(62) Эрато

З пляцоўкі Вікіпедыя
Jump to navigation Jump to search
(62) ЭратоM:
62Erato (Lightcurve Inversion).png
Адкрыццё
Першаадкрывальнік Оскар Лесер,
Вільгельм Фёрстэр
Месца выяўлення Берлін
Дата выяўлення 14 верасня 1860
Эпанім Эрато[1]
Альтэрнатыўныя абазначэнні 1935 FW; 1953 OS;
2002 JN104; A906 BE;
A907 GE; A910 VA
Катэгорыя Галоўнае кольца
(Сямейства Феміды)
Арбітальныя характарыстыкі
Эпоха 14 сакавіка 2012 года
JD 2456000.5
Эксцэнтрысітэт (e) 0,1719640
Вялікая паўвось (a) 318,315 млн км
(2,1278070 а.а.)
Перыгелій (q) 263,577 млн км
(1,7619008 а.а.)
Афелій (Q) 373,054 млн км
(2,4937132 а.а.)
Перыяд абарачэння (P) 1 133,696 сут (3,104 г)
Сярэдняя арбітальная скорасць 20,267 км/с
Схіленне (i) 2,22966°
Даўгата ўзыходнага вузла (Ω) 125,58512°
Аргумент перыгелія (ω) 273,88234°
Сярэдняя анамалія (M) 139,71693°
Фізічныя характарыстыкі[2]
Дыяметр 95,39 км
Маса 9,1×1017 кг
Шчыльнасць 2,000 г/см³
Паскарэнне свабоднага падзення на паверхні 0,0267 м/с²
2-я касмічная скорасць 0,0504 км/с
Перыяд вярчэння 9,2213 гад
Спектральны клас B(Ch)
Абсалютная зорная велічыня 8,76m
Альбеда 0,0608
Сярэдняя тэмпература паверхні 158 К (−115 °C)

(62) Эрато — даволі буйны астэроід галоўнага пояса, які быў адкрыты 14 верасня 1860 года падчас сумеснай працы Оскара Лесера і Вільгельма Фёрстэра ў Берлінскай абсерваторыі і названы ў гонар Эрато, музы любоўнай паэзіі ў старажытнагрэчаскай міфалогіі[3].

Сярэдняе паскарэнне свабоднага падзення на экватары Эрато ацэньваецца ў 2,67 см/сек², гэта значыць гравітацыя тут у 366 раз слабей, чым на Зямлі. У астралогіі значэнне сімвала астэроіда — ліра і страла Эрота. Астэроід Эрато звязаны з любоўнай паэзіяй і наогул вершамі, а таксама з бардаўскай песняй; з эмацыйным натхненнем, з надзеяй на каханне. Ён адносіцца да так званых астэроідаў Любоўнага Шэрагу.

Гл. таксама[правіць | правіць зыходнік]

Зноскі

  1. Dictionary of Minor Planet Names — 6 — Springer Science+Business Media. — P. 19. — ISBN 978-3-642-29717-5
  2. Asteroid Data Sets(англ.) 
  3. Lutz D. Schmadel, International Astronomical Union. Dictionary of Minor Planet Names. — 5-th Edition. — Berlin Heidelberg New-York: Springer-Verlag, 2003. — P. 21. — ISBN 3-540-00238-3.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]