Фрэдэрык Сенгер

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Фрэдэрык Сенгер
англ.: Frederick Sanger
Frederick Sanger2.jpg
Дата нараджэння:

13 жніўня 1918({{padleft:1918|4|0}}-{{padleft:8|2|0}}-{{padleft:13|2|0}})

Месца нараджэння:

Рэндкамб, Глостэршыр, Англія

Дата смерці:

19 лістапада 2013({{padleft:2013|4|0}}-{{padleft:11|2|0}}-{{padleft:19|2|0}}) (95 гады)

Месца смерці:

Кембрыдж

Краіна:

Flag of the United Kingdom.svg Вялікабрытанія

Навуковая сфера:

біяхімія

Узнагароды і прэміі


Nobel prize medal.svg Nobel prize medal.svg Нобелеўская прэмія па хіміі (1958, 1980)

Ордэн Заслуг
Ордэн Кавалераў Пашаны
Кавалер ордэна Брытанскай імперыі
Фрэдэрык Сенгер на ВікіСховішчы

Фрэдэрык Сенгер, таксама Сангер CBE (англ.: Frederick Sanger; 13 жніўня 1918 г., Рэндкамб, Глостэршыр19 лістапада 2013[1]) — англійскі біяхімік, адзіны вучоны — двойчы лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі — у 1958 і 1980 (сумесна з У. Гілбертам(руск.) бел. і П. Бергам(руск.) бел.). Жанаты, мае двух сыноў і дачку.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт (1939). З 1940 года працуе там жа. Доктарская ступень з 1943 года. З 1951 года член Медыцынскага даследчага савета і кіраўнік лабараторыі малекулярнай біялогіі гэтага савета. З 1983 года ў адстаўцы.

Асноўныя працы прысвечаны хіміі бялку і нуклеінавым кіслотам. З 1945 года Сенгер вывучаў структуру інсуліну. Ім быў распрацаваны дынітра-фторбензольны метад ідэнтыфікацыі канцавых амінагруп у пептыдах, з дапамогай якога яму атрымалася ўстанавіць прыроду і паслядоўнасць чаргавання амінагруп у інсуліне і расшыфраваць яго будову (19441954). Сенгер устанавіў, што інсулін мае агульную формулу C337N65O75S6, тры сульфідных мастка і складаецца з двух ланцугоў: ланцуга A, які змяшчае 21 амінакіслотны астатак, і ланцуга B, які змяшчае 30 амінакіслотных астаткаў. Гэтыя працы паслужылі асновай для сінтэтычнага атрымання інсуліну і іншых гармонаў.

У 1965 годзе прапанаваў пазначаць РНК і ДНК, прызначаныя для структурных даследаванняў, радыеактыўным ізатопам фосфару 32Р, што дазволіла ажыццяўляць працы з надзвычай малой колькасцю матэрыялу — 10−6 г. Устанавіў структуру 5S PHK (120 асноў; 1967) і ДНК фага ФХ174 (5375 асноў; 1977). У 1977 годзе прапанаваў метад расшыфроўкі першаснай структуры ДНК, заснаваны на ферментатыўным сінтэзе высокарадыеактыўнай камплементарнай паслядоўнасці ДНК на якая вывучаецца аднаніткавай ДНК як на матрыцы.

Зноскі

Літаратура[правіць | правіць зыходнік]

  • Беларуская энцыклапедыя: У 18 т. Т.14: Рэле — Слаявіна / Рэдкал.: Г. П. Пашкоў і інш — Мн.: БелЭн, 2002. — Т. 14. — 512 с. — 10 000 экз. — ISBN 985-11-0238-5 (Т. 14).

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]