Карл I Сцюарт

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Карл I
Charles I
Teàrlach I
King Charles I by Sir Anthony Van Dyck.jpg
сцяг
42-і Кароль Англіі
сцяг
27 сакавіка 1625 — 30 студзеня 1649
Каранацыя: 2 лютага 1626
Папярэднік: Якаў I
Пераемнік: Олівер Кромвель
сцяг
Кароль Ірландыі
сцяг
27 сакавіка 1625 — 30 студзеня 1649
Папярэднік: Якаў I
Пераемнік: Олівер Кромвель
сцяг
Кароль Шатландыі
сцяг
27 сакавіка 1625 — 30 студзеня 1649
Каранацыя: 8 чэрвеня 1633
Папярэднік: Якаў VI
Пераемнік: Карл II
сцяг
Кароль Астравоў
сцяг
27 сакавіка 1625 — 30 студзеня 1649
Папярэднік: Якаў I
Пераемнік: Олівер Кромвель
 
Нараджэнне: 19 лістапада 1600({{padleft:1600|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:19|2|0}})
Шатландыя Данфермлайнскі палац, Шатландыя
Смерць: 30 студзеня 1649 (пакараны)
Англія Уайтхол, Лондан, Англія
Пахаваны: Віндзорскі замак, Віндзар, графства Беркшыр
Дынастыя: Сцюарты
Бацька: Якаў I
Маці: Ганна Дацкая
Жонка: Генрыэта Марыя Французская

Карл I (анг.: Charles I of England, 19 лістапада 160030 студзеня 1649, Лондан) - кароль Англіі, Шатландыі і Ірландыі з 27 сакавіка 1625. З дынастыі Сцюартаў. Яго палітыка абсалютызму і царкоўныя рэформы выклікалі паўстанні ў Шатландыі і Ірландыі і Англійскую рэвалюцыю. У ходзе грамадзянскіх войнаў Карл I пацярпеў паражэнне, быў аддадзены суду парламента і пакараны 30 студзеня 1649 г. ў Лондане.

Праўленне[правіць | правіць зыходнік]

У 1628 годзе быў забіты Бекінгем, які меў вялікі ўплыў на Карла. Незаконны збор падаткаў, насуперак "петыцыі аб правах", абудзіў абурэнне ў парламенце, які быў у 1629 годзе зноў распушчаны Карлам. Пасля гэтага ён кіраваў 11 гадоў сам, дастаючы грошы паборамі, штрафамі, манаполіямі і падобнымі шляхамі. У гэты час высунуўся Томас Уэнтварт, пасля граф Страфард, чалавек здольны, але жорсткі і ўладалюбівы; ён прыдумаў план (Thorough) ўвядзення абсалютнай улады караля, пры дапамозе пастаяннага войска, і з поспехам ўжываў яго сам, будучы намеснікам Ірландыі. Жадаючы ўвесці паўсюль у каралеўстве адзіную Англіканскую царкву, Карл пераследваў пурытанства, аддаючы перад ім перавагу нават папізму; прымасу Лоду ён дазволіў ўвесці бясшлюбнасць духавенства, вучэнне аб пекле, малітву аб памерлых і многія іншыя дагматы, якія збліжалі царкву з Рымам.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]