам Гольджы або афарбоўваннем Гольджы ў яго гонар) у 1873 годзе стала значным прарывам у нейрабіялогіі. У яго гонар названы некалькі структур і з’яў у анатоміі і фізіялогіі, у тым ліку апарат Гольджы, сухажыльны орган Гольджы і сухажыльны рэфлекс Гольджы.[7]

Гольджы і іспанскі біёлаг Сант’яга Рамон-і-Кахаль былі сумесна ўзнагароджаныя Нобелеўскай прэміяй па фізіялогіі і медыцыне ў 1906 годзе «ў знак прызнання іх прац па будове нервовай сістэмы».[8]

Біяграфія

[правіць | правіць зыходнік]

Каміла Гольджы нарадзіўся 7 ліпеня 1843 года ў вёсцы Картэна каля Брэшыі, у правінцыі Брэшыя (Ламбардыя), у той час Каралеўства Ламбардыя-Венецыя, сёння Італія. Вёска цяпер называецца Картэна-Гольджы ў яго гонар. Ён быў сынам Алесандра і Караліны Гольджы, яго бацька быў лекарам і раённым медыцынскім чыноўнікам, родам з Павіі. У 1860 годзе ён паступіў ва Універсітэт Павіі, каб вывучаць медыцыну, дзе і атрымаў медыцынскую ступень у 1865 годзе.[9] Праходзіў інтэрнатуру ў бальніцы Сан-Матэа (цяпер IRCCS Policlinico San Matteo Foundation). Падчас інтэрнатуры ён некаторы час працаваў грамадзянскім лекарам у італьянскай арміі і памочнікам хірурга ў бальніцы Новара (цяпер Azienda Ospedaliero Universitaria Maggiore della Carità di Novara). У той жа час ён таксама ўдзельнічаў у медыцынскай брыгадзе па расследаванні эпідэміі халеры ў вёсках вакол Павіі.[10]

У 1867 годзе ён аднавіў сваю акадэмічную кар’еру пад кіраўніцтвам Чэзарэ Ламброза. Ламброза быў вядомым навукоўцам у галіне медыцынскай псіхалогіі, даследваў геніяльнасць, вар’яцтва і злачыннасць. Натхнёны Ламброза, Гольджы напісаў дысертацыю па этыялогіі псіхічных расстройстваў, па якой атрымаў ступень доктара медыцынскіх навук у 1868 годзе.[11] Ён стаў больш цікавіцца эксперыментальнай медыцынай і пачаў наведваць Інстытут агульнай паталогіі, які ўзначальваў Джуліа Біцоцэра. На тры гады маладзейшы за яго, Біцоцэра быў красамоўным настаўнікам і эксперыментатарам, які спецыялізаваўся на гісталогіі нервовай сістэмы і ўласцівасцях касцявога мозгу. Найважнейшыя даследчыя публікацыі Гольджы знаходзіліся пад прамым ці ўскосным уплывам Біцоцэра. Яны так зблізіліся, што жылі ў адным будынку; пазней Гольджы ажаніўся з пляменніцай Джуліа, Лінай Алеці.[12] Да 1872 года Гольджы быў вядомым клініцыстам і гістапатолагам. Аднак у яго не было магчымасці займаць пасаду штатнага прафесара ў Павіі і працягваць выкладаць і займацца нейрабіялогіяй.[11]

