Леапольд Ружычка

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Леапольд Ружычка
харв.: Lavoslav (Leopold) Ružička
Leopold Ruzicka ETH-Bib Portr 00239.jpg
Дата нараджэння 13 верасня 1887(1887-09-13)
Месца нараджэння Вукавар, Каралеўства Харватыя і Славонія
Дата смерці 26 верасня 1976(1976-09-26) (89 гадоў)
Месца смерці Мамерн, Швейцарыя
Месца пахавання
Грамадзянства Аўстра-Венгрыя, Швейцарыя
Род дзейнасці хімік, выкладчык універсітэта
Навуковая сфера арганічная хімія, біяхімія
Месца працы
Альма-матар Універсітэт Карлсруэ
Навуковы кіраўнік Герман Штаўдынгер
Узнагароды і прэміі Нобелеўская прэмія Нобелеўская прэмія па хіміі (1939)
Commons-logo.svg Леапольд Ружычка на Вікісховішчы

Леапольд Ружычка (харв.: Lavoslav (Leopold) Ružička; 13 верасня 1887, горад Вукавар, Харватыя — 26 верасня 1976, Мамерн, Швейцарыя) — швейцарскі хімік-арганік.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Пасля заканчэння (1910) Вышэйшай тэхнічнай школы ў Карлсруэ там жа працаваў асістэнтам у Г. Штаўдынгера; пасля пераезду з ім у Швейцарыю (1912) працаваў у Канфедэратыўнай вышэйшай тэхнічнай школе ў Цюрыху — прафесар у 1923—1925 і 1929—1957 гадах, у 1926 −1929 гадах прафесар арганічнай хіміі Утрэхцкага ўніверсітэта.

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

Асноўныя працы прысвечаны ўсталяванню будовы (ірон, фарнезол і інш.) і шляхоў біягенезу («ізапрэнавае правіла») тэрпеноідных злучэнняў, сінтэзу стэроідаў (у тым ліку ў 1934—1935 сінтэз мужчынскіх палавых гармонаў андрастэрону і тэстастэрону) і макрацыклічных злучэнняў (мускон і інш.)

Нобелеўская прэмія[правіць | правіць зыходнік]

Нобелеўская прэмія па хіміі (1939, сумесна з А. Бутэнантам).