Мінскі падшыпнікавы завод

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Мінскі падшыпнікавы завод
Minsk bearing factory 1.jpg
Тып адкрытае акцыянернае таварыства
Заснаванне 20 мая 1948 (74 гады таму)
Заснавальнікі Савет міністраў СССР
Размяшчэнне Мінск, Беларусь, Заводскі раён, вул. Жылуновіча, д. 2[1]
Ключавыя постаці Анатоль Савянок, Сяргей Мароз[2]
Галіна прамысловасць
Прадукцыя падшыпнік, ролік, свердзел
Абарот 50,056 млн рублёў (2018 год; 24,534 млн $)
Аперацыйны прыбытак -9,012 млн рублёў (2018 год; -4,417 млн $)
Чысты прыбытак -9,012 млн рублёў[3] (2018 год; -4,417 млн $)[4]
Колькасць супрацоўнікаў 2000 (2021 год)
Аўдытар ТАА «Эрудыт» (Мінск)
Матчына кампанія «Беларускі металургічны завод» (Жлобін)
Сайт mpz.com.by

ААТ «Мі́нскі падшы́пнікавы заво́д» (МПЗ) — дзяржаўнае машынабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, якое спецыялізуецца на вырабе падшыпнікаў (ад 10 мм да 980 мм). Знаходзіцца ў горадзе Мінску. Колькасць персаналу — каля 2 000 чалавек. Агульная вытворчая плошча — звыш 380 000 м².

Заснаваны ў маі 1948 года ў якасці Дзяржаўнага падшыпнікавага завода № 11.

На 2021 год уваходзіў у 10-ку найбольшых прадпрыемстваў Беларусі. Налічваў каля 2000 супрацоўнікаў. Займаў звыш 38 гектараў у Заводскім раёне Мінска. Выпускаў звыш 600 мадэляў падшыпнікаў пад таварным знакам МПЗ ад 1 см прамерам і 10 грамаў вагой да 98 см прамерам і да 880 кг вагой. Вырабляў каля 70 % канструктыўных груп падшыпнікаў, якія існавалі ў свеце. За 2020 год вырабілі звыш 5 млн падшыпнікаў, з якіх 40 % новых узораў 2010-х гадоў. Доля ролікавых сферычных 2-радных падшыпнікаў склала 65 % продажаў і каля 90 % паставак за мяжу ў больш як 20 краін. Асноўнымі пакупнікамі былі прадпрыемствы 7 галін прамысловасці — машынабудаўнічай, горназдабывальнай, металургічнай, энергетычнай, будаўнічай, нафтагазавай і абароннай. Прадпрыемства ўваходзіла ў Міжрэспубліканскі саюз вытворцаў падшыпнікаў (Расія)[5]. Мінскі падшыпнікавы завод меў станцыю выпрабавання падшыпнікаў з лабараторыяй на 60 выпрабавальных машын ВНІПП мадэляў 537 і 542—545. Гэта дазваляла выпрабаваць падшыпнікі карданных валаў, аўтамабільніх ступіцаў, рухавікоў і вадзяных насосаў на вібрацыю і шум[6]. Для патрэб супрацоўнікаў завод меў аздараўляльны летнік і буфет, 2 сталовыя і 3 інтэрнаты[7].

Вырабы і паслугі[правіць | правіць зыходнік]

На 2021 год Мінскі падшыпнікавы завод вырабляў 77 узораў ролікаў і 788 узораў падшыпнікаў, у тым ліку:

  • 661 ролікавы (85 %) — 491 радыяльны сферычны 2-радны (62 %), 116 радыяльных ігольчатых, 12 радыяльна-ўпорных канічных, па 9 упорна-радыяльных сферычных і ўпорных, 7 радыяльных цыліндрычных, 5 радыяльных 1-радных тараідальных, 4 упорна-радыяльныя сферычныя 1-радныя і 3 радыяльныя сферычныя 2-радныя;
  • 90 шарыкавых — 62 радыяльных, 15 упорна-радыяльных і 13 радыяльна-ўпорных;
  • 37 шарнірных[8].

Таксама на заводзе выпускалі: прывадныя ролікавыя ланцугі для трактароў, дэталі ровараў, свердзелы, мэблевую фурнітуру, адкрывалкі бляшанак і пляшак[9], а таксама дэталі для чыгуначнага палатна[10], пакоўку і раскатныя кольцы[11]. Урэшце МПЗ аказваў праз сваю лабараторыю, выпрабавальню і цэх перавозак паслугі: хіміка-спектральнага аналізу металаў; вымярэння ўнутраных зазораў, дакладнасці кручэння і геаметрычнай дакладнасці падшыпнікаў; вымярэння рэшткавай намагнічанасці і шурпатасці паверхні; памераў і норм дакладнасці ролікаў, лінейных памераў для ўнутраных і вонкавых паверхняў; пасажырскіх перавозак мікрааўтобусамі і грузаперавозак да 40 тонаў, здачы ў наём аўтавышкі, аўтакрана, пагрузчыка і экскаватара[12].

