Neuro Dubel

З пляцоўкі Вікіпедыя
Перайсці да: рух, знайсці
Neuro Dubel
фота
Neuro Dubel на Басовішча-2007
Жанры

рок, панк-рок, двухмоўны рок-н-рол

Гады

1989 — цяперашні час

Краіна

Flag of Belarus.svg Беларусь

Горад

Мінск

Мова песень

беларуская
руская

Склад

Аляксандр Кулінковіч
Юрый Навумаў
Віталь Абрамовіч
Уладзімір Сахончык
Яўген Броўка
Андрэй Сцепанюк

Былыя
ўдзельнікі

Максім Паравы
Станіслаў Паплаўскі
Алег Громаў
Максім Івашын
Дзмітрый Чыж
Святлана Сідаровіч
Генадзь Агейчык

Сайт

neurodubel.com

«Neuro Dubel», або «Нейра Дзюбель», або «Нэйра Дзюбель», або «Нейро Дюбель» — рок-гурт з Мінска, Беларусь. Адзін з «патрыярхаў» беларускага року. Стыль гурта — панк-рок ці, радзей, — «двуязычный ракенролл» (гэтае вызначэнне прыдумана самім гуртам, варта адзначыць, што з 2003 г. значную частку творчасці гурта складаюць беларускамоўныя песні). Тым не менш, гурт выкарыстоўвае некалькі стыляў — ад рэгі і блюзу да хардкору. Можа быць, менавіта гэта акалічнасць разам з мацнейшай канцэртнай энергетыкай і «нервовымі», па меркаванні журналістаў, тэкстамі стала прычынай таго, што гурт заваяваў дастатковую любоў беларускай аўдыторыі.

Першыя гады[правіць | правіць зыходнік]

Нэйра Дзюбель быў заснаваны ў 1989 годзе Аляксандрам Кулінковічам (пасля псеўданіма Джым Лазараў узяў псеўданім КуЛЛінковіч, з якім працуе па сённяшні дзень) і Генадзем Агейчыкам (цяпер ужо былым шваграм Кулінковіча). Днём нараджэння гурта лічыцца 17 ліпеня, калі гэты дуэт у стане жудаснага пахмеллю напісаў і запісаў некалькі павольных і сумных песень. На працягу некалькіх наступных гадоў дуэт працаваў пераважна дома, збіраючы музычны матэрыял і ствараючы свой уласны стыль і гучанне. У гэтым стане, выкарыстоўваючы пераважна хатнюю аўдыётэхніку, гурт выдаў некалькі альбомаў (уключаючы адзін акустычны), што называліся «Некачественные продукты студии ГангрЭна Продакшн».

У 1991 г. Агейчык пакінуў гурт і на месцы дуэта ўзнік канцэртны склад: лідар і аўтар тэкстаў Кулінковіч; гітарыст і, пасля, бэк-вакаліст, Юрый Навумаў; басіст Дзмітрый Чыж і бубнач Андрэй Сцепанюк. Таксама ў гурце ўдзельнічала бэк-вакалістка Святлана Сідаровіч, якая трагічна памерла ў 1993 г.

1990-я. Першыя канцэрты[правіць | правіць зыходнік]

Першае з'яўленне Нэйра Дзюбеля на сцэне адбылося на адкрыцці «Астролябии-Шоу» 4 кастрычніка 1991 г. Гурт быў першым госцем з Беларусі ў Маскоўскім панк-кафэ «Отрадное». У 1993 г. з гурта звольнілі басіста (за п'янства), на яго месца прыйшоў Стас Паплаўскі. Тады ж у гурта з'явіўся клавішнік — Макс Івашын. Праз гэтыя змяненні складу гурт выходзіць на амаль прафесійны ўзровень і пачынае шмат і актыўна канцэртаваць.

Нэйра Дзюбель браў удзел у мясцовых фестывалях «БУДЬ СПОК» і «Чужая Вода» ў Магілёве, «В защиту Музыкальных Меньшинств», «Рок-Форум», «КГ — Сердитый Праздник», «Тяжелый День» у Мінску, у акцыях «Беларусь Против Ядерного Оружия» і «Музыканты Против Наркотиков», цырымоніях «Рок-Каранацыя» ў 1995—1996 гг., дзе гурт быў ўзнагароджаны спецыяльным прызам Ленінградскага рок-клубу і гурта ДДТ.

