Спецыяльная тэорыя адноснасці

З пляцоўкі Вікіпедыя.
Перайсці да: рух, знайсці
E=mc^2

Спецыя́льная тэо́рыя адно́снасці – тэорыя, якая апісвае, як адбываюцца фізічныя працэсы ў залежнасці ад абранай сістэмы адліку. Спецыяльная тэорыя адноснасці была распрацаваная Альбертам Эйнштэйнам і з'яўляецца удасканаленнем механікі Ньютана для цел, якія рухаюцца з хуткасцю, блізкай да хуткасці святла.

Спецыяльная тэорыя адноснасці засноўваецца на двух пастулатах:

Пры вывадзе спецыяльнай тэорыі адноснасці прастора лічыцца аднароднай і ізатропнай, а час – аднародным.

У спецыяльнай тэорыі адноснасці прастора і час не з'яўляюцца незалежнымі адзін ад аднаго, як гэта мае месца ў класічнай фізіцы. Яны разам утвараюць кантынуум, які з матэматычнага пункту зору ўяўляе сабой псеўдаеўклідаву прастору, вядомую як прастора-час Мінкоўскага. Калі ў класічнай фізіцы адлегласць у часе між дзвюма падзеямі не залежыць ад сістэмы адліку, то ў спецыяльнай тэорыі адноснаці гэта не так. Незалежнай ад сістэмы адліку з'яўляецца велічыня, якая называецца інтэрвалам між падзеямі і складае

s = \sqrt {c^2 {\Delta t}^2 - {\Delta x}^2 - {\Delta y}^2 - {\Delta z}^2}.

Спасылкі[правіць | правіць зыходнік]