Збытавая сетка[правіць | правіць зыходнік]

На 2021 год Мінскі падшыпнікавы завод меў 25 гандлёвых прадстаўнікоў у 36 гарадах 16 краінаў:

Гісторыя[правіць | правіць зыходнік]

Галоўная прахадная «Мінскага падшыпнікавага завода» (лістапад 2019 года)

17 мая 1948 года Савет міністраў СССР ухваліў Пастанову № 5959-РС «Аб будаўніцтве падшыпнікавага завода № 11 у г. Мінску». 20 мая 1948 года міністр аўтамабільнай і аўтатрактарнай прамысловасці СССР Г. С. Харламаў падпісаў Указ № 77, якім прадпісаў «у дэкадны тэрмін утварыць і накіраваць камісію для выбару пляцовак пад будаўніцтва падшыпнікавага завода № 11 у г. Мінску». Завод прызначаўся для забеспячэння падшыпнікамі грузавікоў «Мінскага аўтамабільнага завода» і трактароў «Беларус». У красавіку 1950 года ў Красным урочышчы на ўскрайку Мінска пачалі ўзводзіць завод. 13 жніўня 1951 года майстарка Л. Ф. Арлова сабрала першы беларускі падшыпнік пад таварным знакам «ДПЗ-11»[15]. У снежні 1956 года на прадпрыемстве стварылі газету «Адзінаццаць»[16]. 7 верасня 1960 года на заводзе выпусцілі 100-мільённы падшыпнік.

У 1962—1977 гадах уведзены ў дзеянне вытворчыя карпусы № 2, 3, 4 (з блокамі цэхаў), цэхі: тэрмічны, літых сепаратараў, інжынерна-бытавы, лабараторна-бытавы. 16 верасня 1969 года ў 2-м корпусе ўвялі ў дзеянне цэх ролікавых сферычных падшыпнікаў. У 1975 годзе ўпершыню ў свеце правялі звышглыбокае бурэнне турбабурамі з падшыпнікамі «ДПЗ-11». 21 мая 1975 года Галоўны камітэт Выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі СССР узнаградзіў «ДПЗ-11» дыпломам 1-й ступені за ўкараненне электракаагуляцыйных збудаванняў для ачысткі прамысловых сцёкавых вод, а распрацоўшчыкаў — залатым, сярэбраным і бронзавым медалямі[15]. Да 1977 года ўвялі ў дзеянне карпусы № 2, 3 і 4 з 4-ма цэхамі: тэрмічны, літых сепаратараў, інжынерна-побытавы і лабараторна-побытавы[17]. 13 лютага 1982 года на заводзе выпусцілі мільярдны падшыпнік. У 1987 годзе выпусцілі рэкордныя 55,5 млн падшыпнікаў[15].

У 1995 годзе стварылі ўчастак пластмасавых і гумава-тэхнічных вырабаў[17]. 25 снежня 1995 года завод перайменавалі ў арэнднае прадпрыемства «Мінскі падшыпнікавы завод» (МПЗ). Таксама ў 1995 годзе сабралі 1-ы буйнагабарытны падшыпнік 3680 вагой 637 кг для «Крыварожскага горна-ўзбагачальнага камбіната акісленых руд» (Днепрапятроўская вобласць, Украіна)[15]. На 1999 год МПЗ выпускаў шарыкавыя, ролікавыя і шарнірныя падшыпнікі, мэталарэзныя станкі і кантрольныя вымяральнікі[17]. 10 лютага 2000 года прадпрыемства пераўтварылі ў адкрытае акцыянернае таварыства. У сакавіку 2000 года адкрылі замежнае прадстаўніцтва ў Маскве (Расія).

Да пачатку 2010-х гадоў аб’ёмы вытворчасці скараціліся да 5-6 млн штук у год. У 2013 годзе МПЗ увайшоў у склад холдынгу «Беларуская металургічная кампанія», якім кіраваў «Беларускі металургічны завод» (Жлобін, Гомельская вобласць)[15]. У 2010—2013 гадах для змяншэння выдаткаў газу і электраэнергіі перааснасцілі кавальска-нарыхтоўчае і тэрмічнае абсталяванне завода на 70 млн долараў. У 2013 годзе пачаліся пастаўкі падшыпнікаў у Польшчу і Турцыю[18]. 4 чэрвеня 2015 года на беларуска-індыйскім форуме МПЗ заключыў дагавор на пастаўку падшыпнікаў у Індыю на 1 млн долараў[19]. У жніўні 2015 года ў 1-м корпусе запусцілі кольцараскатны ўчастак з лічбавым праграмным кіраваннем (ЛПК) і адпальвальным агрэгатам з поўначы Італіі (край Венета). У 2016 годзе ўсталявалі 29 і асучаснілі 16 прыбораў для вытворчасці ролікасферычных падшыпнікаў. У выніку замены газавыя награвальныя печы абсталявалі аўтаматычнай загрузкай і выгрузкай. Укаранілі загартовачна-адпускныя агрэгаты і звышфінішаванне кольцаў падшыпнікаў. 21 ліпеня 2017 года адкрылі аўтаматычную лінію загатовак кольцаў прамерам ад 22 да 60 см[15].

