П’ер Маруа

З пляцоўкі Вікіпедыя
(Пасля перасылкі з П'ер Маруа)
Перайсці да: рух, знайсці
П’ер Маруа
Socialist rally Zenith 2007 05 29 n5.jpg
 
Партыя: Сацыялістычная партыя і Французская секцыя Рабочага інтэрнацыянала[d]
Адукацыя: Дзяржаўная нармальная школа[d]
Дзейнасць: палітык, школьны настаўнік, настаўнік
Веравызнанне: каталіцтва
Нараджэнне: 5 ліпеня 1928(1928-07-05)[1][2][3][4][5]
Карціні[d], дэпартамент Нор, рэгіён Нор — Па-дэ-Кале, Францыя
Смерць: 7 чэрвеня 2013(2013-06-07)[1][2][3][4][5] (84 гады)
Кламар[d], дэпартамент О-дэ-Сен, рэгіён Іль-дэ-Франс, Францыя[1]
Пахаванне: cimetière de l’Est[d]
 
Узнагароды:

П'ер Маруа (фр.: Pierre Mauroy; 5 ліпеня 1928, Карцін'і, дэпартамент Нор — 7 чэрвеня 2013, Кламар, дэпартамент О-дэ-Сен) — французскі палітык-сацыяліст, прэм'ер-міністр Францыі з 22 мая 1981 года па 17 ліпеня 1984 года.

Біяграфія[правіць | правіць зыходнік]

Нарадзіўся ў Карцін'і (дэпартамент Нор) у сям'і настаўніка, Скончыў педагагічнае вучылішча, па прафесіі выкладчык у сістэме вытворчага навучання.

Працаваў настаўнікам, кіраваў моладзевым рухам Сацпартыі і прафсаюзам тэхнічных выкладчыкаў. У 1945 годзе далучыўся да сацыялістычнага руху.

У 1950—1958 гадах — нацыянальны сакратар арганізацыі Сацыялістычная моладзь Францыі. У 1955—1959 гадах — генеральны сакратар прафсаюза работнікаў каледжаў вытворчага навучання Федэрацыі нацыянальнай адукацыі. З 1961 года — сакратар федэрацыі сацыялістычнай партыі СФИО ў родным дэпартаменце Нор, аднаго з трох найбуйнейшых у партыі. З 1963 года — член палітбюро, а з 1966 года — намеснік генеральнага сакратара (Гі Моле) СФИО. У 1965—1968 гадах — член выканкама Федэрацыі дэмакратычных і сацыялістычных сіл.

У 1971 падтрымаў Франсуа Мітэрана і стаў яго намеснікам у рэарганізаванай Сацпартыі, узначаліў яе паўночную федэрацыю і быў абраны нацыянальным сакратаром партыі па пытаннях каардынацыі (1971—1979 гады). У 1973 годзе выбраны мэрам Ліля, галоўнага горада свайго дэпартамента, і дэпутатам Нацыянальнага сходу Францыі.

Неўзабаве, аднак, ён апынуўся ў апазіцыі Мітэрану, звальняць з партыі былых членаў СФИО на карысць членаў свайго «блізкага кола». Ён блакаваўся з Мішэлем Ракарам, унутрыпартыйныя апанентам Мітэрана і кандыдатам АСП на выбарах-1969 ў 1979 годзе. Аднак Мітэран ня выгнаў з партыі ні Рокара, ні Маруа, а другога нават зрабіў сваёй даверанай асобай перад выбарамі-1981.

На пасадзе прэм'ер-міністра[правіць | правіць зыходнік]

Пасля перамогі на прэзідэнцкіх выбарах 1981 года Франсуа Мітэран прызначыў Моруа прэм'ер-міністрам і распусціў парламент з мэтай атрымаць большасць і ў заканадаўчых органах. Кабінет Моруа упершыню пасля 1946 года ўключаюць міністраў-камуністаў. Наступныя выбары далі ў парламенце аднастайнае прэзідэнцкае большасць.

Кабінет Моруа правёў сацыяльныя законы, скараціў працоўны тыдзень да 39 гадзін і ўвёў пенсію ў 60 гадоў. Аднак Моруа спрабаваў процідзейнічаць палітычнай праграме сацыялістаў, прынятай Мітэранам ў 1983. У наступным годзе ён падаў у адстаўку.

У 1988-92 гг. — (Пасля перавыбрання Мітэрана на другі тэрмін, калі Рокар стаў прэм'ерам) Маруа быў першым сакратаром СПФ і імкнуўся прымірыць партыю, якая раздзіраецца ўнутранай барацьбой паміж «рокардианцами» і непасрэдным асяроддзем Мітэрана (такімі, як Ліянэль Жоспен).

Старшыня Сацінтэрна[правіць | правіць зыходнік]

У 1992-99 гг. — Старшыня Сацінтэрна, абраны ў Сенат Францыі. У 2001 года пайшоў у адстаўку з пасады мэра Ліля, яго пераемніцай стала Марцін Обры, таксама бачная дзяячка сацыялістаў. Моруа лічыцца маральным аўтарытэтам французскіх левых. Пры вылучэнні кандыдатуры на выбары-2007 падтрымаў Сегален Руаяль.

Зноскі