1995. «Умные вещи»[правіць | правіць зыходнік]

У 1995 разам з новым сола-гітарыстам Максімам Паравым быў запісаны першы студыйны альбом (дубальтовы) «Умные Вещи (The Best)». У гэтым жа годзе па запрашэнні Ядвігі Паплаўскай і Аляксандра Ціхановіча гурт прыняў удзел у першым для сябе сур'ёзным канцэрце — «Поп-ТВ» у Палацы спорту. Сам Кулінковіч казаў аб гэтым канцэрце: «Гэта быў наш першы выступ у Палацы спорту, тады гэта была мяжа мар не толькі для нас, але і для любога беларускага музыкі. Велізарная сцэна, апаратура, плюс першы нармальны паказ па тэлебачанні. Рост »Дзюбеля« я адлічваю менавіта з гэтага канцэрта, многія тады ўбачылі, прынамсі, па тэлевізары мы глядзімся. …Пасля гэтага канцэрта пайшлі следам прапановы аб выступах ад людзей, якія больш-менш штосьці значылі ў беларускім шоу-бізнесе».

1996. «Жестокое Самоубийство Универсальной Нарезкой Бёрнера»[правіць | правіць зыходнік]

У 1996 г. убачыў свет альбом «Жестокое Самоубийство Универсальной Нарезкой Бёрнера», і на працягу першых двух месяцаў 1997 года гэта праграма была прадана ў колькасці больш за 5000 асобнікаў практычна без прамацыйнай і рэкламнай кампаніі. У 1996—1997 гг. фірмай «ПАН Рекордз» быў рэалізаваны кавер-праект «ПесняРок», дзе вядучыя беларускія гурты выконвалі версіі песняў знакамітага ансамбля «Песняры». На прэзентацыі дыску 4 ліпеня 1997 года Нэйра Дзюбель са сваёй апрацоўкай песні «Вологда» выступаў у самым канцы, нават пасля саміх «Песняроў», такім чынам узначальваючы і закрываючы шоу. На «Рок-каранацыі 1996» гурт атрымаў спецпрыз «За лепшую інтэрпрэтацыю эстраднага шлягера» («Здравствуй, чужая милая»).

1997. Праца з «United Records»[правіць | правіць зыходнік]

У 1997 годзе выключна праз Internet Нэйра Дзюбель прыняў удзел у кампіляцыі канадскай фірмы «United Records» — «United We Stand». Песня «Вай-вай» зноўку з'явілася на дыску пачэсным апошнім трэкам у кампаніі 19 незалежных гуртоў з ЗША, Канады, Вялікабрытаніі і Фінляндыі. У 1998 годзе з 1 па 3 мая у горадзе Сасновы Бор ля Санкт-Пецярбурга праходзіў рок-фестываль «Балтийский Берег '98». Нэйра Дзюбель атрымаў Прыз Сімпатый Гледачоў з адрывам ад найбліжэйшага намінанта ў 40 % і Гран-Пры Ленінградскага рок-клубу.

1999. Фестываль «Рок-Каранацыя '98»[правіць | правіць зыходнік]

У 1999 годзе на цырымоніі ўзнагароджання лепшых рок-гуртоў Беларусі «Рок-Каранацыя '98» Нэйра Дзюбель атрымаў галоўны прыз — Рок-Карону — з рук самога Уладзіміра Мулявіна, акрамя гэтага гурт перамог ў намінацыях «Лепшая песня года» («Охотник и Сайгак»), «Лепшы альбом года» («Охотник и Сайгак»), «Лепшы кліп года» («Охотник и Сайгак»). На штогадовай цырымоніі ўзнагароджання лепшых музычных кліпаў «Хрустальная монограмма '99» кліп на песню «Самолеты» з альбома «Ворсинки и катышки» перамог у трох намінацыях: «Лепшы сцэнарый», «Лепшы рэжысёр», «Лепшы акцёр». На «Рок-Каранацыі '99» альбом «Ворсинки и Катышки» быў названы лепшым альбомам 1999 года.

2000. Выхад на Расію[правіць | правіць зыходнік]

К канцу 2000 года было прынята рашэнне прасоўваць гурт на расійскі рынак. Быў запісаны кліп «Вася пьет», які ратыраваўся на MTV, даваліся канцэрты ў Маскве, і, галоўнае — у Расіі выйшаў альбом «Народное достояние», для якога былі перазапісаны лепшыя песні за ўсю гісторыю гурта. У лістападзе адбылася яго прэзентацыя, а ў продажы з'явілася каля дзвюх тысяч касет. Але з Масквой нічога не атрымалася, а таму касеты не пашырылі свой наклад, а CD так і не выйшаў. Пасля дастаткова працяглай паўзы ў пачатку 2002 года быў запісаны альбом «П. И.О. Т.К. У.К. У.К.» («Правдивые истории о том, как у Карлсона угнали комбинезон»). Дыск выйшаў у траўні і стаў па выніках года адным з самых прадаваных (па некаторых звестках — самым). 14 снежня гэтага ж года кампанія West Records выдала дыск «RE: Пиар во время чумы», які ўяўляе сабой зборнік лепшых песень гурта. Ён уключае ў сябе не толькі матэрыял з ужо рарытэтнага «Народного достояния», але і песні з апошняга альбома «П. И.О. Т.К. У.К. У.К».

