Арчэр Джон Портэр Марцін

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
Арчэр Джон Портэр Марцін
Партрэт
Род дзейнасці:

біяхімік, хімік

Дата нараджэння:

1 сакавіка 1910(1910-03-01)[1][2]

Месца нараджэння:

Лондан, Лонданскае графства, Англія, Злучанае каралеўства Вялікабрытаніі і Ірландыі[3]

Дата смерці:

28 ліпеня 2002(2002-07-28)[1][2] (92 гады)

Месца смерці:

Llangarron[d], Графства Херэфардшыр, Заходні Мідленд[d], Англія, Вялікабрытанія

Месца працы:

Кембрыджскі ўніверсітэт

Альма-матар:

каледж св. Пятра[d]
Bedford School[d]

Узнагароды і прэміі:

член Лонданскага каралеўскага таварыства[d]

Нобелеўская прэмія па хіміі

John Price Wetherill Medal[d] (1959)

Commons-logo.svg Арчэр Джон Портэр Марцін на Вікісховішчы

Арчэр Джон Портэр Марцін (англ.: Archer John Porter Martin; 1 сакавіка 1910, Лондан28 ліпеня 2002) — англійскі біяхімік і фізіка-хімік, член Лонданскага каралеўскага таварыства (1950).

Біяграфія і працы[правіць | правіць зыходнік]

Скончыў Кембрыджскі ўніверсітэт (1932). Там жа з 1934 года распрацоўваў метады вылучэння вітаміну Е і нікацінавай кіслаты, для чаго стварыў эфектыўны супрацьточны апарат. Сумесна з Р.Л.М.Сінгам сканструяваў амінакіслотны аналізатар. Далейшыя даследаванні прывялі іх да стварэння ў 1944 годзе метаду храматаграфіі на паперы. У 1946-1948 гадах Марцін займаўся вылучэннем і ачысткай пеніцыліну. Затым у Нацыянальным інстытуце медыцынскіх даследаванняў у Лондане працаваў над вылучэннем біялагічна важных рэчываў і развіццём метаду газа-вадкаснай храматаграфіі. З 1965 года экстраардынарны прафесар Вышэйшай тэхнічнай школы ў горадзе Эйндхавене (Нідэрланды).

Нобелеўская прэмія[правіць | правіць зыходнік]

Нобелеўская прэмія па хіміі (1952, сумесна з Р.Л.М.Сінгам) за распрацоўку метадаў храматаграфіі.


  1. 1,0 1,1 A.J.P. Martin // Encyclopædia Britannica Праверана 9 кастрычніка 2017.
  2. 2,0 2,1 Archer John Porter Martin // SNAC Праверана 9 кастрычніка 2017.
  3. Мартин Арчер Джон Портер // Большая советская энциклопедия: [в 30 т.] / под ред. А. М. Прохоров — 3-е изд. — М.: Советская энциклопедия, 1969. Праверана 28 верасня 2015.