Фернанда дэ ла Руа

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Фернанда Дэ ла Руа
Fernando de la Rúa
Фернанда Дэ ла Руа
сцяг
51-ы прэзідэнт Аргенціны
10 снежня 1999 — 21 снежня 2001
Папярэднік: Карлас Менем
Пераемнік: Рамон Пуэрта
 
Партыя:
Адукацыя:
Дзейнасць: адвакат, палітык
Месца працы:
Веравызнанне: Каталіцкая царква
Нараджэнне: 15 верасня 1937(1937-09-15) (81 год)
Кордава
Жонка: Inés Pertiné Urien[d]
Дзеці: Antonio de la Rúa[d]
 
Аўтограф: Firma Fernando de la Rua vec.svg
 
Узнагароды:
Knight Grand Cross with Collar of the Order of Merit of the Italian Republic Knight Grand Cross of the Order of Merit of the Italian Republic collar of the Order of Isabella the Catholic‎ Grand Cross of the Order of the White Double Cross‎ Grand Collar of the Order of Prince Henry Grand Cross of the Order of the Sun of Peru‎

Фернанда дэ ла Руа (ісп.: Fernando de la Rúa; нар. 15 верасня 1937, Кордава) — прэзідэнт Аргенціны ў 1999—2001 гадах ад альянсу партый Грамадзянскі радыкальны саюз і FREPASO. Датэрмінова сышоў у адстаўку з-за масавых беспарадкаў на фоне абвастрэння эканамічнага крызісу, які ў латэнтнай форме суправаджаў яго прэзідэнцтва.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Нацыянальны ўніверсітэт Кордавы, дзе вывучаў права. У 1973 годзе быў абраны ў Сенат ад Грамадзянскага радыкальнага саюза. У 1976 годзе балатаваўся ў віцэ-прэзідэнты разам з Рыкарда Бальбінам і заняў другое месца. Пасля чарговага ваеннага перавароту выкладаў ва Універсітэце Буэнас-Айрэса. У 1996 годзе стаў першым абраным мерам Буэнас-Айрэса і заваяваў папулярнасць на гэтай пасадзе.

У 1999 годзе быў абраны прэзідэнтам, набраўшы 48,37 % галасоў супраць 38,27 % у бліжэйшага апанента Эдуарда Дуальдэ (выбары праходзілі ў адзін тур). Адзначаецца, што немалую ролю ў яго абранні сыграла адыёзнасць дзеючага прэзідэнта Карласа Менема, чыім аднапартыйцам быў Дуальдэ. Перад выбарамі дэ ла Руа абяцаў змагацца з карупцыяй, злачыннасцю і беспрацоўем, аднак паабяцаў захаваць створаную пры Менем неаліберальнага эканамічную мадэль. Аднак менавіта ў перыяд яго прэзідэнцтва асноўныя эканамічныя паказчыкі Аргенціны пагоршыліся: эканоміка ўвайшла ў стадыю стагнацыі, дзяржаўны доўг вырас да больш чым 100 мільярдаў долараў, адбываўся рост дэфіцыту бюджэту і беспрацоўя.