2003. Пагроза распаду[правіць | правіць зыходнік]

У 2003 годзе для гурта настаў пераломны момант: басіста звольнілі з гурта (ізноў за п'янства), Максім Івашын з'ездзіў спачатку вучыцца, а потым працаваць у Канаду, стварыўшы музычны калектыў «КлЁндайк», а вядучы гітарыст гурта Макс Паравы вымушаны быў з'ехаць у Маскву. Такім чынам, гурт апынуўся на мяжы знікнення. Аднак намаганнямі лідара гурта і яго знаёмых утварыўся новы склад, які застаўся нязменным да сённяшняга часу.

2004-цяперашні час. Новыя альбомы[правіць | правіць зыходнік]

І ўжо ў 2004 г. выйшаў першы беларускамоўны альбом гурта — «Tanki», які стаў на «Рок-Каранацыі 2004—2005» альбомам года. 21 ліпеня 2004 г. гурт выступіў на апазіцыйным канцэрце, і з 2004 г. па 2007 г. разам з некаторымі іншымі беларускімі рокерамі яна неафіцыйна была пад забаронай. На «Рок-Каранацыі 2007», акрамя галоўнай узнагароды — Рок-кароны — гурт атрымаў перамогу ў намінацыі «Альбом года» — «Stasi». У лістападзе 2007 года на канцэрце ў клубе «Graffiti» запісваецца першы канцэртны DVD у гісторыі калектыву. У 2009 годзе на сайце «Тузін гітоў» песня «Трываю» з альбома «Stasi» па выніках года заняла 6-е месца і ўвайшла ў зборку лепшых песень «Прэм'ер Тузін 2009». На «Рок-Каранацыі 2009» гурт атрымаў спецпрыз «За адданасць рок-музыцы». Песня «Касманаўты» з альбома «Афтары правды» па выніках года заняла 6-е месца ў хіт-парадзе «Тузін гітоў». У 2012 г. выйшаў чарговы альбом «Дохуя советчиков». Новы альбом «На Марс!» выйшаў у 2015г.

Дыскаграфія[правіць | правіць зыходнік]

Альбомы[правіць | правіць зыходнік]

Зборкі[правіць | правіць зыходнік]

Супольныя праекты[правіць | правіць зыходнік]

Відэаграфія[правіць | правіць зыходнік]

  • 2010 — «Касманаўты» (рэж. А. Вечар)
  • 2008 — «Можно жить» (рэж. А. Вечар)
  • 2007 — «Жыццё»
  • 2007 — «Край»
  • 2005 — «Гузік» (рэж. А. Вечар)
  • 2003 — «З Новым годам» (рэж. А. Вечар)
  • 2002 — «Я памру тут» (рэж. А. Вечар)
  • 2002 — «П. И.О. Т.К. У.К. У.К.» (рэж. А. Вечар)
  • 2001 — «Вася пьёт» (рэж. Ю. Бяржыцкі)
  • 2001 — «Большая мечта» (рэж. А. Вечар)
  • 2000 — «Каникулы с Чиччолиной» (рэж. А. Вечар)
  • 1999 — «С праздником» (рэж. А. Вечар)
  • 1999 — «Самолёты» (рэж. А. Вечар)
  • 1999 — «Время распрощаться» (рэж. А. Вечар)
  • 1998 — «Переехала комбайном» (рэж. А. Вечар)
  • 1998 — «Охотник и сайгак» (рэж. А. Вечар)
  • 1997 — «Гагарин» (рэж. А. Вечар)

Удзельнікі[правіць | правіць зыходнік]

Былыя ўдзельнікі:

  • Максім «Паравоз» Паравы — гітара, бэк-вакал (1994—2003)
  • Станіслаў Паплаўскі — бас (1993—2003)
  • Алег Громаў — гітара (2001—2004)
  • Максім Івашын — клавішныя (1993—1999, 2001—2004)
  • Дзмітрый Чыж — бас (1991—1993)
  • Святлана Сідаровіч — бэк-вакал (1993)
  • Генадзь Агейчык — гітара (1989—1991)

Сесійныя ўдзельнікі:

  • Канстанцін Трамбіцкі — дуда (2004—2005)

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]