Луіс Федэрыка Лелуар

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Луіс Федэрыка Лелуар
Luis Federico Leloi
Luis Federico Leloir - young.jpg
Дата нараджэння

6 верасня 1906(1906-09-06)[1][2]

Месца нараджэння

Парыж, дэпартамент Сена[d], Францыя[3]

Дата смерці

2 снежня 1987(1987-12-02)[1][2] (81 год)

Месца смерці

Правінцыя Катамарка, Аргенціна ці Буэнас-Айрэс, Аргенціна[4]

Месца пахавання

Могілкі Рэкалета[d]

Грамадзянства

Flag of Argentina.svg Аргенціна
Flag of France.svg Францыя

Род дзейнасці

урач, біяхімік, вучоны, прафесар універсітэта, хімік

Навуковая сфера

Біяхімія

Месца працы

Кембрыджскі ўніверсітэт, Вашынгтонскі ўніверсітэт, Калумбійскі ўніверсітэт

Навуковая ступень

доктар медыцыны[d][4] (1932)

Альма-матар

Універсітэт Буэнас-Айрэса

Навуковы кіраўнік

Бернарда Альберта Усай[5]

Вядомы як

першы іспанамоўны лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі

Узнагароды і прэміі

Нобелеўская прэмія — 1970

Commons-logo.svg Луіс Федэрыка Лелуар на Вікісховішчы

Луіс Федэрыка Лелуар (ісп.: Luis Federico Leloi; 6 верасня 1906, Парыж — 2 снежня 1987, Аргенціна) — аргенцінскі ўрач і біяхімік, першы іспанамоўны лаўрэат Нобелеўскай прэміі па хіміі. Член Нацыянальнай АН ЗША (1960), Амерыканскай акадэміі мастацтваў і навук (1961), Лонданскага каралеўскага таварыства (1972).

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў універсітэт Буэнас-Айрэса (1932). У 1934—1935, 1937—1943 гадах працаваў у Інстытуце фізіялогіі пры гэтым універсітэце (з 1941 прафесар фізіялогіі). У 1936 годзе ў біяхімічнай лабараторыі Кембрыджскага ўніверсітэта. У 1943 пераехаў у ЗША. Працаваў у Вашынгтонскім (1944 г.) і Калумбійскім універсітэтах (1944—1945). У 1946 годзе вярнуўся ў Аргенціну. З 1946 загадчык біяхімічнай лабараторыі Інстытута фізіялогіі.

Асноўныя працы[правіць | правіць зыходнік]

Працы па метабалізму вугляводаў ў жывых клетках, а таксама вугляводных вытворных нуклеатыдаў. Лелуар і яго калегі вывучалі глікапратэіны, паказалі асноўныя шляхі метабалізму галактозы, а таксама шляхі развіцця галактаземіі — прычыны з'яўлення неўспрымальнасці да лактозы. Сумесна з групай супрацоўнікаў вылучыў і вывучыў шматлікія ферменты вугляводнага абмену.

Зноскі

  1. 1,0 1,1 Комитет исторических и научных работ — 1834.
  2. 2,0 2,1 Encyclopædia Britannica
  3. Лелуар Луис Федерико // Большая советская энциклопедия Алферов Жорес: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969.
  4. 4,0 4,1 4,2 английская Википедия — 2001.
  5. The Academic Family Tree — 2005.