Фінансавы ціск падштурхнуў яго ў 1872 годзе далучыцца да працы ў Шпіталі хранічна хворых (Pio Luogo degli Incurabili) у Аб’ятэграса, недалёка ад Мілана, у якасці галоўнага ўрача. Каб працягнуць даследаванні, ён арганізаваў уласную простую лабараторыю ў адрамантаванай шпітальнай кухні, і менавіта там ён пачаў рабіць свае самыя значныя адкрыцці. Яго галоўным дасягненнем стала распрацоўка тэхнікі афарбоўвання нервовай тканіны пад назвай «чорная рэакцыя» (пазней метад Гольджы). Ён апублікаваў свае асноўныя працы паміж 1875 і 1885 гадамі ў часопісе «Rivista sperimentale di Freniatria e di medicina legale».[13] У 1875 годзе ён пачаў працаваць на факультэце гісталогіі ва Універсітэце Павіі. У 1879 годзе ён быў прызначаны загадчыкам кафедры анатоміі ва Універсітэце Сіены. Але ў наступным годзе ён вярнуўся ва Універсітэт Павіі на пасаду прафесара гісталогіі.[14] З 1879 года ён таксама стаў прафесарам агульнай паталогіі, а таксама ганаровым загадчыкам (Primario ad honorarem) бальніцы Сан-Матэа. Ён двойчы займаў пасаду рэктара Павійскага ўніверсітэта, першы раз паміж 1893 і 1896 гадамі, а другі раз паміж 1901 і 1909 гадамі. Падчас Першай сусветнай вайны (1914—1917) ён кіраваў ваенным шпіталем Collegio Borrmeo ў Павіі. Ён сышоў у адстаўку ў 1918 годзе і працягваў даследаванні ў сваёй прыватнай лабараторыі да 1923 года. Памёр 21 студзеня 1926 года.[11]

Асабістае жыццё

[правіць | правіць зыходнік]

У Гольджы і яго жонкі Ліны Алеці не было дзяцей, і яны ўсынавілі пляменніцу Гольджы Караліну.[12]

У пазнейшым жыцці Гольджы быў нерэлігійным і стаў агностыкам. Адзін з яго былых вучняў няўдала спрабаваў схіліць яго перад смерцю да атэізму.[15]

Унёсак

[правіць | правіць зыходнік]

Чорная рэакцыя або афарбоўка метадам Гольджы

[правіць | правіць зыходнік]
Першая ілюстрацыя нервовай сістэмы метадам Гольджы. Вертыкальны разрэз нюхальнай цыбуліны сабакі (1875 г.).

У часы Гольджы вывучэнне цэнтральнай нервовай сістэмы было складаным, бо клеткі было цяжка ідэнтыфікаваць. Існуючыя метады афарбоўвання тканак былі марнымі для вывучэння нервовай тканкі. Падчас працы галоўным лекарам у шпіталі для хранічна хворых, ён эксперыментаваў з металічнай імпрэсіяй нервовай тканкі, выкарыстоўваючы ў асноўным срэбра (афарбоўванне срэбрам). У пачатку 1873 года ён адкрыў метад афарбоўвання нервовай тканкі, які дазваляў выпадковым чынам афарбоўваць абмежаваную колькасць клетак цалкам. Спачатку ён апрацаваў тканку дыхраматам калію, каб зацвярдзіць яе, а затым нітратам срэбра. Пад мікраскопам контур нейрона стаў адрознівацца ад навакольных тканін і клетак. Асадак храмата срэбра, як прадукт рэакцыі, выбарачна афарбоўвае толькі некаторыя клеткавыя кампаненты выпадковым чынам, не закранаючы іншыя часткі клеткі. Часціцы храмата срэбра ствараюць рэзкі чорны адклад на соме (целе нервовай клеткі), а таксама на аксоне і ўсіх дендрытах, забяспечваючы надзвычай выразную і добра кантрасную выяву нейрона на жоўтым фоне. Гэта ўпершыню дазволіла лягчэй прасачыць структуру нервовых клетак у мозгу.[12] Паколькі клеткі выбарачна афарбоўваюцца ў чорны колер, ён назваў гэты працэс la reazione nera («чорная рэакцыя»), але сёння ён называецца метадам Гольджы або афарбоўкай Гольджы.[16] 16 лютага 1873 года ён напісаў свайму сябру Нікола Манфрэдзі:

Я вельмі рады, што знайшоў новую рэакцыю, якая дазваляе нават сляпым людзям прадэманстраваць структуру міжтканкавай стромы кары галаўнога мозгу.

