Паўль Эрліх

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Паўль Эрліх
ням.: Paul Ehrlich
Paul Ehrlich 3.jpg
Дата нараджэння

14 сакавіка 1854(1854-03-14)[1][2][3]

Месца нараджэння

Strzelin[d], Гміна Стшэлін, Стшэлінскі павет[d], Ніжнесілезскае ваяводства, Польшча

Дата смерці

20 жніўня 1915(1915-08-20)[1][2][3] (61 год)

Месца смерці

Бад-Гомбург, раён Верхні Таўнус, адміністрацыйная акруга Дармштат, Гесэн, Германія[4]

Грамадзянства

Сцяг Германіі (1871-1918, 1933-1935) Германія

Род дзейнасці

біёлаг, імунолаг, вынаходнік, урач, прафесар універсітэта

Навуковая сфера

Імуналогія, бактэрыялогія, хімія, хіміятэрапія

Месца працы

Франкфурцкі ўніверсітэт імя Ёгана Вольфганга Гётэ
Гётынгенскі ўніверсітэт

Навуковая ступень

доктарская ступень[d][5]

Альма-матар

Ростакскі ўніверсітэт

Навуковы кіраўнік

Karl Weigert[d] і Роберт Кох

Вядомы як

даследчык у вобласці імуналогіі, заснавальнік хіміётэрапіі

Узнагароды і прэміі

Nobel prize medal.svg Нобелеўская прэмія па фізіялогіі і медыцыне, (1908), медаль Лібіха

Подпіс

Подпіс

Commons-logo.svg Паўль Эрліх на Вікісховішчы

Паўль Э́рліх (ням.: Paul Ehrlich, 14 сакавіка 1854, Штрэлен, Сілезія20 жніўня 1915, Бад-Хомбург, Германія) — нямецкі лекар, імунолаг, бактэрыёлаг, хімік, заснавальнік хіміятэрапіі. Доктар медыцыны (1878). Лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне (1908, разам з І. І. Мечнікавым). Ганаровы член Нямецкага хімічнага таварыства[6].

Вучыўся ва ўніверсітэтах у гарадах Брэслаў, Страсбургу, Фрайбургу[6], Лейпцыгу. З 1878 г. працаваў у Берлінскай клініцы. З 1887 г. у Берлінскім універсітэце, з 1890 г. прафесар. Адначасова з 1882 г. у Інстытуце інфекцыйных хвароб Р. Коха ў Берліне. З 1896 г. дырэктар заснаванага ім[6] Інстытута па вывучэнні сываратак у Штэгліцы. З 1899 года дырэктар Інстытута эксперыментальнай медыцыны ў Франкфурце-на-Майне.

Навуковая дзейнасць[правіць | правіць зыходнік]

П. Эрліху належаць працы па праблемах гематалогіі, гісталогіі, анкалогіі. Зрабіў апісанне розных форм лейкацытаў крыві, значэнне касцявога мозгу і лімфоідных органаў у кроваўтварэнні. Сфармуляваў першую хімічную інтэрпрэтацыю імуналагічных рэакцый («тэорыя бакавых ланцугоў»). Распрацаваў метады лячэння некаторых інфекцыйных захворванняў. Даказаў магчымасць мэтанакіраванага сінтэзу хіміятэрапеўтычных сродкаў. У 1907[7] г. стварыў прэпарат сальварсан (прэпарат 606[6])для лячэння сіфілісу.

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Paul Ehrlich // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Paul Ehrlich // SNAC Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. 3,0 3,1 Paul EHRLICH // Académie Nationale de Médecine — 1820. Праверана 9 кастрычніка 2017.
  4. Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118529358 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 30 снежня 2014.
  5. 5,0 5,1 Нямецкая нацыянальная бібліятэка, Берлінская дзяржаўная бібліятэка, Баварская дзяржаўная бібліятэка і інш. Record #118529358 // Агульны нарматыўны кантроль — 2012—2016. Праверана 2 красавіка 2015.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 ЭРЛИХ, ПАУЛЬ // Энцыклапедыя Кругасвет (руск.) 
  7. Эрлих Пауль (руск.)  — артыкул з Вялікай савецкай энцыклапедыі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.18 Кн.1: Дадатак: Шчытнікі — ЯЯ / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2004. — Т. 18. — С. 150—151. — 472 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0295-4 (Т. 18 Кн. 1).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]