У 2018 годзе 77 % вырабаў паставілі за мяжу, пераважна ў Расію. Аб’ёмы вытворчасці ў параўнанні з 2010 годам упалі яшчэ ў пяць разоў і ў 2018 годзе склалі 1 млн 57 тысяч штук[20].

На ліпень 2019 года прадпрыемства налічвала каля 1800 супрацоўнікаў[21]. 28 снежня 2020 года ўвялі ў дзеянне газанагравальную печ, што стала апошнім 41-м прыборам у мадэрнізацыі коштам 44 млн еўра з 2010 года[22]. 21 студзеня 2021 года МПЗ адгрузіў у Германію 4 падшыпнікі для шахтавых вентылятараў коштам 55 300 еўра[23].

Кіраўнікі[правіць | правіць зыходнік]

  • Георгій Кармілкін (20 красавіка 1949 — 1952)
  • Пётр Яшчарыцын (1952—1962), акадэмік і доктар тэхнічных навук
  • Іван Гаўрылаў (1962—1968)
  • Аркадзь Высоцкі (1968—1988)
  • Анатоль Зінкевіч (1988—1991)
  • Анатоль Цыгалаў (1991—1994)
  • Валерый Пенза (1994—2004)
  • Віктар Можджэр (2005 — 22 снежня 2009)
  • Аляксандр Лабусаў (22 снежня 2009 — 2016)
  • Мікалай Анціпаў (2016 — кастрычнік 2019)[15]
  • Анатоль Савянок (з кастрычніка 2019 года)[22]

Цікавыя факты[правіць | правіць зыходнік]

  • Вуліцы каля падшыпнікавага завода маюць неафіцыйную назву «мікрараён Шарыкі»[24][25][26].

Зноскі

  1. Кантакты(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  2. Кіраўніцтва(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  3. Мікалай Анціпаў, М.В. Горбікава. Інфармацыя пра акцыянернае таварыства і яго дзейнасць на 1 студзеня 2019 года(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (9 красавіка 2019). Праверана 3 жніўня 2021.
  4. Сярэднеўзважаны курс беларускага рубля ў адносінах да замежных валют на валютным рынку Рэспублікі Беларусь за 2018 год (2,0402 за долар), Нацыянальны банк Беларусі (2019). Праверана 3 жніўня 2021.
  5. Аб прадпрыемстве(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  6. Станцыя для выпрабавання падшыпнікаў(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  7. Сістэма падрыхтоўкі кадраў(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  8. Падшыпнікі(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  9. Тавары народнага спажывання(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  10. Тавары вытворча-тэхнічнага прызначэння(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  11. Пакоўкі(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 4 жніўня 2021.
  12. Паслугі вытворча-тэхнічнага прызначэння(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  13. 13,0 13,1 Распаўсюднікі ў далёкім замежжы(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  14. Распаўсюднікі ў СНД(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  15. 15,0 15,1 15,2 15,3 15,4 15,5 15,6 Гісторыя(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  16. Газета «Адзінаццаць»(руск.) , ААТ «Мінскі падшыпнікавы завод» (2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  17. 17,0 17,1 17,2 БелЭн, 2000
  18. Мінскія падшыпнікі пашыраюць геаграфію, Белтэлерадыёкампанія (12 жніўня 2013). Праверана 3 жніўня 2021.
  19. МПЗ паставіць у Індыю падшыпнікаў на $1 млн, Газета «Звязда» (4 чэрвеня 2015). Праверана 4 жніўня 2021.
  20. Недостигаемые рекорды. Сколько тракторов, станков и велосипедов мы потеряли за годы независимости(руск.)  (недаступная спасылка). TUT.by (27 студзеня 2020). Архівавана з першакрыніцы 14 снежня 2020. Праверана 28 студзеня 2020.
  21. Марыя Дадалка. Чым жывуць завадчане // Мясцовае самакіраванне. — 19 ліпеня 2019. — № 29 (514). — С. 2.
  22. 22,0 22,1 На МПЗ завяршылі дзесяцігадовую праграму тэхпераўзбраення, Беларускае тэлеграфнае агенцтва (28 снежня 2020). Праверана 3 жніўня 2021.
  23. Мінскі падшыпнікавы завод выйшаў на рынак Германіі, БелТА (21 студзеня 2021). Праверана 3 жніўня 2021.
  24. Городской фольклор Минска: «бигуди», «гарлем», «помойка» и другое Архівавана 18 верасня 2021. // Інтэрфакс
  25. Районы, кварталы: Партизанский проспект от площади Ванеева до «Автозаводской» // Onliner.by
  26. Январский Минск. Часть 2 // Жывы журнал

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]