Яго адкрыццё было апублікавана ў «Gazzeta Medica Italiani» 2 жніўня 1873 года.[17]

Нервовая сістэма

[правіць | правіць зыходнік]
Малюнак Каміла Гольджы гіпакампа, афарбаванага нітратам срэбра

У 1871 годзе нямецкі анатом Іозеф фон Герлах пастуляваў, што мозг — гэта складаная «пратаплазматычная сетка», мае выгляд бесперапыннай сеткі, якая называецца рэтыкулумам. Выкарыстоўваючы сваю методыку афарбоўкі, Гольджы змог прасачыць розныя вобласці спіннамазгавой восі, выразна адрозніваючы розныя нервовыя адросткі, а менавіта аксоны ад дендрытаў. Ён распрацаваў новую класіфікацыю нервовых клетак на аснове структуры іх адросткаў. Ён апісаў надзвычай густую і складаную сетку, якая складаецца з павуціння пераплеценых галін аксонаў, якія паходзяць з розных слаёў клетак («дыфузная нервовая сетка»). Гэтая сеткавая структура, якая ўзнікае з аксонаў, істотна адрозніваецца ад гіпотэзы Герлаха. Паводле Гольджы, гэта быў галоўны орган цэнтральнай нервовай сістэмы. Такім чынам, Гольджы прадставіў рэтыкулярную тэорыю, якая сцвярджае, што мозг — гэта адзіная сетка нервовых валокнаў, а не асобных клетак.[18][19] Нягледзячы на тое, што ў ранніх працах Гольджы паміж 1873 і 1885 гадамі аксанальныя сувязі кары мазжачка і нюхальнай цыбуліны выразна адлюстроўваліся незалежнымі адна ад адной, у яго пазнейшых працах, у тым ліку ў «Нобелеўскай лекцыі», увесь гранулярны пласт кары мазжачка быў заняты сеткай разгалінаваных нервовых адросткаў з анастамозамі. Гэта было звязана з яго цвёрдай перакананасцю ў рэтыкулярнай тэорыі.[20][18] Тэорыя Гольджы была аспрэчана Рамонам-і-Кахалем, які выкарыстаў тую ж тэхніку афарбоўкі, распрацаваную Гольджы. Згодна з нейроннай дактрынай Рамона-і-Кахаля, нервовая сістэма — гэта ўсяго толькі сукупнасць асобных клетак, нейронаў, якія злучаюцца паміж сабой, утвараючы сетку.[21]

Акрамя таго, Гольджы першым даў выразныя апісанні структуры мазжачка, гіпакампа, спіннога мозгу, нюхальнай цыбуліны, а таксама паражэнняў паласатага цела і коры галаўнога мозгу пры харэі. У 1878 годзе ён таксама адкрыў рэцэптарны орган, які адчувае змены ў мышачным нацяжэнні і цяпер вядомы як сухажыльны орган Гольджы або рэцэптар Гольджы; і цельцы Гольджы-Мацоні (рэцэптары ціску).[22] Таксама ён распрацаваў фарбавальнік, спецыфічны для міэліну (спецыялізаванай мембраны, якая абвіваецца вакол аксона), выкарыстоўваючы дыхрамат калію і хларыд ртуці. Выкарыстоўваючы гэта, ён адкрыў міэлінавы кальцавы апарат, які часта называюць рагавой варонкай Гольджы-Рэцоніка.[11]

Ныркі

[правіць | правіць зыходнік]

Гольджы вывучаў функцыю нырак з 1882 па 1889 год. У 1882 годзе ён апублікаваў свае назіранні аб механізме гіпертрафіі нырак, якая, на яго думку, была выклікана праліферацыяй нырачных клетак. У 1884 годзе ён апісаў мітозы трубчастых клетак у нырцы чалавека, які пакутаваў ад інтэрстыцыяльнага нефрыту, і адзначыў, што гэты працэс з’яўляецца неад’емнай часткай аднаўлення нырачнай тканкі. Ён першым выдзеліў непашкоджаныя нефроны і паказаў, што дыстальны каналец (пятля Генле) нефрона вяртаецца да свайго пачатковага клубочка, адкрыццё, якое ён апублікаваў у 1889 годзе («Annotazioni intorno all’Istologia dei reni dell’uomo e di altri mammifieri e sull’istogenesi dei canalicoli oriniferi». Rendiconti R. Acad. Lincei 5: 545—557, 1889).[23]

Малярыя

[правіць | правіць зыходнік]

