Вячаслаў Міхайлавіч Качура

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Вячаслаў Міхайлавіч Качура
Дата нараджэння 28 верасня 1954
Месца нараджэння Дрэздэн, ГДР
Альма-матар
Грамадзянства
Прыналежнасць Red star with hammer and sickle.svg Узброеныя сілы СССР (1976—1991)
Emblem of the Armed Forces of Belarus.svg Узброеныя сілы Рэспублікі Беларусь (1992—1993)
Лівія Узброеныя сілы Лівійскай Джамахірыі (2011, спрэчна)
Род войскаў спецпрызн
Гады службы 19761993
Званне
Маёр
Часць 334-ы асобны атрад спецыяльнага прызначэння
Бітвы/войны Афганская вайна (1979—1989)
Грамадзянская вайна ў Лівіі (2011) (спрэчна)
Узнагароды і званні Ордэн Чырвонай Зоркі

Вячаслаў Міхайлавіч Качура (нар. 28 верасня 1954, Дрэздэн, ГДР) — маёр ГРУ СССР, былы начальнік штаба 334-га асобнага атрада спецыяльнага прызначэння, удзельнік Афганскай вайны і меркавана грамадзянскай вайны ў Лівіі. Апошні грамадзянін Рэспублікі Беларусь, вызвалены з лівійскага палону.

Папярэдняя біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся 28 верасня 1954 годзе ва ўсходнегерманскім Дрэздэне ў сям’і савецкага вайскоўца, які служыў у ГСВГ. Да 1964-га вучыўся ў 11-й школе, але затым перайшоў у 109-ю, якую скончыў у 1971 годзе. Паступіў у Кіеўскае вышэйшае агульнавайсковае каманднае вучылішча[1].

У 1976—1977 служыў у вайсковай частцы 69615, пазней накіраваны ў 74854. З 1986 года ўдзельнічаў у Афганскай вайне. У 1987 годзе прызначаны начальнікам штаба 334-га асобнага атрада спецыяльнага прызначэння ГРУ ГШ УС СССР. У маі 1988 года 334-ы атрад быў выведзены з Афганістана і пераведзены са складу 15-й брыгады ў 5-ю[2], дзе Качура ўзначаліў 6-ы батальён. Пасля распаду СССР ён некаторы час праслужыў ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь, але выйшаў у адстаўку ў 1993-м[1].

Жыў у Мар’інай Горцы, Пухавіцкі раён Мінскай вобласці.

Лівійскі палон[правіць | правіць зыходнік]

У чэрвені 2011 года Качура ў складзе групы міжнародных спецыялістаў з Расіі, Украіны і Беларусі, нанятых сумеснай расійска-лівійскай кампаніяй, прыбыў для працы ў Лівійскую Джамахірыю. З яго слоў, ён працаваў па кантрактах, якія былі заключаны з ведама ўрада краіны, займаючыся рамонтам легкавых машын. Цягам месяца беларус паспеў адрамантаваць два аўтамабілі «Міцубісі»[3]. У канцы жніўня, падчас штурму сіламі НАТА і паўстанцамі ПНС сталіцы краіны Трыпалі, спецыялісты былі схоплены ўзброенай апазіцыяй. Замежнікаў абвінавацілі ў дапамаганні рэжыму Кадафі. Паводле версіі паўстанцаў, затрыманыя ажыццяўлялі рамонт сродкаў СПА Лівіі, «ствараючы пагрозу для лётчыкаў кааліцыі, якія абаранялі народ Лівіі». Палонных трымалі ў аэрапорце Мітыга пад Трыпалі[4].

Самога Качуру баевікі абвясцілі снайперам войскаў Кадафі[5]. Разам з ім у палон трапілі беларусы Валерый Гардзіенка, Ігар Едзімічаў і Фёдар Труфанаў. У чэрвені 2012 усіх іх прысудзілі да 10 гадоў турмы за супрацоўніцтва з лаялістамі[6]. У 2014 годзе ўдалося дамагчыся датэрміновага вызвалення Гардзіенка, Едзімічава і Труфанава[7]. Аднак пад арыштам ўсё яшчэ заставаўся Качура. Да снежня да палоннага прыязджалі пасол і консул Беларусі ў Лівіі, але потым зачынілася дыпмісія ў Трыпалі, і візіты дыпламатаў спыніліся[5].

У чэрвені таго ж года па ініцыятыве кіраўніцтва МЗС Расіі, Дзяржаўнай Думы і кіраўніка Чачэнскай Рэспублікі Рамзана Кадырава была створана кантактная група па Лівіі пад кіраўніцтвам Льва Дзяньгова. Каманда займалася пытаннямі затрыманых у краіне расіян. Былі паспяхова завершаны аперацыі па вызваленні членаў экіпажаў танкераў «Механік Чабатароў» і «Тэметэрон», маракоў з судна «Мерла». Акрамя таго, група паралельна праводзіла аналіз становішча ў краіне. У верасні 2017 года, пасля візіту ў Мінск Рамзана Кадырава, спецыялісты Дзяньгова пачалі актыўнае супрацоўніцтва з беларускім бокам. Неўзабаве ён і яшчэ некалькі чалавек вылецелі ў Трыпалі, дзе правялі 2,5 месяца, займаючыся вызваленнем Качуры. Як пазней успамінаў кіраўнік кантактнай групы, спецыялісты пачыналі перамовы ў 12 дня, а заканчвалі ў 5 раніцы[5].

29 студзеня 2018 года палонны быў адпушчаны[5]. Спярша з Трыпалі ён паляцеў у Абу-Дабі, адтуль — у Маскву, і раніцай 2 лютага беларус прыбыў у Мінск[8].

Узнагароды[правіць | правіць зыходнік]

Сям’я[правіць | правіць зыходнік]

Ёсць сын Міхаіл і дачка Алена[8].

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]