У 1880 годзе французскі армейскі ўрач Шарль Луі Альфонс Лаверан выявіў, што малярыя выклікаецца мікраскапічным паразітам (Plasmodium falciparum). Але навукоўцы ставіліся да гэтага скептычна, пакуль не ўмяшаўся Гольджы. Менавіта Гольджы дапамог яму даказаць, што малярыйны паразіт — гэта мікраскапічны пратыст. З 1885 года Гольджы вывучаў малярыйнага паразіта і спосабы яго перадачы. Ён вызначыў два тыпы малярыі: трохдзённую (тэрцыяльную) і чатырохдзённую (квартальную) ліхаманкі, выкліканыя Plasmodium vivax і Plasmodium malariae адпаведна.[24] У 1886 годзе ён выявіў, што малярыйная ліхаманка (параксізм) выклікаецца бясполай стадыяй у крыві чалавека (якая называецца эрытрацытарным цыклам або цыклам Гольджы).[25] У 1889—1890 гадах Гольджы і Этторэ Маркіяфава апісалі адрозненні паміж дабраякаснай трохдзённай малярыяй і злаякаснай тэрцыяльнай малярыяй (апошняя выклікаецца P. falciparum). У 1898 годзе разам з Джавані Батыста Грасі, Аміка Біньямі, Джузэпэ Бастыянэлі, Анджэла Чэлі і Маркіафавай ён пацвердзіў, што малярыя перадаецца камарамі роду Anopheles.[26]

Клетачная арганэла

[правіць | правіць зыходнік]

Арганэла ў эўкарыятычных клетках, цяпер вядомая як апарат Гольджы або комплекс Гольджы, была адкрытая Камілам Гольджы.[27] Гольджы мадыфікаваў свой метад афарбоўкі, выкарыстоўваючы раствор дыхрамату осмія, якім ён афарбоўваў нервовыя клеткі (клеткі Пуркінье) мазжачка сіпухі.[28] Ён заўважыў ніткападобныя сеткі ўнутры клетак і назваў іх apparato reticolare interno (унутраны рэтыкулярны апарат). Прызнаўшы іх унікальнымі клеткавымі кампанентамі, ён прадставіў сваё адкрыццё перад Медыка-хірургічным таварыствам Павіі ў красавіку 1898 года.[29] Пасля таго, як гэтае адкрыццё пацвердзіў яго памочнік Эміліа Вераці, ён апублікаваў яго ў Bollettino della Società medico-chirurgica di Pavia.[30] Аднак большасць навукоўцаў аспрэчвалі яго знаходку, лічылі яе артэфактам афарбоўвання. Іх мікраскопы былі недастаткова магутнымі, каб ідэнтыфікаваць арганэлы. Да 1930-х гадоў апісанне Гольджы было ў значнай ступені адхілена.[28] Яно было канчаткова ўстаноўлена толькі праз 50 гадоў пасля яго адкрыцця, калі былі распрацаваны электронныя мікраскопы.[31]

Узнагароды і ўшанаванне

[правіць | правіць зыходнік]

У 1903 годзе Гольджы стаў ганаровым членам Амерыканскай асацыяцыі па анатоміі.[32]

Гольджы разам з Сант’яга Рамонам-і-Кахалем атрымаў Нобелеўскую прэмію па фізіялогіі і медыцыне ў 1906 годзе за даследаванні структуры нервовай сістэмы. Да працы, якая прынесла Кахалю і Гольджы прэмію, вялася дыскусія аб тым, як нервовыя імпульсы праводзяцца ў мозгу. Адны вучоныя лічылі, што нейроны зліваюцца (паміж аксонавымі адросткамі клеткі № 1 і дендрытамі клеткі № 2), так што мозг па сутнасці становіцца адной сумежнай клеткай, супернейронам; гэта прыводзіць да ўтварэння сінцытыю, які ляжыць у аснове састарэлай рэтыкулярнай тэорыі. Другія даследчыкі лічылі, што нейроны не зліваюцца, а сустракаюцца вельмі блізка, і гэта называлася нейронавай дактрынай. Разрозніць клеткавыя кампаненты ў месцы ўзаемадзеяння паміж клеткамі было немагчыма ў той час і гэта стала магчымым толькі значна пазней з вынаходніцтвам электроннага мікраскопа ў 1950-х гадах. Але з дапамогай афарбоўкі метадам Гольджы Кахаль змог пераканаўча прадэманстраваць контуры цэлага нейрона, выключыўшы пры гэтым суседнія нейроны, тым самым паказаў, што універсальнага нейроннага сінцытыю не існуе. Кахаль і Гольджы, будучы з супрацьлеглых лагераў, знянавідзелі адзін аднаго і перасталі размаўляць. Калі яны прыбылі ў Стакгольм, каб атрымаць свой агульны прыз, Кахалю ўдалося адкласці свае рознагалоссі ў бок настолькі, каб пахваліць Гольджы, але Гольджы не адказаў узаемнасцю.[33]

У 1900 годзе кароль Умберта I назначыў яго сенатарам.[34] У 1913 годзе Гольджы стаў замежным членам Каралеўскай нідэрландскай акадэміі мастацтваў і навук.[35] Ён атрымаў ганаровыя доктарскія ступені ад Кембрыджскага ўніверсітэта, Жэнеўскага ўніверсітэта, Універсітэцкага каледжа Крысціянія, Нацыянальнага і Кападыстрыйскага ўніверсітэта ў Афінах і Універсітэта Парыж-Сарбона. У 1994 годзе Еўрапейская супольнасць ушанавала яго памяць паштовымі маркамі.[22]

Помнікі ў Павіі

[правіць | правіць зыходнік]
Мармуровая статуя Гольджы ва Універсітэце Павіі
Дом Каміла Гольджы ў Павіі

У Павіі некалькі славутасцяў з’яўляюцца помнікамі ў гонар Гольджы.

  • Мармуровая статуя ў двары старых будынкаў Універсітэта Павіі, на N.65 цэнтральнай вуліцы «Strada Nuova». У склепе надпіс на італьянскай мове: «Camillo Golgi / patologo sommo / della scienza istologica / antesignano e maestro / la segreta struttura / del tessuto nervoso / con intenta vigilia / sorprese e descrisse / qui operò / qui vive / guida e luce ai venturi / MDCCCXLIII — MCMXXVI» (Каміла Гольджы / выдатны патолагаанатам / гісталагічнай навукі / папярэднік і майстар / сакрэтнай структуры / нервовай тканкі / з напружанымі намаганнямі / адкрыты і апісаны / тут ён працаваў / тут ён жыве / тут ён накіроўвае і прасвятляе будучых навукоўцаў / 1843—1926).
  • «Дом Гольджы», таксама на вуліцы «Strada Nuova», па адрасе № 77, за некалькі сотняў метраў ад універсітэта, адразу насупраць гістарычнага тэатра Фраскіні. Гэта дом, у якім Гольджы правёў большую частку свайго сямейнага жыцця са сваёй жонкай Лінай.
  • Магіла Гольджы знаходзіцца на Манументальных могілках Павіі (віале Сан-Джаваніна), уздоўж цэнтральнай вуліцы, адразу перад вялікім помнікам загінуўшым у Першай сусветнай вайне. Гэта вельмі простая гранітная магіла з бронзавым медальёнам, які адлюстроўвае профіль навукоўца. Побач з магілай Гольджы, акрамя яго жонкі, пахаваны яшчэ два важныя італьянскія навукоўцы-медыкі: Барталамеа Паніца і Адэлькі Негры.
  • Музей Гольджы быў створаны ў 2012 годзе ў старажытным Палацо Бота Універсітэта Павіі на плошчы Антоніёта Бота, 10. Там рэканструяваны кабінет Каміла Гольджы і яго лабараторыі з дапамогай мэблі і арыгінальных інструментаў.[36]

Эпонімы

[правіць | правіць зыходнік]

Крыніцы

[правіць | правіць зыходнік]
  1. ↑ а б Camillo Golgi // Brockhaus Enzyklopädie — F.A. Brockhaus, 1796. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. ↑ а б Camillo Golgi // Proleksis enciklopedija, Opća i nacionalna enciklopedija — 2009.
  3. ↑ а б в г д е ё ж Cimino G. GOLGI, Camillo // Dizionario Biografico degli Italiani — 2001. — Vol. 57. Праверана 18 кастрычніка 2021.
  4. ↑ а б в www.accademiadellescienze.it Праверана 18 кастрычніка 2021.
  5. ↑ Find a Grave — 1996. Праверана 29 чэрвеня 2024.
  6. ↑ а б (unspecified title) — doi:10.5281/ZENODO.18315206 Праверана 20 студзеня 2026.
  7. ↑ Gerd Kempermann MD (2001). Adult Neurogenesis (2nd ed.). Oxford University Press. p. 616. ISBN 978-0-19-972969-2.
  8. ↑ The Nobel Prize in Physiology or Medicine 1906. www.nobelprize.org. Праверана 22 December 2017.
  9. ↑ Cimino, Guido (2001). GOLGI, Camillo. Dizionario Biografico degli Italiani(італ.). Vol. 57.
  10. ↑ Mazzarello, Paolo (2020). Camillo Golgi: the conservative revolutionary. Italian Journal of Anatomy and Embryology(англ.). 124 (3): 288–304 Pages. doi:10.13128/IJAE-11658.
  11. ↑ а б в г Mazzarello, Paolo (1999). Camillo Golgi's Scientific Biography. Journal of the History of the Neurosciences. 8 (2): 121–131. doi:10.1076/jhin.8.2.121.1836. PMID 11624293.
  12. ↑ а б в Bentivoglio, M. (2014). Golgi, Camillo. In Daroff, Robert B.; Aminoff, Michael J. (рэд-ры). Encyclopedia of the Neurological Sciences (Second ed.). Burlington: Elsevier Science. pp. 464–466. ISBN 978-0-12-385158-1.
  13. ↑ Drouin, Emmanuel; Piloquet, Philippe; Péréon, Yann (2015). The first illustrations of neurons by Camillo Golgi. The Lancet Neurology. 14 (6): 567. doi:10.1016/S1474-4422(15)00051-4. PMID 25987274. S2CID 7920555.
  14. ↑ Camillo Golgi facts, information, pictures (англ.). www.encyclopedia.com. Праверана 22 December 2017.
  15. ↑ Rapport, Richard L. Nerve Endings: The Discovery of the Synapse. New York: W.W. Norton, 2005. Print.
  16. ↑ Chu, NS (2006). [Centennial of the nobel prize for Golgi and Cajal—founding of modern neuroscience and irony of discovery]. Acta Neurologica Taiwanica. 15 (3): 217–222. PMID 16995603.
  17. ↑ DeFelipe, Javier (2015). The dendritic spine story: an intriguing process of discovery. Frontiers in Neuroanatomy. 9: 14. doi:10.3389/fnana.2015.00014. PMC 4350409. PMID 25798090.
  18. ↑ а б Marina Bentivoglio. Life and Discoveries of Camillo Golgi. Nobelprize.org. Nobel Media (20 красавіка 1998). Праверана 23 August 2013.
  19. ↑ Cimino G (1999). Reticular theory versus neuron theory in the work of Camillo Golgi. Physis Riv Int Stor Sci. 36 (2): 431–472. PMID 11640243.
  20. ↑ Raviola E, Mazzarello P (2011). The diffuse nervous network of Camillo Golgi: facts and fiction. Brain Res Rev. 66 (1–2): 75–82. doi:10.1016/j.brainresrev.2010.09.005. PMID 20840856. S2CID 11871228.
  21. ↑ Bock, Ortwin (2013). Cajal, Golgi, Nansen, Schäfer and the Neuron Doctrine. Endeavour. 37 (4): 228–234. doi:10.1016/j.endeavour.2013.06.006. PMID 23870749.
  22. ↑ а б Mazzarello, P. (1998). Camillo Golgi (1843–1926). Journal of Neurology, Neurosurgery & Psychiatry. 64 (2): 212. doi:10.1136/jnnp.64.2.212. PMC 2169935. PMID 9489532.
  23. ↑ Dal Canton, Ilaria; Calligaro, Alessandro L.; Dal Canton, Francesca; Frosio-Roncalli, Moris; Calligaro, Alberto (1999). Contributions of Camillo Golgi to Renal Histology and Embryology. American Journal of Nephrology. 19 (2): 304–307. doi:10.1159/000013465. PMID 10213832. S2CID 29666037.
  24. ↑ Golgi C. (1889). Sul ciclo evolutivo dei parassiti malarici nella febbre terzana : diagnosi differenziale tra i parassiti endoglobulari malarici della terzana e quelli della quartana [On the cycle of development of malarial parasites in tertian fever: differential diagnosis between the intracellular parasites of tertian and quartant fever]. Archivio per le Scienza Mediche. 13: 173–196.
  25. ↑ Antinori, Spinello; Galimberti, Laura; Milazzo, Laura; Corbellino, Mario (2012). Biology of human malaria plasmodia including Plasmodium knowlesi. Mediterranean Journal of Hematology and Infectious Diseases. 4 (1): 2012013. doi:10.4084/MJHID.2012.013. PMC 3340990. PMID 22550559.
  26. ↑ Cox, Francis EG (2010). History of the discovery of the malaria parasites and their vectors. Parasites & Vectors. 3 (1): 5. doi:10.1186/1756-3305-3-5. PMC 2825508. PMID 20205846.
  27. ↑ Bentivoglio, Marina (1999). The Discovery of the Golgi Apparatus. Journal of the History of the Neurosciences. 8 (2): 202–208. doi:10.1076/jhin.8.2.202.1833. PMID 11624302.
  28. ↑ а б Dröscher, Ariane (1998). The history of the golgi apparatus in neurones from its discovery in 1898 to electron microscopy. Brain Research Bulletin. 47 (3): 199–203. doi:10.1016/S0361-9230(98)00080-X. PMID 9865850. S2CID 36117803.
  29. ↑ Mazzarello, Paolo; Garbarino, Carla; Calligaro, Alberto (2009). How Camillo Golgi became "the Golgi". FEBS Letters. 583 (23): 3732–3737. Bibcode:2009FEBSL.583.3732M. doi:10.1016/j.febslet.2009.10.018. PMID 19833130. S2CID 23309035.
  30. ↑ Dröscher, A (1998). Camillo Golgi and the discovery of the Golgi apparatus. Histochemistry and Cell Biology. 109 (5–6): 425–30. doi:10.1007/s004180050245. PMID 9681625. S2CID 9679562.
  31. ↑ Bentivoglio, M; Mazzarello, P (1998). One hundred years of the Golgi apparatus: history of a disputed cell organelle. Italian Journal of Neurological Sciences. 19 (4): 241–247. doi:10.1007/bf02427612. PMID 10933465. S2CID 31879493.
  32. ↑ Pauly, John Edward; Basmajian, John V.; Christensen, A. Kent; Jollie, William P.; Kelly, Douglas E., рэд-ры (1987). The American Association of Anatomists, 1888-1987: essays on the history of anatomy in America and a report on the membership: past and present. Baltimore: Williams & Wilkins. ISBN 978-0-683-06800-9.
  33. ↑ Sapolsky, RM. Behave: The Biology of Humans at our Best and Worst, New York: Penguin Books, 2017, p688
  34. ↑ GOLGI Camillo Архівавана 7 снежня 2016 года.. Italian senate website
  35. ↑ C. Golgi (1844–1926). Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences. Праверана 19 July 2015.
  36. ↑ Museo Camillo Golgi(нявызн.). museocamillogolgi.unipv.eu. Праверана 23 December 2017.
  37. ↑ Golgi crater. Gazetteer of Planetary Nomenclature. USGS. Праверана 16 December 2019.
  38. ↑ (6875) Golgi = 1994 NG1 = 1934 QB = 1953 RK = 1977 DH2 = 1991 RT30 = 4643 T-1 = T/4643 T-1. Minor planet center.

Дадатковая літаратура

[правіць | правіць зыходнік]

Спасылкі

[правіць | правіць зыходнік]
Узята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Каміла_Гольджы&oldid=5124632"